บทที่ 17 ช่องแชท: โซน, ศรัทธา และอาชีพ

บทที่ 17 ช่องแชท: โซน, ศรัทธา และอาชีพ

ทุกครั้งที่บททดสอบพิเศษจบลง เฉิงสือจะหยุดอยู่ที่หน้าช่องแชทสักพักเพื่อรวบรวมข้อมูล

ในบรรดาข้อมูลที่ซับซ้อนและกระจัดกระจาย ส่วนใหญ่ล้วนเป็นการระบายอารมณ์และคำบ่นที่ไร้ความหมาย มีเพียงข้อมูลที่มีค่าจำนวนน้อยนิดเท่านั้นที่คุ้มค่าแก่การปรายตามอง

แต่จะดูแล้วจำได้หรือไม่นั้น ก็ขึ้นอยู่กับอารมณ์ของเขาเอง

เริ่มแรกเขาเปิดแชทโซน แชทโซนครอบคลุมขอบเขตผู้เล่นในละแวกตึกใกล้เคียง เมื่อวานยังมีคนออนไลน์กว่า 7,600 คน แต่พอมาถึงตอนนี้เหลือเพียง 6,400 คนแล้ว

การแชทแสดงแค่เนื้อหา ไม่แสดง ID ดังนั้นจึงไม่มีใครรู้ว่าคนที่พูดอยู่เป็นคนหรือผี

"[ทวยเทพ] ได้ลงทัณฑ์พวกอเทวนิยมอีกครั้ง อาณาจักรเทพแห่งใหม่กำลังค่อยๆ ก่อตัวขึ้น พี่น้องทั้งหลาย เข้าร่วมอาณาจักรเทพ ร่วมแบ่งปันพระคุณเทพ!"

"สัมผัสถึงพระคุณ โอบกอดความยิ่งใหญ่!"

"ทุกสิ่งคือทานที่ผู้มีพระคุณมอบให้ ผู้รอดชีวิตอย่างพวกเราล้วนต้องสำนึกคุณ! ขอบคุณพระเจ้า ขอบคุณ [เหล่าทวยเทพ]!"

ถ้อยคำบ้าคลั่งทำนองนี้เป็นรูปแบบการพูดที่ "ลัทธิจุติ" มักใช้กัน เฉิงสือมักจะมองข้ามไปทันที

แต่ดูจากท่าทีและน้ำเสียงที่พูดแล้ว น่าจะไม่ใช่เพื่อนบ้านห้องตรงข้าม

"แม่งเอ๊ย ตายไปตั้ง 1,000 ล้านคน โลกแม่งจะจบสิ้นอยู่แล้ว ถ้า [เหล่าทวยเทพ] อยากจะช่วยโลก จะฆ่าคนไปตั้งมากมายทำไม ยังจะให้สำนึกคุณอีก สำนึกคุณพ่องมึงสิไอ้ควาย"

"โฆษณาค่ำคืนแห่งความหรรษา พิกัด: ถนนหนานเจียง เลขที่ 142 อะพาร์ตเมนต์เลมอน ชั้น 2 ทั้งชั้น เจาะทะลุเชื่อมกัน 7 โซน พื้นที่กว้างขวางมาก ผู้เข้าร่วมตอนนี้มี 14 คนแล้ว เพื่อนๆ ที่อยากสัมผัสความสุขหลังรอดตายรีบมาร่วมกับเราเลย! ปล. พวกเคร่งเรื่อง [ศรัทธาขัดแย้ง] ห้ามเข้า ไม่รับสาวก [กำเนิด]"

"[กำเนิด] ไปกินข้าวบ้านแกเหรอ?"

"ความเห็นบน คุณไปคลอดเองได้เลย ไม่ต้องมาหารคนหาร..."

"ถนนหนานเจียง เลขที่ 7 ห้อง 1301 น้องสาวอยู่คนเดียว กลัวจัง"

"ทุกคนอย่าไปเชื่อ 1301 อยู่บนห้องฉัน วันๆ ทุบกำแพงตึงตัง เป็นคนบ้า!"

"ขอยา น้ำยารักษาเกรด A ขึ้นไป แลกกับการลงบททดสอบอาวุธแทนได้ ด่วนมาก ขอบคุณ"

แม้จะมีคนตายไปมากมาย แต่ในช่องแชทก็ยังคงวุ่นวายสับสนเหมือนเช่นเคย

เฉิงสือสนใจแค่ข้อความขอยานั้น แต่เนื่องจากใน [เกมแห่งศรัทธา] ไม่มีระบบแชทส่วนตัว จึงทำได้แค่พิมพ์ถามในแชทสาธารณะ:

"คนที่ขอยา ถนนหนานเจียงหรือถนนมู่หลิว?"

ข้อความแชทมหาศาลถาโถมกลบข้อความของเฉิงสือไปในทันที แต่เขาก็ยังตาไวเห็นคำตอบของอีกฝ่าย

"ถนนมู่หลิว ชั้นสูง"

เฉิงสือเลิกคิ้ว ตัวเขาเองก็อยู่ถนนมู่หลิว แถมยังอยู่ชั้นสูงสุด

"จุ๊ๆ หรือจะเป็นห้องตรงข้ามจริงๆ?"

เมื่อนึกถึงสภาพเพื่อนบ้านตรงข้ามที่เต็มไปด้วยเลือด เฉิงสือก็เดินไปที่ขอบดาดฟ้า แล้วตะโกนออกไปไกลๆ ว่า

"เฮ้ย นายใช่คนที่ขอยาหรือเปล่า?"

เต็นท์ใหญ่ฝั่งตรงข้ามมีหัวมอมแมมโผล่ออกมา ระหว่างคิ้วเต็มไปด้วยความตกใจและสงสัย ก่อนจะตอบกลับอย่างลังเลว่า

"เพื่อน นายรู้ได้ไงว่าเป็นฉัน?"

จริงๆ ด้วย!

เฉิงสือยิ้มมุมปาก "เดาน่ะ ในมือฉันมีความรุ่งเรืองในวันวานเกรด A อยู่ สนใจไหม?"

หนุ่มแซ่เซี่ยดูท่าจะเป็นคนรู้เรื่องของ เขาเบิกตากว้างจ้องมองเฉิงสืออยู่นาน ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นเคร่งขรึมแล้วพูดว่า

"นาย 2,000 คะแนนเหรอ?"

ในความรับรู้ของเขา ผู้เล่นที่มีคะแนนต่ำกว่า 2,000 ไม่มีทางตัดใจเอายาแบบนี้มาแลกเปลี่ยนกับคนอื่นได้หรอก

เฉิงสือก็ตัดใจไม่ลงจริงๆ นั่นแหละ แต่เขาสนใจเรื่องที่พ่อหนุ่มนั่นบอกว่าจะลงดันเจี้ยนแทนให้ เขาเองกำลังขาดไอเทมที่เข้ามืออยู่พอดี

ไอเทมชิ้นนี้มีความสำคัญอย่างยิ่งต่อการทดสอบครั้งต่อไปของเขา

ประเด็นสำคัญคือ ความรุ่งเรืองในวันวานยังมีสต็อกเหลือเฟือ

"เปล่า พอดีเก็บได้ตอนบททดสอบรอบหนึ่งน่ะ"

"......"

เมื่อมองดูน้ำยา 93 ขวดในมิติเก็บของ เฉิงสือก็หวนนึกถึงช่วงเวลาหรรษาที่จับคู่เจอกับ "ลูกพี่คนนั้น"

ใน [บททดสอบ] แห่ง [รุ่งเรือง] รอบที่ต้องคุ้มกันเเจ้าของร้านยา พวกเขาร่วมมือกันฆ่าเเจ้าของร้านทิ้งก่อนเวลาและปล้นร้านยา เพื่อหลีกเลี่ยงสถานการณ์เลวร้ายที่เเจ้าของร้านจะตกไปอยู่ในมือศัตรู จบบททดสอบไปแบบไม่สมเหตุสมผลและไม่ถูกกฎกติกา

ด้วยเหตุนี้ เพื่อนร่วมทีมทุกคนจึงถูกหักคะแนนบันไดเทพไปคนละ 20 คะแนน

แต่ทุกคนได้รับแบ่งความรุ่งเรืองในวันวานมาคนละ 120 ขวด

ชิ ขาดทุนนิดหน่อย

"นายอยากได้อะไร? นายขาดอาวุธเหรอ?" หนุ่มแซ่เซี่ยสงสัยมาก เขาพูดด้วยความกระดากอายเล็กน้อย

"ฉันยังไม่ถึง 2,000 คะแนน อาจจะฟาร์มอาวุธที่นายอยากได้ไม่ไหว อย่างมากสุดก็แค่เกรด A"

เฉิงสือสงสัยมาก การลงดันเจี้ยนอาวุธ โดยเฉพาะเพื่อเอาอาวุธเกรด A เป็นเรื่องที่อันตรายมาก ในเมื่อบาดเจ็บอยู่ ทำไมไม่รักษาตัวดีๆ ทำไมต้องหาเรื่องใส่ตัวด้วย?

ต่อให้เอายารักษาจนหายดี หลังบททดสอบจบก็ต้องเจ็บตัวอีกไม่ใช่เหรอ?

หรือว่าเขามีวิธีทำให้ตัวเองไม่บาดเจ็บในบททดสอบ?

"ฉันเห็นนายบาดเจ็บไม่หนัก รีบขนาดนั้นเลยเหรอ?"

หนุ่มแซ่เซี่ยเม้มปากเล็กน้อย สีหน้าดูเศร้าหมองลง

"สวีลู่ เธอไม่ไหวแล้ว"

"ใครนะ?"

เฉิงสือคิดอยู่นาน กว่าจะนึกออกว่าชั้นล่างของพ่อหนุ่มนั่น ในอะพาร์ตเมนต์ที่อยู่ห่างออกไปมีผู้หญิงคนหนึ่งชื่อสวีลู่พักอยู่ เนื่องจากอยู่คนละฟากตึกกับเฉิงสือ เขาเลยไม่เคยเห็นหน้า ได้ยินแค่คนชั้นล่างตะโกนคุยกันพาดพิงถึง

ได้ยินมาว่าเป็นนักขับขานที่เสียงดัดจริตคนหนึ่ง

"พวกนาย......"

"เธอเพิ่งจะตกลงคบกับฉัน...... ฉันจะทิ้งเธอไม่ได้......"

เชี่ยเอ๊ย ความรักทำให้คนตาบอดจริงๆ เพื่อน

เฉิงสือดูออกว่าพ่อหนุ่มนี่ไม่ได้โกหก เขาจริงใจ แต่ปัญหาก็คือ ฝ่ายหญิงน่ะไม่จริงใจชัวร์ๆ

ถ้าบาดเจ็บหนักถึงขั้นต้องใช้น้ำยาระดับ A ช่วยชีวิต ป่านนี้คงตายไปนานแล้ว จะยังมีแรงวานให้คนมาตะโกนขอยาในช่องแชทได้ยังไง

เฉิงสือลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ตัดสินใจเตือนเขาสักหน่อย

ดูออกว่าอีกฝ่ายซาบซึ้งใจมาก แต่ก็ยังยืนกรานจะเอายา

"ขอบคุณนายนะ ฉันรู้วิธีดูว่าใครดีใครเลว เหมือนที่ฉันดูออกว่านายไม่ใช่สาวกของเทพมาร"

"......"

"ช่างเถอะ ไม่จำเป็นต้องปิดบายนาย จริงๆ แล้วเธอเป็น 'ผู้พยากรณ์' เธอมองเห็นอันตรายในบททดสอบครั้งต่อไปของตัวเอง ก็เลยอยากจะเตรียมตัวไว้ก่อน"

เฉิงสือนิ่งอึ้งไป กระพริบตาปริบๆ อย่างงุนงง

ผู้พยากรณ์นี่เอง นักขับขานแห่ง [โชคชะตา]

มิน่าล่ะ ถึงได้ดูตอแหลๆ

เฉิงสือเห็นว่าห้ามอีกฝ่ายไม่อยู่ ก็เลยโยนยาข้ามไปให้

พ่อหนุ่มรับไว้ได้ทัน ตกตะลึงมาก

"นายไม่กลัวฉันอมยาของนายเหรอ?"

เฉิงสือยิ้มสบายๆ "ฉันกลับหวังให้นายอมไปซะอีก"

หนุ่มแซ่เซี่ยตัวสั่นสะท้าน กำขวดยาแน่น แล้วให้คำมั่นสัญญาอย่างจริงจัง

"ขอบคุณ! ฉันจะเอายาไปส่งก่อน แล้วจะกลับมาฟังว่านายอยากได้อาวุธแบบไหน ฉันต้องเอากลับมาให้นายได้แน่! ฉันชื่อเซี่ยหยาง!"

พูดจบเขาก็โค้งคำนับให้หนึ่งที

ยังดูเบียวๆ อยู่เหมือนกัน

ขณะที่เฉิงสือกำลังคิดว่าจะตอบกลับยังไงดี การกระทำต่อมาของเซี่ยหยางก็ทำให้เขาถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก

เห็นแค่เขารีบวิ่งไปที่อีกฝั่งของดาดฟ้า หยิบคันเบ็ดขึ้นมาเกี่ยวขวดยาแล้วเริ่มหย่อนสายลงไป......

"เดี๋ยว...... เธอยอมคบกับนาย แต่ไม่ได้เปิดบททดสอบรวมพื้นที่มิติกับนายงั้นเหรอ?"

เซี่ยหยางหันมา อธิบายอย่างเป็นจริงเป็นจังว่า "ลู่ลู่เป็นคนจิตใจอ่อนไหว ยังไม่กล้าเปิดใจให้ฉันทั้งหมด แต่ไม่เป็นไร ฉันรอได้"

"......"

ให้ตายเถอะ นึกว่าเป็นวัยรุ่นไฟแรง ที่แท้เป็นวัยรุ่นป่วยจิตนี่หว่า แบบนี้ก็เชื่อเหรอ?

ชิ

โชคชะตาหนอ ช่างแพศยาจริงๆ

เฉิงสือมองดูไอ้หนุ่มคลั่งรักแซ่เซี่ยนอนคว่ำอยู่บนดาดฟ้าส่งยาให้สาวข้างล่าง ได้แต่เดาะลิ้น แล้วหันกลับไปเปิดช่องแชทอื่นเพื่อหาข้อมูลที่มีประโยชน์ต่อ

[ช่องศรัทธา]

"สร้างยาชนิดใหม่ ผงแส้มังกร เพิ่มค่าสถานะสามอย่างของนักรบ ให้แนวหน้าคึกคักดั่งมังกรและพยัคฆ์ ใช้ดี เสียดายขายให้พวกนายไม่ได้ เฮ้อ เสียดายจริงๆ"

"ในบททดสอบไปปิ๊งสาวคนหนึ่ง หน้าตาน่ารักมาก พอถามศรัทธา เป็น [ความทรงจำ] เล่าเรื่องแฟนเก่าได้ละเอียดหยิบย่อย หมดอารมณ์......"

"จะว่าไปในแชทโซนมีแต่เสียงโหยหวน บททดสอบรอบนี้ยากขนาดนั้นเลยเหรอ? ฉันหลอก NPC จนจำแม่ไม่ได้ ผ่านด่านมาแบบชิลๆ"

"ขำจะตาย พี่ชายหลอกพวกเราก็พอว่า แต่อย่าหลอกตัวเองเลย"

"พวกนายไม่สังเกตเหรอว่ามุมปากของหน้ากากในมือมันฉีกกว้างขึ้น หรือว่ายิ่งคนตายเยอะ รอยยิ้มบนหน้ากากก็ยิ่งกว้าง?"

"อันนี้ไม่รู้ ฉันรู้แค่ว่าลูกเต๋าของ [โชคชะตา] ดูเหมือนจะมีหน้าเยอะขึ้นเรื่อยๆ วันนี้เจอคนหนึ่งใช้ลูกเต๋า 20 หน้า เชี่ยเอ๊ย อย่าบอกนะว่าเป็น [ผู้ถูกเลือก] ของ [โชคชะตา]"

เฉิงสือขมวดคิ้ว มองดูลูกเต๋าในมือตัวเอง

ลูกเต๋าสีขาวกระดูกยังคงมีหกหน้า ไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย

แต่ที่แปลกที่สุดคือ ของดูต่างหน้าแห่ง [ลวงหลอก] ชัดเจนว่าเป็นหน้ากากยิ้มแสแสร้ง แล้วลูกเต๋าในมือตัวเองนี่ มันคืออะไรกันแน่?

เขาอยากจะถามทุกคนมากว่ามีใครที่หน้ากากกลายเป็นลูกเต๋าบ้าง แต่เขาก็ไม่กล้า

หนูทดลองมักตายก่อนเสมอ เรื่องนี้เขาเชื่อสนิทใจ

ช่างเถอะ เดินหน้าไปทีละก้าวแล้วกัน

ในช่องศรัทธามีแต่เรื่องโกหกทั้งเพ มีแค่ช่องอาชีพที่พอจะดูได้บ้าง

พอกดสลับไป ก็เห็นกระทู้ถามคำถามอันหนึ่ง

"ขอถามพวกขาใหญ่หน่อย มีใครเคยเห็นน้ำยาระดับ A [การเหยียดหยามจากผู้ล่วงลับ] บ้างไหม?"

เฉิงสือชะงักไปเล็กน้อย แล้วก็หลุดขำออกมาทันที

ดูท่าทาง นี่คงจะเป็นคุณหนูหนานกงอกไข่ดาวคนนั้นสินะ

"นั่นมันคืออะไร? มีผลยังไง?"

"ฟังดูเหมือนน้ำยาของ [ความตาย] เอาไว้ทำอะไร? ยื้อชีวิต?"

"สถิติน้ำยาระดับ A ที่รวบรวมไว้ 1,843 ชนิด ไม่เคยเห็นอันนี้ ต้องอยู่แรงค์ไหนถึงจะดรอป?"

"เชี่ย ขาใหญ่ จำได้แม่นขนาดนี้! เป็นขาใหญ่สาย [ความทรงจำ] หรือเปล่า"

"เปล่า แค่สุ่มเจอบททดสอบที่มีเครื่องปั่นไฟกับคอมพิวเตอร์สองรอบ ได้ของมาบันทึกไว้สะดวกกว่าเยอะ แถมยังใช้คอมต่อเข้าห้องแชทได้ด้วย แต่หน้าตาโปรแกรมมันโบราณหน่อย ต้องใช้เวลาทำความคุ้นเคยสักพัก"

"......แบบนี้ก็ได้เหรอ?"

"เอาไว้ยื้อชีวิตจริงๆ นั่นแหละ ไม่รู้ว่าขาใหญ่ที่แบกพวกเราอยู่ไหม ถูกขาใหญ่ช่วยชีวิตไว้ ยังไม่ได้ตอบแทนบุญคุณ เลยอยากถามว่าน้ำยาระดับไหนถึงจะมีมูลค่าพอๆ กัน"

มูลค่าของน้ำยาระดับ A แต่ละชนิดก็ไม่เท่ากัน หนานกงนี่จำความดีของเฉิงสือได้แม่นจริงๆ

เฉิงสือเพิ่งจะคิดอยากตอบกลับไปว่า "การได้พบกันคือวาสนา" ก็เห็นข้อความหนึ่งเด้งขึ้นมาในช่องแชท

"ฉันเคยเห็น [ความรังเกียจจากผู้ล่วงลับ] ครั้งหนึ่ง หลังจากนั้นหากันเป็นเดือนก็ไม่เจออีกเลย ความเห็นบนไปเจอที่ไหนมา? ในมือคนแซ่เฉิงหรือเปล่า?"

เหงื่อเย็นผุดขึ้นเต็มหน้าผากเฉิงสือทันที สบถในใจว่าฉิบหายแล้ว

โชคดีที่ข้อความในช่องแชทมีเยอะมาก ข้อความนี้จึงเลือนหายไปอย่างรวดเร็วราวกับทรายในมหาสมุทร

รอดูอยู่นานก็ไม่มีอะไรต่อ เฉิงสือถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก

เดินริมน้ำบ่อยๆ มีหรือรองเท้าจะไม่เปียก วันหลังคงต้องเปลี่ยนชื่อเรียกเจ้ายานี้ซะแล้ว

ขณะที่เขากำลังก้มหน้าก้มตาอ่านแชทของคนอื่นอยู่นั้น ในห้องชุดหรูระฟ้าของอีกเมืองหนึ่ง หญิงสาวผู้กำลังนอนแช่อยู่ในอ่างอาบน้ำก็บีบแก้วไวน์ในมือแน่น

"การเหยียดหยามจากผู้ล่วงลับ? ความรังเกียจจากผู้ล่วงลับ?

......

ไอ้คนแซ่เฉิง ในมือนายยังมีของอะไรที่ฉันยังไม่รู้อีก?

นายคงไม่ใช่สาวกของท่านผู้นั้นหรอกนะ?

ฉันจำนายได้แล้ว"

...