บทที่ 13 นี่คือทางเลือกของชะตา

บทที่ 13 นี่คือทางเลือกของชะตา

สาเหตุที่ฝนอุกกาบาตเพลิงถูกเรียกว่าวิชาต้องห้าม ก็เพราะวิชานี้มีระยะเวลาต่อเนื่องยาวนานมาก ยาวนานจนสามารถกวาดล้างสิ่งมีชีวิตทุกชนิดในรัศมีทำลายล้างได้หมดสิ้น แม้แต่พื้นดินก็ยังถูกถล่มจนยุบลงไปถึงสามฟุต

ตามปกติแล้ว ไม่ว่าผู้ร่ายเวทจะเป็นเผ่าพันธุ์ไหน พลังจิตก็คงไม่เพียงพอที่จะรองรับการใช้เวทมนตร์ขนาดมหาศาลเช่นนี้ได้

แต่ฝนอุกกาบาตเพลิงเป็นข้อยกเว้น เพราะมันไม่ใช่การสร้าง แต่เป็นการอัญเชิญ

ดวงอาทิตย์ยักษ์ที่ขอบฟ้านั้นมีอยู่จริง!

ดวงอาทิตย์ยักษ์อันน่าสะพรึงกลัวที่มีนามว่า [ความโกรธเกรี้ยวแห่งความชิงชัง] นี้ เดิมทีเป็นเทพบริวารของ [โกลาหล] และเป็นเทวทูตของ [อลหม่าน]

แต่ในยุคสมัยหนึ่งถูก [ระเบียบ] จองจำไว้ จึงกลายเป็นพลังอำนาจสูงสุดที่พระองค์ประทานให้แก่ผู้พิพากษาธาตุภายใต้อาณัติ

เพียงแค่เปิดประตูคุกที่จองจำ [ความโกรธเกรี้ยวแห่งความชิงชัง] ออกเพียงชั่วครู่ แล้วเล็งไปยังพื้นที่เป้าหมาย เพลิงโทสะที่ถูกกดทับมานับไม่ถ้วนก็จะทะลักลงมาราวกับเขื่อนแตก

จนกว่าท่านจะตื่นจากความโกลาหล และตระหนักได้ว่าการระบายอารมณ์ของท่านเป็นเพียงการเอื้อประโยชน์ให้กับสาวกของ [ระเบียบ] ท่านถึงจะยอมหยุดมืออย่างเสียไม่ได้ ปิดประตูคุก แล้วเริ่มบ่มเพาะเพลิงโทสะรอบใหม่

ความโกรธเกรี้ยวแห่งความชิงชัง เทพบริวารของ [โกลาหล] เทวทูตของ [อลหม่าน] นักโทษของ [ระเบียบ]

ที่พูดมาทั้งหมดนี้ ก็เพื่อพิสูจน์เรื่องเดียว นั่นคือ ฝนอุกกาบาตเพลิง มนุษย์ธรรมดาไม่อาจแก้ไขได้

พวกเฉิงสือวิ่งไปทางทิศ 3 นาฬิกาได้ไม่กี่นาที อุกกาบาตที่หวีดหวิวลงมาก็ระเบิดรอบตัวพวกเขาตามลำดับ

ไม่จำเป็นต้องตกลงมาโดนตัว แค่ธารลาวาที่สาดกระเซ็นก็ทำให้พวกเขาก้าวเดินแทบไม่ได้แล้ว

"ไม่ได้! ทางนี้ไปไม่ได้! นักเวทย์!"

"เวลา ย้อนกลับ!"

ฉากเดิมวนกลับมาอีกครั้ง กาลเวลาไหลย้อนกลับ

"1! วิ่ง!"

เฉาสามขวบเพิ่งถูกเหวี่ยงขึ้นฝั่งจากกระแสธารแห่งกาลเวลา ก็รู้สึกว่าตัวเองถูกเฉินชงหิ้ววิ่งไปทางทิศ 1 นาฬิกาอย่างบ้าคลั่ง

"ไม่ใช่ เฉินชง ทิศ 5 นาฬิกา!"

เฉินชงชะงักฝีเท้า เหวี่ยงแขนสองข้างหมุนร่างสองคนในมือเหมือนกังหันลม อาศัยแรงเหวี่ยงนั้นกลับตัววิ่งเฉียงไปข้างหลังอย่างรวดเร็วโดยไม่ลังเล!

"เกิดอะไรขึ้น?"

เฉาสามขวบหน้าเครียด "เราล้มเหลวมาสองครั้งแล้ว"

เซี่ยหว่านตามมาติดๆ เฉิงสือขมวดคิ้วเงียบๆ

เขายื่นมือเข้าไปในอกเสื้อ พลิกหน้าลูกเต๋าอีกครั้ง

3 แต้ม

"ทางนี้ไม่ได้! ควันหนาเกินไป มองไม่เห็นทางแล้ว! นักฆ่าบอกทางที!"

"นักฆ่า? ซ่งย่าเหวิน? เชี่ย ตายแล้ว นักเวทย์ ย้อนกลับ!"

"เวลา......ย้อนกลับ......"

"ทิศ 7 นาฬิกา เฉินชง กลับตัว!"

ลูกเต๋าพลิกหน้า 4 แต้ม

"เซี่ยหว่านระวัง!"

"เวลา......ย้อนกลับ!"

"ทิศ 9 นาฬิกา เร็ว!"

ลูกเต๋าพลิกหน้า 5 แต้ม

"......"

การที่ผู้ท่องเวลาสามารถขึ้นเป็น T0 ได้นั้น หนึ่งในกุญแจสำคัญคือการมีโอกาสลองผิดลองถูกได้ไม่จำกัดใน [สนามรบกาลเวลา]

แต่พลังเทพของ [เวลา] ไม่ใช่ของฟรีที่ใช้ได้ตลอด เมื่อ "เวลา" ไม่สามารถไหลเวียนต่อไปในสนามรบได้เป็นเวลานาน ในฐานะผู้ปกครองกาลเวลา พระองค์ก็จะเริ่มหงุดหงิด

การจามของเทพเจ้า คือพายุของปุถุชน

เมื่อเวลาย้อนกลับเป็นครั้งที่หก แม้แต่เฉาสามขวบที่เป็นสาวก [เวลา] ความทรงจำก็เริ่มเลือนราง

"เวลา ย้อนกลับ!!"

"1! วิ่ง!"

เฉาสามขวบตัวสั่นคลอนไปตามการวิ่งของเฉินชง เขาลืมตาโพลง สมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ ก่อนจะพึมพำกับตัวเองว่า

"เราเริ่มใหม่อีกแล้ว......"

เฉินชงชะงัก ถามอย่างร้อนรน

"แล้วตอนนี้ทำไง? ไปทางไหน?"

เฉาสามขวบหน้าสิ้นหวัง "ฉันจำภาพเหตุการณ์ได้เยอะแยะ จำวินาทีที่ทุกคนตายได้ แต่ดันลืมจำนวนครั้ง......ลืมไปแล้วว่าเราควรไปทางไหน"

เฉินชงใจหายวาบ สถานการณ์แบบนี้บอกได้อยางเดียวว่า พวกเขาล้มเหลวมาหลายครั้งแล้ว

ผู้ท่องเวลาหลงทางในกาลเวลา เท่ากับประกาศความล้มเหลวและความตายของพวกเขา

แต่เฉินชงไม่ใช่คนที่ยอมแพ้ง่ายๆ เขาคำรามลั่น พาทุกคนกลับตัววิ่งไปทางทิศ 3 นาฬิกา

"ตั้งสติไว้ ดูเส้นทาง เอามาเทียบกับความทรงจำในหัวนาย เราอาจหาทางออกเจอ!"

หนานกงก็ร้อนใจไม่แพ้กัน เห็นเฉาสามขวบแววตาเลื่อนลอย ก็กัดฟันดึงมีดสั้นเล่มนั้นออกมา แทงท้องตัวเองอย่างแรงหนึ่งที

จากนั้นแสงแห่งการรักษาอันเข้มข้นก็ราดรดลงบนศีรษะของเฉาสามขวบ ทำให้จิตใจที่สับสนของเขาแจ่มใสขึ้นทันตา

เขามองสายตาที่เต็มไปด้วยความหวังของหนานกง แล้วพยักหน้าอย่างแรง

"ได้! ฉันจะนึก!"

แต่ตอนนั้นเอง จู่ๆ เฉิงสือก็ตะโกนขึ้นว่า

"ผิดแล้ว นี่ครั้งที่หก ทิศ 11 นาฬิกา เร็ว เฉินชง เลี้ยว!"

เฉินชงเร็วมาก ร่างกายพุ่งนำหน้าเซี่ยหว่านไปไกล เขาหันขวับด้วยความตกใจ ยังไม่ทันได้ถามสักคำ ก็เห็นเซี่ยหว่านเลี้ยวตามคำสั่งอย่างว่าง่าย มุ่งหน้าไปทางทิศ 11 นาฬิกา

เฉาสามขวบอ้าปากค้าง ตกตะลึงสุดขีด คิดไม่ออกเลยว่าเฉิงสือรู้ได้ยังไงว่าตอนนี้เป็นครั้งที่หก

สาวก [กำเนิด] จะรักษาความแจ่มใสในวังวนเวลาได้ยังไง?

รักษาไม่ได้หรอก

เฉิงสือก็เป็นแค่ผู้เล่นคนหนึ่ง คนที่ไม่ได้รับผลกระทบจากวังวนเวลาไม่ใช่เขา แต่เป็นลูกเต๋าในมือเขาต่างหาก

เฉินชงก้มลงเห็นเฉาสามขวบเอ๋อไปแล้ว ก็หน้าเครียดตอบรับว่า

"เออ เชื่อแก!"

เขาไม่ลังเล หรือจะพูดให้ถูกคือไม่มีเหตุผลให้ลังเล ในความคิดของเฉินชง วินาทีที่เฉิงสือเริ่มสั่งการ แสดงว่าต้องมีวิธีแก้เกมแล้วแน่ๆ

ก็คนมัน 2000 คะแนนหนิ

พวก 2000 คะแนนคงไม่มีพวกกากหรอกมั้ง

จริงๆ แล้วเฉิงสือไม่มั่นใจเลยว่าทิศ 11 นาฬิกาจะรอดไหม แต่เขารู้ว่าทิศอื่นลองหมดแล้ว ไม่รอด

เขาลูบคลำหน้าลูกเต๋าในอกเสื้อ เงียบๆ พลิกมันไปที่เลข 6

6 ครั้งแล้ว นี่เป็นครั้งที่ 6 แล้ว

ต่อไปถ้านับอีก คงไม่ใช่แค่พลิกแนวตั้งแล้ว......

เซี่ยหว่านแบกเฉิงสือวิ่งฉิว ด้วยผลจากการรักษาต่อเนื่องและพรสวรรค์นายพราน สองขาเรียวยาวก้าวข้ามทะเลเพลิงราวกับวิ่งบนพื้นราบ

แต่สีหน้าเคร่งเครียดของเธอบอกเฉิงสือว่า เธอไม่ได้มองว่าทางนี้จะรอด

"เฉิงสือ แน่ใจนะว่าทางนี้?"

เฉิงสือส่ายหน้าอย่างซื่อสัตย์

"ไม่แน่ใจ"

"งั้นนาย......"

เฉิงสือยิ้มร่า "นี่คือทางเลือกของชะตา!"

เซี่ยหว่านเบิกตากว้าง รูม่านตาหดเกร็ง กำลังจะถามอะไรบางอย่าง อุกกาบาตลูกไฟก็พุ่งใส่หัว

"ตูม——"

"......"

ก่อนหลับตา เฉิงสือกำลูกเต๋าในมือแน่น สบถออกมาคำหนึ่ง

"เชี่ย"

"......เวลา......ย้อนกลับ!"

ทุกคนกลับมาที่จุดเริ่มต้นอีกครั้ง ฉากเดิมที่คุ้นเคย เฉินชงพุ่งไปทางทิศ 1 นาฬิกาอย่างไม่ลังเล

เฉาสามขวบยังคงเหม่อลอย หนานกงยังคงตื่นเต้น ซ่งย่าเหวินยังคงนำหน้าไปก่อน

มีเพียงเฉิงสือ มองลูกเต๋าที่ขึ้นเลข 6 แล้วเงียบกริบ

ออกไปไม่ได้ ลองมาหกทิศแล้ว ไม่มีทางรอด

ในใจเขารู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก แต่มือไม่ว่าง นิ้วโป้งดีดลูกเต๋าลอยขึ้นสูง แล้วรีบคว้าลูกเต๋าที่ตกลงมาไว้ข้างหลังอย่างรวดเร็ว

เซี่ยหว่านสังเกตเห็นการกระทำของเฉิงสือข้างหลัง ขณะวิ่งถามด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด

"เป็นอะไร?"

เฉิงสือแบมือดู เห็นลูกเต๋าหงายเลข 1 ก็ถอนหายใจยอมรับชะตากรรม

"เราพลาดมา 6 ครั้ง แต่โชคชะตาชี้ทางให้ฉันไปที่ทิศ 1 นาฬิกาจริงๆ"

อารมณ์ของเซี่ยหว่านสับสนวุ่นวาย ไม่รู้จะเสียใจที่พลาดมา 6 ครั้ง หรือดีใจกับ "การชี้ทางของโชคชะตา" ที่เฉิงสือว่าดี

"หมายความว่า ทิศ 1 นาฬิกาถูกต้อง?"

ดูเหมือนเธอจะเริ่มเชื่อใจเฉิงสืออย่างไม่มีเงื่อนไข

เฉิงสือเดาะลิ้น ด่าพึมพำ

"แต่ฉันรู้สึกสังหรณ์ใจว่า โชคชะตามันคือนางแพศยา!"

เซี่ยหว่านเบิกตากว้าง หันมามองเฉิงสือด้วยความไม่อยากเชื่อ

ประโยคนี้ ก่อนเทพจุติมันก็ไม่มีปัญหาหรอก แต่หลังจากเทพจุติ......

เอาเป็นว่า มีเทพองค์หนึ่ง นามว่า [โชคชะตา]

"ช่างแม่ง เชื่อโชคชะตาสู้เชื่อว่าฉันเป็นจิ๋นซีฮ่องเต้ยังจะดีกว่า เซี่ยหว่าน กลับตัว ทิศ 7 นาฬิกา!"

เฉิงสือเลือกทิศทางที่ขัดแย้งกับโชคชะตา

ประโยคนี้ตะโกนดังมาก เฉินชงก็ได้ยิน

เช่นเดียวกับเซี่ยหว่าน ในใจเฉินชงเต็มไปด้วยความสงสัย แต่เขาไม่ลังเลเลย กลับตัววิ่งตามเซี่ยหว่านไปทันที

วิ่งไปได้ไม่นาน เฉาสามขวบก็พบว่าเส้นทางนี้คล้ายกับเศษเสี้ยวความทรงจำส่วนหนึ่งของเขามาก

หมายความว่า พวกเขาเคยล้มเหลวในทิศทางนี้มาก่อน

ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด อีกสามวินาทีจะมีอุกกาบาตตกลงมาทางขวาหน้าของเซี่ยหว่าน ระเบิดพื้นเป็นหลุมยักษ์

เซี่ยหว่านและเฉิงสือ จะตกลงไป

จากนั้น เขาจะย้อนเวลาอีกครั้ง

ไฟแห่งความหวังในใจเฉาสามขวบมอดลง เขานับถอยหลัง รอคอยการหลงทางในกระแสธารแห่งกาลเวลาอีกครั้ง

3

2

1

"เวลา......ย้อน......หือ? หือ หือ หือ???"

ปรากฏว่า......

ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เฉาสามขวบมองเซี่ยหว่านที่วิ่งฝ่าดงระเบิดและควันไฟหนีไปไกลด้วยความตกตะลึง

เป็นไปได้ยังไง?

อุกกาบาตที่ควรจะตกในความทรงจำไม่ปรากฏ ไม่ใช่แค่นั้น อุกกาบาตทางทิศ 7 นาฬิกาทั้งหมดไม่ตกเลยสักลูก

ท้องฟ้าข้างหน้ากลับแจ่มใสขึ้นมาทันตาเห็น ไม่มีอุกกาบาตสักลูก แม้แต่เปลวไฟยังหลีกเลี่ยงพื้นที่ตรงนี้

ฉากอันน่าเหลือเชื่อนี้ ท่ามกลางภาพวาดวันสิ้นโลกที่มีฝนไฟตกหนัก ราวกับมีใครเอายางลบมาลบแนวทิศ 7 นาฬิกาจนขาวสะอาด

บางทีเส้นขาวนี้สำหรับ "จิตรกร" อาจเป็นแค่การตวัดมือผ่านๆ แต่สำหรับพวกเฉิงสือทั้งหกคนในภาพวาด มันคือเส้นทางรอดชีวิตที่แท้จริง!

กลุ่มคนวิ่งหนีสุดชีวิตด้วยความตกใจและหวาดกลัว เลียบไปตามแนวฟ้าใสที่ทอดยาว หลังจากกัดฟันอดทนมากว่า 1 ชั่วโมง ในที่สุดพวกเขาก็หนีพ้นรัศมีทำลายล้างของฝนอุกกาบาตเพลิง

และวินาทีที่พวกเขารอดตาย ภาพวาดฝนไฟที่ถูก "ลบ" ไป ก็กลับมาเต็มผืนอีกครั้ง

เฉาสามขวบมองนาฬิกาพกในมือ ผ่านไป 6 ชั่วโมงพอดีเป๊ะ เขาปิด [สนามรบกาลเวลา] ในชั่วโมงถัดไป พลังแห่งกาลเวลาที่ไหลเวียนอยู่บนตัวพวกเขาก็สลายไป

กระบวนการย้อนเวลาครั้งสุดท้าย ถูกจารึกไว้อย่างเลือนรางบนกระแสธารแห่งกาลเวลา

ทุกคนมองย้อนกลับไปทางที่หนีมา อุกกาบาตตกราวสายฝน เปลวไฟสาดกระเซ็นดั่งลาวา เหมือนเดิมทุกประการ ไร้ซึ่งโอกาสรอดชีวิต!

"นี่มัน......"

"เป็นไปได้ยังไง!?"

"ทำไมถึงมีทางรอดอยู่ทางหนึ่ง??"

"ปาฏิหาริย์......นี่มันปาฏิหาริย์ชัดๆ......"

ทุกคนอึ้งกิมกี่ จ้องมองเฉิงสือตาไม่กระพริบ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึงและไม่เข้าใจ

"นี่มัน......ไอเทมอะไรอีก? ยังเรียกว่าไอเทมได้อีกเหรอ?"

"พี่เฉิง อย่าบอกนะว่าพี่ 2400 จริงๆ?"

"พี่......"

โดยเฉพาะเซี่ยหว่าน มีเพียงเธอคนเดียวที่รู้ว่าเฉิงสือตัดสินใจยังไง ที่เลือกทิศ 7 นาฬิกา พาพวกเขาหนีพ้นทะเลเพลิง

"ทำไม?" เธอคิดในใจ แต่ไม่กล้าถามออกไป

"แค่เพราะเฉิงสือด่า [โชคชะตา] ว่าเป็นนางแพศยางั้นเหรอ?"

เฉิงสือมองดูฝนไฟที่ขอบฟ้า สมองก็ยังมึนงงอยู่เหมือนกัน

"ครั้งที่สองแล้ว......"

เขาพึมพำในใจ

"หรือว่าฉันจะมีพรสวรรค์ลับจริงๆ? แถมรหัสเปิดใช้งานคือ: โชคชะตามันคือนางแพศยา?"

...