บทที่ 11 การรักษาด้วยการหลับใหลและอุกกาบาตถล่ม

บทที่ 11 การรักษาด้วยการหลับใหลและอุกกาบาตถล่ม

เฉาสามขวบฝัน

ฝันว่าคะแนน [บันไดเข้าเฝ้า] ของตัวเองเพิ่มพรวด 200 คะแนน ครองอันดับหนึ่ง และได้เข้าเฝ้าเทพเจ้าแห่ง [เวลา] ตัวจริง

ขณะที่เขากำลังหมอบกราบด้วยความศรัทธา เตรียมรับพรจากเทพเจ้า จู่ๆ ก็มีอสูรแห่งความกลัวตัวหนึ่งบินมา ถีบเขากระเด็น แล้วรับพรแทนเขาหน้าตาเฉย

เขาโกรธจนควันออกหู โมโหจนตื่นขึ้นมา

"เชี่ยแม่ง......"

เขาตะโกนลั่น พลิกตัวลุกขึ้น เห็นเพื่อนร่วมทีมตรงหน้าหันกลับมามองเขาด้วยความประหลาดใจ ก็รู้สึกงงๆ เล็กน้อย

"ฉัน......หือ? ฉันฟื้นตัวได้ยังไง?"

เมื่อสัมผัสได้ถึงพลังในร่างกายที่เปี่ยมล้นเหมือนตอนเพิ่งเข้าสู่บททดสอบ เฉาสามขวบตกตะลึง

ไม่ใช่แค่เขา หนานกงที่อยู่ข้างๆ ตอนนี้สีหน้าก็ดูปกติขึ้นมาก ดูไม่ออกเลยว่าเพิ่งได้รับบาดเจ็บสาหัสมา

เดี๋ยวนะ เพิ่งจะ?

เฉาสามขวบใจหายวาบ รีบล้วงนาฬิกาพกออกมาดู

ตอนนี้ห่างจากเวลาที่กำหนดไว้ 8 ชั่วโมงแล้ว

หมายความว่า เขาเพิ่งหลับไปได้แค่ 2 ชั่วโมง?

"ไม่จริง......2 ชั่วโมงจะฟื้นตัวขนาดนี้ได้ยังไง?"

เฉาสามขวบคิ้วขมวดมุ่น ยื่นมือวาดผ่านอากาศเบาๆ สัมผัสถึงการไหลเวียนของเวลาโดยรอบทันที

สาวกแห่ง [เวลา] ไวต่อการไหลผ่านของเวลามาก แต่ก็ทำได้แค่รู้สึกคลุมเครือว่าเวลาผ่านไปนานหรือสั้น ระบุเวลาเป๊ะๆ ไม่ได้

เวลาที่นี่ไม่ได้ผ่านไปนานนัก ประมาณสองสามชั่วโมงจริงๆ

แต่ปัญหาคือ เขาฟื้นตัวได้ยังไง

เขาเงยหน้าถามด้วยความสงสัยว่า

"นี่มันเกิดอะไรขึ้น?"

หนานกงรู้สึกถึงสายตาเขา ไม่ได้พูดอะไร แค่พยักเพยิดไปทางประตู แล้วก้มหน้าพันแผลให้เซี่ยหว่านต่อ

แม้สภาพร่างกายจะฟื้นฟูแล้ว แต่บาดแผลยังไม่หายสนิท

กลับเป็นเซี่ยหว่านที่พูดเสียงเย็นชาว่า

"พวกเราก็เพิ่งตื่น"

เฉาสามขวบไต่เต้ามาถึง 1900 ย่อมไม่โง่ เขาหลุดปากถามทันที

"โค้กมีปัญหา?"

เซี่ยหว่านพยักหน้า

"แล้วเฉิงสือล่ะ?"

"เฝ้ายามอยู่ข้างนอก"

เฉาสามขวบได้ยินดังนั้น คิ้วก็ขมวดแน่น

การที่เขาฟื้นตัวได้ภายใน 2 ชั่วโมง ต้องเกี่ยวข้องกับเฉิงสือแน่ๆ

เขาไม่รู้ว่านี่เป็นวิชาลับของนักบวชระดับสูง หรือเฉิงสือแอบรักษาเพิ่มให้ แต่เขารู้แค่ว่า ถ้าเฉิงสือคิดไม่ซื่อตอนที่พวกเขาหลับ ป่านนี้พวกเขาก็ตายกันหมดแล้ว

โชคดีที่เขาไม่ลงมือ หรือจะพูดให้ถูกคือ โชคดีที่เขาไม่ใช่คนที่มีศรัทธาขัดแย้งกัน

และโชคดียิ่งกว่าคือ ในช่วงสองชั่วโมงที่ผ่านมา ไม่มีศัตรูโผล่มา!

เฉาสามขวบรู้สึกหวาดเสียวตามสัญชาตญาณ เขาลุกขึ้น เดินออกจากบ้านต้นไม้ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

ใต้ต้นไม้ เฉิงสือกำลังคุยอะไรบางอย่างกับเฉินชงและซ่งย่าเหวิน ดูจากสีหน้าสองคนนั้น เหมือนจะฟื้นตัวได้ในระดับหนึ่งแล้วเช่นกัน

เฉาสามขวบนึกขึ้นได้ว่าเมื่อกี้พวกเขาทั้งห้าคนหลับพร้อมกัน เหลือเฉิงสือเฝ้ายามคนเดียว แถมหมอนี่ยังเป็นนักบวช ก็ถามด้วยความไม่อยากเชื่อว่า

"นายบ้าไปแล้วเหรอ? ให้ห้าคนหลับพร้อมกัน ต่อให้นายมีน้ำยาฟื้นฟูให้ทุกคน ก็ควรจะสลับกันทีละคนสิ!"

ทั้งสามคนหันมาพร้อมกัน ซ่งย่าเหวินยิ้มกว้างไม่พูดอะไร เฉินชงสีหน้าเรียบเฉยแต่หางตาที่กระตุกบอกชัดเจนว่าเขาก็ไม่พอใจวิธีการของเฉิงสือเหมือนกัน

มีแต่เฉิงสือที่เกาหัวแล้วพูดว่า

"ห๊ะ? อย่ามั่วสิ ฉันก็เพิ่งตื่น เราหลับพร้อมกันหกคนต่างหาก"

"?????"

เฉาสามขวบสั่นสะท้านไปถึงวิญญาณ ไม่กล้าคิดเลยว่าเฉิงสือจะใจกล้าบ้าบิ่นขนาดนี้

"เฉิงสือ! นายกำลังเอาชีวิตทุกคนมาล้อเล่นนะ! ถ้าเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นมา เราอาจตายยกทีมเลยนะ!"

เฉิงสือพยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง

"จริง ความเสี่ยงสูงเกินไป ไม่ควรทำ"

"?"

คำต่อว่าของเฉาสามขวบชะงักไป ดูจากท่าทีและคำพูดของเฉิงสือ นึกว่าไม่ใช่ฝีมือเขา แต่เขากำลังร่วมประณามคนทำด้วยซ้ำ

"รู้แล้วยังกล้าเสี่ยงอีก?" เฉาสามขวบหัวเราะด้วยความโมโห

เฉิงสือผายมือ "แต่ฉันพนันชนะ เราฟื้นฟูจนถึงจุดพีคแล้ว ไม่ใช่เหรอ?"

"......"

"ยังไงก็ต้องเสียเวลาสองชั่วโมง นายลองคิดดูสิว่าเดิมพันแบบนี้ ผลตอบแทนคุ้มค่าไหมล่ะ!"

"......"

เฉาสามขวบนั่งลงข้างๆ ทั้งสามคนด้วยสีหน้าเหมือนคนท้องผูก ถอนหายใจเฮือกใหญ่

"คราวหน้าถ้ามีแบบนี้อีก รบกวนบอกกันก่อน ฉันไม่อยากหัวใจวายตายก่อนจะได้เข้าเฝ้า [เวลา]"

คราวนี้เฉิงสือไม่ล้อเล่นแล้ว เขาทำหน้าสำนึกผิดแล้วพูดว่า

"พวกนายคงไม่ยอม หรือพูดง่ายๆ คือทุกคนคงไม่อยากเสี่ยง แต่ความจริงคือ เราอาจจะไม่มีเวลามากพอให้ทุกคนสลับกันพักฟื้น อันตรายกำลังคืบคลานเข้ามา ยื้อเวลาได้วินาทีเดียวก็มีความหมาย"

"แต่ถ้าเกิด......"

"ดูจากผลลัพธ์ คำว่าถ้าเกิดที่นายพูด มันไม่ได้เกิดขึ้น" เฉิงสือยิ้มเผล่อีกครั้ง

เฉาสามขวบเงียบกริบ เฉินชงสบถออกมาว่า

"ไม่มีครั้งหน้านะเฉิงสือ ฉันเกลียดความไม่แน่นอน บ้าเอ๊ย นายดูไม่เหมือนสาวก [กำเนิด] สักนิด เหมือนสาวก [โชคชะตา] มากกว่า......"

เฉิงสือขำ เขายื่นมือเรียกแสงรักษาออกมา ทำท่าจะแตะตัวเฉินชงแล้วพูดว่า

"ไม่เชื่อเหรอ? ฉันทำให้ลองสัมผัสความรู้สึกของคนเป็นแม่ตอนนี้เลยก็ได้นะ"

เฉินชงยังไม่ทันตอบสนอง ซ่งย่าเหวินกระโดดหนีไปไกล 10 เมตร

"......"

เฉาสามขวบมองแสงสีเขียวในมือเฉิงสือ แล้วถามว่า

"คืออะไร?"

เฉิงสือรู้ว่าเขาหมายถึงเรื่องโค้ก ก็เก็บเวทรักษา แล้วจึปากพูดว่า

"ฉันเรียกมันว่า 'การรักษาด้วยการหลับใหล' ในโค้กผสมยานอนหลับชนิดรุนแรงและน้ำยาระดับ A 'ความรุ่งเรืองในวันวาน' นี่คือยารักษาชั้นยอดที่ผสานพลังเทพ [ความทรงจำ] และ [รุ่งเรือง] เข้าด้วยกัน ฉันเก็บไว้ทั้งหมดหกขวด ตอนนี้ ใช้เกลี้ยงแล้ว"

พูดจบ ยังทำหน้าเสียดายสุดขีด

"ระดับ A อีกแล้ว ฉันไม่เคยได้ยินชื่อน้ำยานี้มาก่อน รางวัลจากบันไดเทพเหรอ?"

เฉิงสือยักไหล่ "ไม่รู้สิ แลกมาจากคนอื่นอีกที"

"ของช่วยชีวิตแบบนี้ยังมีคนยอมแลกด้วยเหรอ?" ซ่งย่าเหวินวิ่งกลับมาถามด้วยความสงสัย

"บางครั้ง เป้าหมายก็สำคัญกว่าชีวิต" เฉิงสือนึกถึงใครบางคน แล้วถอนหายใจเงียบๆ

จริงด้วย

ถ้าชีวิตยังรักษาไว้ไม่ได้ จะเก็บของดีไว้ทำไม?

แต่ถ้าสูญเสียเป้าหมาย การมีชีวิตอยู่จะมีความหมายอะไร

แม้จะไม่เห็นด้วยกับวิธีของเฉิงสือ แต่เฉาสามขวบก็ซาบซึ้งใจ พูดว่า

"จบการทดสอบ ฉันจะหาน้ำยามูลค่าเท่ากันมาใช้คืนให้"

เฉิงสือตาเป็นประกาย "เกรงใจแย่เลย"

แต่สายตาของเขา กลับเต็มไปด้วยความอยากได้อยากมี กวาดมองไปทั่วตัวเฉาสามขวบ เพื่อดูว่าเขาซ่อนของดีอะไรไว้บ้าง

"......"

เขาว่ากันว่าเทพ 2000 คะแนนมักนิสัยประหลาด วันนี้ได้เจอเฉิงสือ ก็สมคำร่ำลือจริงๆ

พวกเขาปักใจเชื่อไปแล้วว่าเฉิงสือคะแนน 2000 โดยไม่สงสัยแม้แต่น้อย

"ในเมื่อทุกคนตื่นแล้ว สภาพก็พร้อม เราจะเอายังไงต่อ?" เฉาสามขวบถาม

"ออกเดินทางตามแผน"

เฉินชงเห็นเฉิงสือไม่มีทีท่าจะสั่งการ เอาแต่นั่งยิ้มโง่ๆ ไม่พูดไม่จา ก็หน้าบึ้งพูดแทรกขึ้นมา

"ได้ งั้นไปเรียกพวกเธอ......"

เฉาสามขวบยังไม่ทันลุกขึ้น จู่ๆ ก็รู้สึกถึงคลื่นความร้อนที่พวยพุ่งขึ้นมาจากใต้ดิน ปะทะหน้าอย่างจัง สีหน้าตื่นตระหนก

คนอื่นก็ตกใจเช่นกัน ต่างลุกขึ้นมองที่เท้า

มีเพียงเฉิงสือ ที่หน้าเครียดเงยหน้ามองฟ้า กัดฟันเค้นเสียงออกมาไม่กี่คำ

"เชี่ย ฝนอุกกาบาตเพลิง!"

"วิชาต้องห้ามระดับ S ฝนอุกกาบาตเพลิง???"

ซ่งย่าเหวินตกใจจนเสียงหลง เขาเงยหน้ามองตาม ก็เห็นดวงอาทิตย์จำลองขนาดยักษ์ที่น่าสะพรึงกลัวค่อยๆ ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าอันไกลโพ้น

ขอบดวงอาทิตย์ปะทุเปลวไฟร้อนแรง ทุกดอกไฟที่กระเด็นออกมา กลายเป็นอุกกาบาตยักษ์พาดผ่านท้องฟ้า พุ่งดิ่งลงมายังที่ราบที่พวกเขาอยู่อย่างรวดเร็ว!

ชั่วลมหายใจ อุกกาบาตร่วงหล่นราวสายฝน

"วิ่ง!!"

เฉิงสือออกวิ่งหนีทันทีโดยไม่ลังเล ไม่รั้งรอแม้แต่นิดเดียว

เขาไม่ต้องห่วงคนอื่นเลย เพื่อนร่วมทีมที่นี่ นับหัวแล้วทุกคนวิ่งเร็วกว่าเขาหมด

เฉาสามขวบหน้าเครียด วินาทีถัดมาก็ร่ายเร่งความเร็วอาณาเขตไว้ข้างหน้าทุกคน ซ่งย่าเหวินหายวับไปกับเงาทันที เฉินชงเปิดสกิลนักรบพุ่งชน คว้าเฉิงสือและเฉาสามขวบคนละข้าง วิ่งหนีไปราวพายุ

สองร่างบนบ้านต้นไม้เคลื่อนไหวเร็วกว่า เซี่ยหว่านอุ้มหนานกงร่างเล็ก กระโดดจากยอดไม้หนึ่งไปอีกยอดไม้หนึ่งอย่างคล่องแคล่ว

ความเร็วในการพุ่งของเฉินชงเร็วมาก ลมตีหน้าเฉิงสือจนเจ็บไปหมด

เฉาสามขวบก็อาการไม่ต่างกัน เขาตะโกนด้วยความสงสัยสุดขีด

"นี่ไม่ใช่วิชาที่โลกใต้พิภพจะฝึกฝนได้ นี่มันวิชาต้องห้ามที่ผู้พิพากษาธาตุแห่งทวีปแห่งความหวังเท่านั้นที่ครอบครอง สรุปแล้วเราเล่นบทอะไรกันแน่ เป็นศัตรูกับทั้งสองฝ่ายเลยเหรอ?"

ศัตรู? ไม่ใช่สิ

ต่อให้พวกเขาทั้งหกคนเป็นศัตรูของทวีปแห่งความหวังจริงๆ ผู้พิพากษาธาตุก็ไม่มีทางใช้วิชาทำลายล้างโลกแบบนี้มาจัดการพวกเขาหรอก

หกคนในสงครามจะมีค่าอะไร?

ไม่มีค่าพอให้สนใจด้วยซ้ำ!

เอาอะไรมาคู่ควรกับฝนอุกกาบาตเพลิงลูกหนึ่ง!

เฉิงสือหน้าดำ นึกถึงความเป็นไปได้หนึ่ง

"ฝนอุกกาบาตเพลิงนี่ไม่ได้เอาไว้ถล่มพวกเรา! นี่มันเอาไว้สกัดกั้นกองทัพอสูรแห่งความกลัวปีกขวาต่างหาก!!!"

...