บทที่ 18 ทะเลทรายแห่งความตาย 1

บทที่ 18 ทะเลทรายแห่งความตาย 1

"นี่เป็นภารกิจสุดท้ายที่จะมอบหมายให้พวกนาย จงตามหาดวงตาแห่งทะเลทราย ค่าตอบแทนภารกิจนี้สูงลิบลิ่ว ถือซะว่าเป็นสวัสดิการสุดท้ายจากบอสคนนี้ก็แล้วกัน ทำงานนี้เสร็จ พวกนายก็หอบเงินก้อนโตไปเสพสุขกันได้เลย..."

ลั่วเยว่เจี้ยนลืมตาตื่นจากความฝัน สิ่งที่ปรากฏแก่สายตามีเพียงคลื่นทรายยักษ์สีเหลืองกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา ลมร้อนระอุหอบเอาเม็ดทรายพัดกระหน่ำเข้ามาปะทะใบหน้า ทำให้ลั่วเยว่เจี้ยนต้องหลับตาลงโดยไม่รู้ตัว

ดวงอาทิตย์อันร้อนแรงแผดเผาทรายทุกเม็ด ทะเลทรายอันกว้างใหญ่ไพศาล ทะเลทรายที่เงียบงันราวกับความตาย ความแห้งแล้งและความร้อนระอุคือความรู้สึกเดียวที่ลั่วเยว่เจี้ยนสัมผัสได้ในเวลานี้

ที่นี่คือทะเลทรายผืนใหญ่ที่มองไม่เห็นจุดสิ้นสุด

"ที่นี่ที่ไหนเนี่ย? ฉันมาโผล่ที่นี่ได้ยังไง?! ฉันจำได้ชัดเลยว่าเมื่อกี้ฉันยัง..." เสียงพูดค่อยๆ หยุดลง บางทีคนพูดอาจจะนึกย้อนไปถึงภาพเหตุการณ์ก่อนตายของตัวเองได้แล้ว

ลั่วเยว่เจี้ยนมองตามเสียงไป เห็นเพียงชายสวมแว่นตาที่ดูธรรมดาจืดจางชนิดที่ว่าโยนเข้าไปในฝูงชนก็หายวับไปได้ในวินาทีเดียว เขากำลังมองไปรอบๆ ด้วยใบหน้าตื่นตระหนก ปากก็พึมพำไม่หยุดว่า

"เป็นไปไม่ได้... เรื่องแบบนี้จะเป็นไปได้ยังไง..."

เอ๊ะ? เจ้าหนุ่มแว่นนี่เพิ่งเข้าร่วมเกมครั้งแรกเหรอ? เกมนี้ยังจะดึงผู้เล่นหน้าใหม่เข้ามาเรื่อยๆ อีกสินะ... ความคิดนี้แวบเข้ามาในหัวของลั่วเยว่เจี้ยน แล้วก็จางหายไปอย่างรวดเร็ว

ตอนนี้ขมับของเธอปวดตุบๆ เฮ้อ ทำไมต้องมาอยู่กับกลุ่มคนที่ไม่รู้จักใหม่อีกแล้วนะ เธออุตส่าห์ปรับตัวเข้ากับผู้เล่นไม่กี่คนในเกมรอบที่แล้วได้แท้ๆ ครั้งนี้ต้องมาเริ่มปรับตัวใหม่อีก!

ถ้าไม่ใช่เพราะเป็นโรคหน้าตายจนขมวดคิ้วไม่ได้ ป่านนี้ลั่วเยว่เจี้ยนคงขยำเครื่องหน้าตัวเองจนยับยู่ยี่ไปแล้ว!

เธอควบคุมจังหวะการเดิน ขยับตัวออกห่างจากผู้เล่นคนอื่นอย่างแนบเนียน จนกระทั่งอยู่ห่างจากผู้เล่นคนอื่นประมาณสามสี่เมตรถึงจะยอมหยุดลง

ทว่าสายตาที่จับจ้องเหมือนเงาตามตัวกลับไม่ได้ลดน้อยลงเพราะการถอยห่างของเธอเลย กลับดูเหมือนจะรุนแรงขึ้นกว่าเดิมเสียอีก ลั่วเยว่เจี้ยนตัวแข็งทื่อ ขนลุกซู่ไปทั้งตัว

ไม่ไหว ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปเธอต้องรับไม่ไหวแน่ๆ...

อดทนอยู่ครู่ใหญ่ ในที่สุดลั่วเยว่เจี้ยนก็ตัดสินใจหาอะไรทำเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของตัวเอง

ทว่าที่นี่มีแต่ทรายฟุ้งกระจายเต็มท้องฟ้า มองไปทางไหนก็ไม่เห็นอะไรนอกจากทราย ลั่วเยว่เจี้ยนจนปัญญา ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบไอเทมเพียงชิ้นเดียวของตัวเองออกมา นั่นคือไพ่ไร้ขีดจำกัด

เกมรอบนี้มีทั้งหมดหกคน

หนุ่มแว่นที่ทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ สาวน้อยหน้าตาสะสวยในชุดกระโปรงสีเขียวถักเปียสองข้าง คุณลุงวัยกลางคนในชุดลายพรางสำหรับเดินป่า ชายหนุ่มหน้าตาดีทรงผมรากไทร และชายหนุ่มหัวทองที่นั่งอยู่บนพื้นพลางนวดหัวตัวเองไม่หยุด

"ซี๊ด... ที่นี่ที่ไหนเนี่ย? ทำไมหัวฉันเจ็บขนาดนี้?" ชายหนุ่มหัวทองกุมท้ายทอยร้องคราง

ลั่วเยว่เจี้ยนหมุนไพ่เล่นในมือ หางตาเหลือบไปเห็นหินก้อนนูนที่มีคราบเลือดติดอยู่ด้านหลังชายหนุ่มหัวทอง แล้วนึกในใจว่า นายไม่หัวฟาดหินก้อนนั้นตายคาที่ก็บุญหัวเท่าไหร่แล้ว

ช่องแชตไลฟ์สดในขณะนี้:

[กรี๊ดดดดด น้องเยว่ของฉัน! ไม่เจอกันไม่กี่วัน ความสวยของน้องเยว่พุ่งทะยานสู่จุดสูงสุดใหม่อีกแล้ว!]

[ในที่สุดก็เปิดกล้องสักที สองวันนี้ไม่มีไลฟ์ให้ดู เบื่อจะตายอยู่แล้ว!]

[สาวงามผมขาวคนนั้นเป็นใครน่ะ? ดูสวยจังเลย! โดนใจสเปกฉันเข้าเต็มๆ!]

[น้องเยว่บ้านเราเอง!]

[พ่อหนุ่มรากไทร ลุยเลยๆๆ!]

[เจ้าหมาป่าน้อยสู้ๆ! แบกทั้งทีมไปเลย!]

[ว้าว มีผู้เข้าแข่งขันมีแฟนคลับเร็วขนาดนี้เลยเหรอ? เพิ่งผ่านไปเกมเดียวเองนะ ปกติต้องผ่านสักสามสี่เกมถึงจะมีแฟนคลับไม่ใช่เหรอ? สองคนนี้มีอะไรพิเศษหรือเปล่า?]

[ฮ่าๆๆ ฉันเดาว่าเป็นแฟนคลับสายหน้าตา พ่อหนุ่มรากไทรกับสาวน้อยผมขาวหน้าตาดีจริงๆ นั่นแหละ ฉันกดติดตามแล้ว]

[ถึงฉันจะชอบหน้าตาน้องเยว่มาก แต่ที่ฉันเป็นติ่งน้องเยว่ไม่ได้เป็นเพราะหน้าตาอย่างเดียวนะจ๊ะ~]

[ความสามารถของน้องเยว่เหนือกว่าที่พวกนายจินตนาการไว้เยอะ รับรองเปิดโลกพวกนายแน่นอน!]

[เหอะ เด็กสาวบอบบางแค่นั้นจะมีฝีมืออะไร? เป็นสตรีมเมอร์สายหน้าตาก็ไม่เห็นน่าอายนี่? พวกนายมาอวยเว่อร์ให้ผู้เข้าแข่งขันแบบนี้สิที่น่าอาย!]

[นั่นสิ สู้มาดูพ่อหนุ่มรากไทรบ้านฉันไม่ได้ หล่อแถมเก่ง! เกมรอบที่แล้วเจ้าหมาป่าน้อยบ้านเราเตะประตูพังยับได้สบายๆ ทั้งเก่งทั้งฉลาด!]

[น้องเยว่ของฉันก็ทั้งเก่งทั้งฉลาดเหมือนกันย่ะ? ถ้าไม่เคยเห็นก็อย่าพูดดีกว่า ตบพ่อหนุ่มรากไทรบ้านนายคว่ำได้สบาย!]

[หึหึ ขำจะตายอยู่แล้ว ยัยผมขาวนั่นผอมแห้งขนาดนั้นจะเอาอะไรไปสู้? ทนหมัดเจ้าหมาป่าน้อยบ้านฉันได้สักหมัดไหมเถอะ?]

[พอได้แล้วๆ เลิกทะเลาะกันเถอะ! มีอะไรให้เถียงกันเนี่ย? เดี๋ยวในเกมก็รู้ผลเองแหละน่า!]

[ใช่ แมตช์มาอยู่เกมเดียวกันแล้ว ยังกลัวจะวัดฝีมือกันไม่ได้อีกเหรอ? เห็นพวกนายโม้มาตั้งนาน ฉันล่ะคาดหวังผลงานของสองคนนี้จริงๆ]

[วางใจได้เลย ไม่ทำให้ผิดหวังแน่นอน!] ×2

...

สิ่งที่ตอบคำถามของหนุ่มแว่นและชายหนุ่มหัวทองคือเสียงที่ดังขึ้นอย่างกะทันหัน

"สวัสดีครับ ยินดีที่ได้พบพวกคุณที่นี่นะครับ"

ทุกคนมองไปรอบๆ ด้วยความตื่นตระหนก พ่อหนุ่มรากไทรหันมองสำรวจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะก้าวเท้าออกไปเป็นคนแรก แล้วหยิบทีวีขนาดเล็กที่ฝังอยู่ใต้ผืนทรายขึ้นมาจากท่ามกลางทรายเหลืองที่กว้างไกล

เปลือกนอกของทีวีเครื่องเล็กเป็นสีแดงเข้ม ขนาดประมาณสองฝ่ามือ ดูคล้ายกับทีวีรุ่นเก่า

ทันใดนั้นทีวีจิ๋วก็ส่งเสียง "ซ่าๆ" สองครั้ง หน้าจอที่เดิมทีเต็มไปด้วยเม็ดสโนว์ก็พลันชัดเจนขึ้นมา ปรากฏภาพชายสวมหน้ากากรอยยิ้มสีขาว สวมชุดคลุมสีดำ

"ยินดีต้อนรับพวกคุณเข้าสู่เกมไลฟ์สดเอาชีวิตรอดปาฏิหาริย์ ผมคือผู้นำทางของเกม พวกคุณเรียกผมว่ามิสเตอร์หน้ากากก็ได้ครับ"

"พวกคุณช่างโชคร้าย เพราะพวกคุณต่างเป็นคนที่ตายไปแล้วในโลกความเป็นจริง แต่ในขณะเดียวกัน พวกคุณก็ช่างโชคดี เพราะเกมปาฏิหาริย์จะมอบชีวิตใหม่ให้กับพวกคุณ!"

"พวกคุณต้องฝ่าด่านเอาชีวิตรอดในเกม โดยผลงานของพวกคุณจะถูกถ่ายทอดสดให้ผู้ชมทั่วดวงดาวได้รับชม จนกว่ายอดแฟนคลับจะเกินสิบล้าน ถึงจะได้รับสิทธิ์ในการฟื้นคืนชีพ และมีโอกาสได้รับบัตรประชาชนพลเมืองดวงดาว กลายเป็นส่วนหนึ่งของอารยธรรมชั้นสูง"

"เกมรอบนี้มีทั้งผู้เล่นเก่าที่ผ่านเกมมาแล้วหนึ่งรอบ และผู้เล่นหน้าใหม่ที่เพิ่งเข้ามา ผมหวังเป็นอย่างยิ่งว่าทุกคนจะสนุกกับที่นี่นะครับ~"

เสียงทุ้มหัวเราะเบาๆ ดูเหมือนแฝงเจตนาร้ายบางอย่าง

"อ้อ จริงสิ กฎเดิมนะครับ เมื่อในเกมเหลือผู้เล่นเพียงคนเดียว ผู้เล่นที่รอดชีวิตจะชนะเกมโดยอัตโนมัติทันทีครับ~"

"คาดหวังในผลงานของพวกคุณนะครับ"

ผู้เล่นเก่าไม่ได้รู้สึกอะไรมากนัก ประโยคเหล่านี้พวกเขาเคยฟังมาแล้วรอบหนึ่งในเกมที่แล้ว แม้จะบอกว่าถ้าเหลือผู้เล่นคนสุดท้ายจะชนะโดยอัตโนมัติ แต่หลังจากได้ร่วมเล่นเกมจริงๆ สักรอบ พวกเขาก็พบว่าการไขปริศนาเพื่อผ่านด่านนั้นไม่ง่าย แต่การฆ่าผู้เล่นคนอื่นก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเช่นกัน

สู้ร่วมมือกันดีๆ ตั้งแต่แรก ช่วยกันผ่านด่าน อาจจะทำให้เรื่องราวมันง่ายขึ้นเสียกว่า

แต่ผู้เล่นหน้าใหม่ที่ได้ยินคำพูดนี้กลับไม่รู้สึกผ่อนคลายเหมือนผู้เล่นเก่าเลยสักนิด พวกเขาเพิ่งตายแล้วถูกส่งมาที่นี่ ย่อมมีความหวาดกลัวตื่นตระหนกอยู่ในใจ พอได้ยินคำพูดของมิสเตอร์หน้ากาก ก็อดไม่ได้ที่จะจินตนาการไปว่าผู้เล่นเก่าเหล่านี้ผ่านเกมรอบที่แล้วมาได้อย่างไร

ไม่แน่ว่าอาจจะฆ่าคนไปแล้วกี่คนก็ไม่รู้