บทที่ 12 สนามรบกาลเวลา

บทที่ 12 สนามรบกาลเวลา

"อะไรนะ?"

เฉินชงตกใจจนชะงักไปครู่หนึ่ง สัมผัสได้ว่าอากาศทั้งบริเวณบิดเบี้ยวและร้อนระอุขึ้น แต่ก็รีบเร่งความเร็วอีกครั้งอย่างไม่กล้าเชื่อ

"อสูรแห่งความกลัวตายหมดแล้ว จะสกัดกั้นห่าอะไรอีกล่ะ!"

เฉิงสือตะโกนอธิบาย

"บางทีทวีปแห่งความหวังอาจยังไม่รู้ว่ากองทัพอสูรแห่งความกลัวตายหมดแล้ว ฉันว่าแล้วทำไมบททดสอบรอบนี้ถึงเจอกับศัตรูเร็วนัก นี่ต่างหากคือบทเพลงแห่งเลือดและไฟของจริง!

ต้องเอาชีวิตรอดให้ได้ 24 ชั่วโมง ท่ามกลางการรุกรานของอสูรแห่งความกลัวและการโจมตีด้วยฝนอุกกาบาตเพลิง!

เราบังเอิญเจออสูรแห่งความกลัวเร็วเกินไป! ทำให้เราเข้าใจบททดสอบผิดไปหมด!"

เฉาสามขวบหน้าตื่น ตะลึงงัน

"เป็นไปได้ยังไง......"

แต่แล้วเขาก็นึกอะไรขึ้นได้ ตะลึงยิ่งกว่าเดิม

"นายหมายความว่า กองทัพโครงกระดูกรู้แผนสกัดกั้นของทวีปแห่งความหวัง เลยส่งทหารออกมาก่อนเพื่อหลบการโจมตี?"

"ใช่!"

เฉิงสือกัดฟันกรอดด้วยความเจ็บใจ

"แถมดันมาจ๊ะเอ๋กับพวกเราพอดี! ความล่มสลายของทวีปแห่งความหวังอาจไม่ได้มาจากการพ่ายแพ้สงคราม แต่ภายในของพวกเขามีหนอนบ่อนไส้!"

"เชี่ย เลิกคุยได้แล้ว ฮีลฉันที พลังจิตจะหมดแล้ว!"

เฉิงสือรีบหยุดพูด แล้วซัดเวทรักษาแรงสูงใส่ท้องเฉินชงไปหนึ่งดอก

ส่วนทำไมต้องเป็นท้อง อย่าถามเลย ก็แค่มันใกล้มือพอดี ไม่ใช่รสนิยมวิปริตอะไรหรอก

นาทีเป็นตายแบบนี้ รสนิยมวิปริตเอาไว้ทีหลัง

คราวนี้โชคร้ายหน่อย ดอกเดียวรู้เรื่อง ท้องของเฉินชงป่องขึ้นเล็กน้อย แต่โชคดีที่ความเร็วเพิ่มขึ้นอีกสามส่วน

"ไม่ทันแล้ว รัศมีทำลายล้างของอุกกาบาตเพลิงกว้างเกินไป เฉินชง กำแพงแสงศักดิ์สิทธิ์รับได้กี่ที?"

เฉินชงหลุดปากตอบทันที "สามที ฉันขาดพรสวรรค์ป้องกันระดับ A ทีที่สี่แตกแน่!"

เฉิงสือขมวดคิ้วคำนวณ เฉาสามขวบที่อยู่ข้างๆ ก็ตะโกนขึ้นมาทันที

"พอแล้ว! ดูจากความเร็วในการตกของอุกกาบาต ช่วงแรกยังไม่เร็วมาก พอให้ยื้อไปจนถึงเวลาเปิด [สนามรบกาลเวลา] ได้!"

สนามรบกาลเวลา!?

ใช่แล้ว! ลืมไปเลย!

บนใบหน้าเฉิงสือปรากฏรอยยิ้มแห่งการรู้แจ้งและโอเวอร์แอคติ้ง

ดูเหมือนว่าต่อไป ต้องหาทางรอดที่แท้จริงในลูปเวลาซะแล้ว

"ทุกคน! มาหาฉัน!"

เฉินชงตะโกนลั่น โยนสองคนในมือลง ควักโล่ยักษ์ออกมา เส้นเลือดที่แขนปูดโป่งทุ่มแรงปักปลายโล่ลงดินอย่างแรง

เขาเงยหน้ามองอุกกาบาตเพลิงที่ร่วงหล่นราวสายฝนจากฟากฟ้า คำรามก้อง

"ระเบียบดำรงอยู่ชั่วนิรันดร์!"

แสงแห่ง [ระเบียบ] ระเบิดออกอีกครั้ง กลายเป็นกำแพงคุ้มกันคนทั้งหกไว้ภายใน

นอกม่านแสงสีเหลืองนวล อุณหภูมิอากาศสูงขึ้นเรื่อยๆ มิติบิดเบี้ยวเพราะความร้อนระอุ พื้นดินแตกระแหงเพราะถูกแผดเผา

ทุกคนเงยหน้ามอง เห็นดวงอาทิตย์ยักษ์ลุกโชน อุกกาบาตหวีดหวิวดิ่งลงมา หางควันดำไหม้เกรียมแต่ละสายราวกับมีดแกะสลัก กรีดท้องฟ้าราวกระดาษบางๆ ฉากนี้ราวกับวันสิ้นโลก น่าตื่นตะลึงอย่างที่สุด

หากพวกเขาไม่ได้อยู่ใต้อุกกาบาต แต่อยู่พ้นรัศมีทำลายล้าง นี่คงเป็นภาพทิวทัศน์ที่งดงามจนลืมไม่ลงไปชั่วชีวิต

"เฉินชงตั้งสติไว้! อีก 1 นาที 12 วินาที!"

เฉินชงยึดโล่ไว้แน่น กัดฟันตะโกน

"ระวัง มาแล้ว!"

สิ้นเสียง!

"ตูม——"

ทุกคนรู้สึกมืดไปวูบหนึ่ง แล้วลูกไฟอุกกาบาตขนาดยักษ์ก็ระเบิดใส่กำแพงแสง

ตามด้วยแสงสว่างจ้าบาดตา เปลวเพลิงที่ระเบิดออกแผ่กระจายดั่งลาวาปะทุ ห่อหุ้มกำแพงแสงศักดิ์สิทธิ์ไว้ในพริบตา

ม่านแสงที่เคยต้านทานการบุกรุกของอสูรแห่งความกลัวนับไม่ถ้วน ตอนนี้กลับสั่นคลอนไปมาเพราะแรงระเบิดอันรุนแรง

เฉินชงตัวสั่นเทิ้ม ผิวหนังเริ่มแดง

ร้อนเกินไปแล้ว!

"นักบวช รักษา!"

หนานกงไม่พูดพร่ำทำเพลง เริ่มร่ายเวทรักษาขนาดเล็กและเวทคลายร้อน

เฉาสามขวบกำนาฬิกาพกไว้แน่น สีหน้ากระวนกระวาย

"ยื้อไว้! 48 วินาที!"

"มาอีกแล้ว! สองลูก! ระวังความร้อน!"

"ตูม——"

"ตูม——"

คราวนี้สองลูกมาติดๆ กัน โชคดีที่ลูกหนึ่งไม่ได้ชนกำแพงแสงศักดิ์สิทธิ์ตรงๆ เพียงตกข้างๆ ม่านแสง แต่เปลวไฟที่กระเด็นมาก็ยังกระแทกจนม่านแสงโงนเงนจวนเจียนจะพัง

"ไม่ไหวแล้ว รับไม่ไหวแล้ว ข้างบนยังมีอีกหนึ่งลูก! เฉิงสือ คิดวิธีเร็ว!"

เฉิงสือหน้าเครียด กำลังจะขยับตัว แต่เห็นซ่งย่าเหวินรีบหยิบผ้าสีดำสนิทผืนหนึ่งออกมาจากช่องเก็บของ

"นี่คือ......?" หนานกงสงสัยเล็กน้อย

สีหน้าซ่งย่าเหวินฉายแววเสียดายวูบหนึ่ง แต่ก็ยังพูดอย่างหนักแน่น "คราวนี้ฉันเอง!"

เฉิงสือเลิกคิ้ว จำของสิ่งนี้ได้

ไอเทมอาชีพนักฆ่าระดับ A ประตูเงาแห่งมิติ

นี่ไม่ใช่ของธรรมดา จะดรอปได้ก็ต่อเมื่อมีคะแนนบันไดเทพ 1600 ขึ้นไปเท่านั้น แถมโอกาสออกก็น้อยนิด

เมื่อกางออก มันจะส่งไอเทมใดๆ ก็ได้เข้าไปในมิติเงา ไม่จำกัดขนาด สถานที่ เวลา และควบคุมไม่ได้

แถมยังเป็นไอเทมใช้แล้วทิ้ง มูลค่ามหาศาล

เดิมทีนี่เป็นไอเทมที่เหมาะกับการเคลื่อนย้ายเงาของนักฆ่าที่สุด การที่ซ่งย่าเหวินยอมควักออกมาตอนนี้ แสดงว่าจนตรอกแล้วจริงๆ

"ใช้ได้นี่สหายซ่ง 1636 ดรอปเจ้านี่ได้ไม่ง่ายเลยนะ"

ซ่งย่าเหวินยิ้มอย่างภูมิใจ คิดในใจว่าในที่สุดก็ได้โชว์เทพบ้างแล้ว

"แย่งเขามา"

พูดจบ เขาก็กระโดดขึ้นสูง มือเท้าเกาะติดด้านในม่านแสงราวกับแมงมุมห้อยหัว ในใจนับเวลาถอยหลัง ก่อนที่อุกกาบาตลูกที่สี่จะตก เขาเหวี่ยง "ประตูเงาแห่งมิติ" ออกไปอย่างคล่องแคล่ว

การกระทำนี้ต้องละเอียดอ่อนมาก เพราะกำแพงแสงศักดิ์สิทธิ์กั้นทุกอย่าง เขาต้องเสี่ยงชีวิตใช้เงาที่เกิดจากควันหนาทึบเคลื่อนย้ายออกไปนอกม่านแสง กางผ้าดำ เปิดประตูเงา แล้วเคลื่อนย้ายกลับมาในพริบตา

แต่ละขั้นตอนถ้าพลาดแม้แต่มิลลิวินาทีเดียว ก็อาจละลายตายอยู่ข้างนอกได้ทันที

โชคดีที่ซ่งย่าเหวินเป็นนักฆ่าที่ผ่านการรับรอง

ชั่วพริบตาเดียว เขาทำทุกอย่างเสร็จสิ้น ส่งอุกกาบาตที่กำลังจะกระแทกม่านแสงแตกเข้าไปในมิติเงาเรียบร้อย

และ "ประตูเงาแห่งมิติ" ก็สลายไปพร้อมกัน

แต่ผ่านการรับรองก็คือผ่านการรับรอง ยังห่างไกลจากคะแนนเต็ม 100 อีกเยอะ

"เร็ว! หมอ ช่วยด้วย ตูดฉันไฟไหม้แล้ว!!!"

ซ่งย่าเหวินร้องโหยหวนนอนคว่ำกับพื้น ตรงแผ่นหลังยาวไปถึงก้นและต้นขาถูกเผาจนผิวหลุดลอกไปชั้นหนึ่ง เขาแอ่นก้นแดงเถือกสองข้างพยายามเบียดเข้าหาหมอ หวังการรักษา

แต่ถึงจะเจ็บหนักขนาดนี้ เขาก็ยังหันไปหาหนานกง ไม่ใช่เฉิงสือ

หนานกงอ้าปากค้าง ยกมือยิงเวทรักษาใส่ก้นเขาไปหนึ่งดอก

รอยยิ้มเฉิงสือหุบลง รู้สึกเสียหน้า

อะไรวะ นมฉันไม่อร่อยหรือไง?

"ระวัง! ข้างบนยังมีอีก นักเวทย์ อีกนานไหม!"

กำแพงแสงศักดิ์สิทธิ์กางออกไม่ถึง 1 นาที พื้นที่ราบทั้งหมดก็กลายเป็นทะเลเพลิง เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว อุณหภูมิรอบข้างสูงขึ้นเรื่อยๆ

เห็นอุกกาบาตลูกยักษ์ตกลงมาลูกแล้วลูกเล่า ครั้งนี้เฉินชงรับไม่ไหวแล้วจริงๆ

"10 วินาที! ทุกคน เตรียมตัว! ทิศ 1 นาฬิกา อุกกาบาตตกน้อย พอเวลาถึง เริ่มฝ่าวงล้อม!"

"อย่ากระจายตัวเกินไป ไม่งั้นจะเช็คจำนวนคนเจ็บตายเพื่อจบสนามรบกาลเวลาไม่ได้ ย้ำอีกครั้ง อย่ากระจายตัวเกินไป!"

"ฉันหวังว่า พวกเราทุกคนจะมีชีวิตรอด!"

เฉาสามขวบมือหนึ่งกำนาฬิกาพกจนเหงื่อซึม อีกมือชูขึ้นสูง เตรียมเปิดสนามรบกาลเวลาได้ทุกเมื่อ

นี่จะเป็นหนทางรอดเดียวของพวกเขา ถ้าหากว่า ไม่วนลูปหลายรอบเกินไปนะ

"3!"

"2! ทุกคน! เตรียมตัว!"

"1! วิ่ง!"

เฉินชงปลดกำแพงแสงศักดิ์สิทธิ์ตามเสียง เก็บดาบโล่เข้ามิติในพริบตา ตะโกนลั่น หิ้วหนานกงและเฉาสามขวบวิ่งไปทางทิศ 1 นาฬิกาอย่างบ้าคลั่ง

เซี่ยหว่านตามมาติดๆ บนหลังแบกเจ้าไก่อ่อนเฉิงสือ

ซ่งย่าเหวินไม่ต้องพูดถึง ควันหนาทึบรอบทิศ แม้ไฟจะท่วมฟ้าแต่ก็มีที่ให้มุดเงาได้ทุกที่ เขาหายตัวไปตั้งนานแล้ว วิ่งนำหน้าทุกคนไปไกล

แต่โชคดีไม่ได้อยู่กับเราเสมอไป

แม้จะมองจากในม่านแสงว่าทิศ 1 นาฬิกาอุกกาบาตน้อย แต่พอวิ่งออกมาได้ระยะหนึ่ง ถึงเพิ่งพบว่าอุกกาบาตเหนือหัวหนาแน่นจนหลบไม่ได้เลย

ลูกไฟยักษ์ลูกหนึ่งตกลงมาตรงหน้าเฉินชง เขาเบรกตัวโก่ง ชักดาบโล่เปลี่ยนเป็นดาบใหญ่ อัดพลังเทพฟันออกไป

อุกกาบาตระเบิดตูม แต่ยังไม่ทันที่เขาจะก้าวต่อ อีกลูกก็หล่นใส่หัวพวกเขา

"เชี่ย!"

เฉาสามขวบหน้าถอดสี นับวินาทีเป๊ะ ตะโกนก้อง

"เวลา ย้อนกลับ!"

โลกทั้งใบหยุดนิ่งกะทันหัน จากนั้นก็เหมือนกดปุ่มย้อนกลับในหนัง ทุกอย่างถอยหลังกลับอย่างรวดเร็ว

เปลวไฟหดตัว อุกกาบาตลอยขึ้น เงาคนถอยหลัง ม่านแสงปรากฏขึ้นใหม่

ทุกสิ่งทุกอย่าง กลับมาสู่จุดที่เริ่มเปิดสนามรบกาลเวลาอีกครั้ง

"1! วิ่ง!"

วินาทีที่ม่านแสงแตกกระจาย ทุกคนใส่เกียร์หมาออกวิ่ง เป้าหมายทิศ 3 นาฬิกา

มีเพียงเฉาสามขวบ ในมือเฉินชงที่หอบหายใจแฮกๆ ตะโกนอย่างบ้าคลั่ง

"เฉินชง! เซี่ยหว่าน! เปลี่ยน ทิศ 3 นาฬิกา! เร็ว!"

สาวกแห่ง [เวลา] ไม่ได้รับผลกระทบจากการย้อนเวลาของสนามรบกาลเวลา ยังคงมีความทรงจำครบถ้วน ตอนนี้เฉาสามขวบคือดวงตาของพวกเขา

ทั้งสองได้ยินดังนั้น ไม่ลังเลแม้แต่น้อย เปลี่ยนทิศทางทันที

เฉิงสือกอดคอเซี่ยหว่านแน่น ร่ายเวทรักษาใส่เธอไม่ขาดสาย คิ้วขมวดครุ่นคิด

"รอบที่สองแล้ว"

เขาคิดพลางยื่นมือไปพลิกหน้าลูกเต๋าในอกเสื้อ

แต้ม 2 หงายขึ้น

...