บทที่ 5 บททดสอบเริ่มขึ้น การจู่โจมของอสูรแห่งความกลัว

บทที่ 5 บททดสอบเริ่มขึ้น การจู่โจมของอสูรแห่งความกลัว

อีกห้าคนไม่ได้ไปไหนไกล ไม่นานนักทุกคนก็กลับมารวมตัวกันที่จุดเริ่มต้น

เฉิงสือมองไปที่เฉินชง พบว่าเขาเปลี่ยนดาบใหญ่ในมือให้กลายเป็นโล่แล้ว

นักรบแห่ง [ระเบียบ] เป็นหนึ่งในไม่กี่อาชีพที่ขึ้นชื่อเรื่องการป้องกัน ซึ่งเหมาะอย่างยิ่งกับบททดสอบเอาชีวิตรอด

ดาบโล่ยิ่งเป็นอาวุธที่สามารถเปลี่ยนรูปแบบได้ตามใจชอบ เป็นไอเทมระดับ A ที่จะดรอปได้ก็ต่อเมื่อมีคะแนนบันไดเทพ 1600 ขึ้นไป

เฉินชงเพิ่งจะแตะ 1600 ต้นๆ ก็ได้ดาบโล่มาครอง ดูเหมือนโชคของเขาจะดีไม่เบา

"ฉันเจอ [จุดยึดเหนี่ยวระเบียบ] ของวันนี้แล้ว มีบาร์แห่งหนึ่งถูกฝังอยู่ใต้ซากปรักหักพัง ฉันขุดก้อนกรวดออกแล้วเจอกฎข้อหนึ่งของบาร์: วันนี้ดื่มได้แค่เหล้าผลไม้"

พูดจบ เฉินชงก็พลิกมือหยิบเหล้าผลไม้ออกมาขวดหนึ่ง เป็นยี่ห้อที่ไม่เคยเห็น

ชัดเจนว่าครั้งนี้ไม่ได้หาเจอจากซากปรักหักพัง แต่เอามาจากช่องเก็บของส่วนตัวของเขา

ผู้เล่นทุกคนจะมีช่องเก็บของติดตัวขนาดเท่าตู้เซฟตั้งพื้น เอาไว้เก็บของสำคัญที่สุด

เฉิงสือก็มีเหมือนกัน ข้างในใส่ของแปลกๆ ไว้เพียบ แต่เขาคาดไม่ถึงว่าจะมีคนเหมือนเขา ที่ชอบเอาเครื่องดื่มมาเก็บไว้ในนี้

คนอื่นดูจะงุนงงกว่าเฉิงสือเสียอีก เฉินชงเห็นทุกคนจ้องมองเขา จึงยิ้มอธิบายว่า

"เครียดเกินไป ปกติถ้าไม่ดื่มสักแก้วสองแก้วจะนอนไม่หลับ เลยพกติดตัวไว้บ้าง จิบกันคนละนิด แสงแห่ง [ระเบียบ] จะคุ้มครองพวกนาย วางใจเถอะ ดีกรีต่ำ ไม่กระทบการต่อสู้หลังจากนี้หรอก"

[ถวายกรรม] ของ [ระเบียบ] คือการค้นหาระเบียบ ผู้ที่ปฏิบัติตามกฎเกณฑ์บางอย่างเท่านั้นถึงจะได้รับพร

และผู้ที่ต้องการรับการคุ้มครองจาก [ระเบียบ] ก็ต้องปฏิบัติตามระเบียบที่ค้นพบด้วยเช่นกัน

จุดยึดเหนี่ยวกฎง่ายๆ ย่อมช่วยเพิ่มความปลอดภัยให้ทุกคนได้อย่างเห็นได้ชัด ทุกคนต่างดีใจ ผลัดกันรับขวดเหล้าไปจิบเบาๆ

มีแค่เฉิงสือที่รับมาแล้วกระดกอึกๆ หมดไปครึ่งขวด

เฉินชงคิ้วกระตุก รู้สึกตะหงิดๆ ว่านักบวชคนนี้ดูท่าจะพึ่งพาไม่ค่อยได้

เฉาสามขวบที่อยู่ข้างๆ ดูเหมือน [ถวายกรรม] จะราบรื่นดีเช่นกัน เขาหยิบนาฬิกาพกสีทองออกมาหลายเรือน แล้วเริ่มแจกจ่ายให้ทุกคน

"ฉันยึดเหนี่ยวเวลาและปรับตั้งนาฬิกาทุกเรือนให้ตรงกันแล้ว นาฬิกาเรือนนี้จะแจ้งเตือนก่อนถึงเวลาเป๊ะๆ 5 นาที 3 นาที และ 1 นาที ขอให้ทุกคนรักษาสภาพตัวเองให้ดี ผู้ท่องเวลาทำได้แค่กำหนดว่า [สนามรบกาลเวลา] จะเริ่มและจบเมื่อไหร่ แต่กำหนดไม่ได้ว่าสภาพของพวกนายในสนามรบกาลเวลาจะเป็นยังไง"

เฉิงสือรับนาฬิกาพกมาจากเฉาสามขวบ แล้วเริ่มพินิจพิเคราะห์อย่างละเอียด

ชัดเจนว่านี่คือนาฬิกาพกทองคำแท้ แม้แต่เข็มก็ยังเป็นประกายสีทอง ดูแล้วมีราคาแพงมาก

น่าเสียดายที่ในโลกปัจจุบัน ทองคำไม่ใช่ของมีค่าอะไร

บททดสอบที่ต้องการทองคำยังหายากกว่าบททดสอบที่ต้องการอาหารเสียอีก

แต่นั่นก็ไม่ได้ห้ามผู้เล่นบางคนให้ยังคงชอบสะสมทองคำ เพื่อเติมเต็มความเสียดายในชีวิตก่อนหน้านี้

เห็นทุกคนกำลังดูนาฬิกาพก เฉาสามขวบก็พูดต่อว่า

"เผื่อว่าทุกคนยังไม่เข้าใจ [สนามรบกาลเวลา] ชัดเจน ฉันขอเตือนอีกครั้งนะ

[ถวายกรรม] ของ [เวลา] คือความแม่นยำและการตรงต่อเวลา

เมื่อฉันกาง [สนามรบกาลเวลา] แล้ว เราต้องเปิดใช้งานตอนเวลาเป๊ะๆ และจบการต่อสู้หรือข้อพิพาทในเวลาเป๊ะๆ ของชั่วโมงถัดไป

ถ้าทำไม่ได้ เราจะติดอยู่ในลูปเวลาชั่วนิรันดร์ จนกว่าจะทำสำเร็จ

แต่ทุกครั้งที่วนลูป แนวคิดเรื่องเวลาของเราจะค่อยๆ เลือนหายไป!

การวนลูปมากเกินไป จะทำให้เราหลงทางในกระแสธารแห่งกาลเวลา ส่วนผลลัพธ์ คงไม่ต้องให้ฉันพูดซ้ำ

ดังนั้น ถ้ามั่นใจว่าจะจัดการปัญหาได้ในรวดเดียว ก็อย่าเปิดใช้งานมัน

การย้อนเวลา ไม่ใช่ยาวิเศษที่แก้ได้ทุกอย่าง"

ผู้เล่นที่รอดมาถึงตอนนี้ ต่างเคยสัมผัสกับการจับคู่อาชีพและศรัทธาที่หลากหลายมาแล้ว ย่อมคุ้นเคยกับเรื่องพวกนี้ดี จึงพากันพยักหน้า

จากนั้น อีกสี่คนที่เหลือรวมถึงเฉิงสือก็ส่งเสียงบอกว่า [ถวายกรรม] ของตนราบรื่นดี

เฉินชงเห็นทุกคนพร้อมแล้ว ก็พยักหน้า เสนอแนะว่า

"ทางตะวันออกของซากปรักหักพังยังมีอาคารที่ยังไม่ถูกทำลายราบคาบหลงเหลืออยู่ เพื่อความปลอดภัยเราไปซ่อนตัวที่นั่นกันก่อน จนกว่าจะเจอฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งของสงคราม หรือถูกโจมตีค่อยว่ากันอีกที ดีไหม?"

"ฉันไม่มีปัญหา"

น้ำเสียงของเซี่ยหว่านยังคงเย็นชา เธอพูดต่อ

"ฉันเจอศพชาวโบเมดใต้ซากปรักหักพังแถวนี้ ที่นี่น่าจะเป็นเมืองเล็กๆ สักแห่งในทวีปแห่งความหวัง ในบันทึกแชทของช่องนายพราน มีคนเคยบอกว่า ทวีปแห่งความหวังถูกกองทัพโครงกระดูกทำลาย"

เฉาสามขวบรับช่วงต่อ

"ถูกต้อง ตำแหน่งของเราน่าจะอยู่ใกล้เมืองมิทริน คนในช่องนักเวทย์ที่ศึกษาประวัติศาสตร์บททดสอบมีค่อนข้างเยอะ ถ้าเราต้องเผชิญกับสงครามกอบกู้ทวีปแห่งความหวังจริงๆ สิ่งที่เรากำลังจะเจอตอนนี้ น่าจะเป็นปีกขวาของกองทัพโครงกระดูก"

เฉิงสือนับถือคนที่ศึกษาประวัติศาสตร์บททดสอบพวกนี้จริงๆ เพราะเขาไม่เคยศึกษา และไม่มีความอดทนจะศึกษาด้วย

ในโลกพิลึกพิลั่นใบนี้ แค่มีชีวิตรอดก็ใช้พลังใจไปครึ่งหนึ่งแล้ว

ส่วนอีกครึ่งหนึ่ง ต้องเก็บไว้หลอกคน

หลังจาก [เกมแห่งศรัทธา] เริ่มต้นไปได้ครึ่งเดือน ก็มีคนสังเกตเห็นว่าทุกครั้งที่เริ่มบททดสอบ ผู้เล่นดูเหมือนจะถูกส่งไปยังโลกที่เคยมีอยู่จริงในอดีต

หลายคนสงสัยใคร่รู้เกี่ยวกับโลกที่มีอยู่เฉพาะในบททดสอบนี้ จึงเริ่มรวบรวมข้อมูลภูมิหลัง และเรียบเรียงข้อมูลเหล่านั้นมาแบ่งปันให้สาธารณชนในช่องอาชีพและช่องศรัทธา

น่าเสียดายที่ในช่องศรัทธาของเฉิงสือ แทบจะไม่เห็นข้อมูลที่มีประโยชน์เลย

เศษเสี้ยวประวัติศาสตร์ที่เกี่ยวกับภูมิหลังบททดสอบทั้งหมด เขาล้วนเห็นมาจากช่องอาชีพ

เขาเป็นนักบวชจริงๆ นะ

เฉินชงเองก็ชัดเจนว่าไม่ใช่สายประวัติศาสตร์ เขาขมวดคิ้วถามว่า "แล้วไงต่อ?"

เซี่ยหว่านพูดต่อว่า "ข้อมูลเกี่ยวกับปีกขวาของสนามรบน้อยมาก ถ้าจำไม่ผิด ที่ถูกบันทึกไว้มากที่สุดน่าจะเป็น..."

เธอยังพูดไม่ทันจบ ท้องฟ้าไกลๆ ก็มีเสียงหวีดแหลมดังขึ้นกะทันหัน

ทุกคนตกใจ รีบหันไปมอง

ก็เห็นท้องฟ้าไกลๆ กลายเป็นสีดำมืดตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ปีกสีดำมืดฟ้ามัวดินกระพือพึ่บพั่บ บดบังดวงอาทิตย์ราวกับพายุที่กำลังคืบคลานเข้ามา

"......อสูรแห่งความกลัว"

เซี่ยหว่านหน้าถอดสี บอกคำตอบออกมา

อสูรแห่งความกลัวคือปีศาจนรกที่มีปีกเนื้ออยู่กลางหลัง กินความกลัวเป็นอาหาร เชี่ยวชาญการสร้างความโกลาหล พวกมันคือสาวกของ [มลทิน] และเป็นศัตรูคู่อาฆาตของ [กำเนิด]

อสูรแห่งความกลัว

ดูจากจำนวนที่น่าสยดสยองนั่น ถ้าต้องปะทะกันจริงๆ พวกเขาหกคนคงไม่พอให้กองทัพพวกมันแคะฟันด้วยซ้ำ

"นี่มัน......เยอะไปไหม!"

เฉิงสือขมวดคิ้วดูนาฬิกาพก พบว่าเวลาเพิ่งผ่านชั่วโมงมานิดเดียว เป็นเวลา 9:01 สนามรบกาลเวลาดูเหมือนจะเปิดไม่ทัน

เฉาสามขวบหน้าเปลี่ยนสีเช่นกัน เห็นชัดว่าเขาคาดไม่ถึงว่าจังหวะเกมรอบนี้จะเร็วขนาดนี้ แถมเปิดมาก็เจอกองทัพอากาศเลย

"พี่เฉา พวกพี่เล่นระดับ 1900 จำนวนมันขนาดนี้เลยเหรอ??" ซ่งย่าเหวินถามด้วยความตื่นตระหนก

เฉาสามขวบขมขื่นในใจ พูดบ้าอะไร พ่อก็ไม่เคยเจอเหมือนกันเว้ย

"ถอย เร็วเข้า อาศัยจังหวะที่ยังไม่ถูกพบ ถอยไปที่กำบัง พวกมันกำลังเดินทัพ เราต้องเลี่ยงการปะทะโดยตรง รีบไป!"

เฉินชงตะโกนลั่น ปลดโล่ยักษ์บนหลังลงมา บดบังแสงสว่างบนโล่ แล้วพาทุกคนก้มตัววิ่งไปทางทิศตะวันออก

ซ่งย่าเหวินนำหน้าไปก่อน พอเขาวิ่งพุ่งเข้าไปในเงามืดของซากปรักหักพัง ร่างทั้งร่างก็กลายเป็นควันจางๆ หายไปจากสายตาทุกคนในพริบตา

สกิลอาชีพนักฆ่า เคลื่อนย้ายเงา

นักฆ่าท่องไปในความมืด เคลื่อนย้ายผ่านเงา ในระยะสั้น สามารถอาศัยเงาเปลี่ยนตำแหน่ง และใช้เงาอำพรางตัวตน

การอำพรางแบบนี้ไม่ใช่การซ่อนตัวทางกายภาพ แต่เป็นการมุดเข้าสู่มิติเงา หายตัวไปเลย

ความเร็วของเซี่ยหว่านก็ไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน ในฐานะนายพราน ความว่องไวคือเครื่องหมายการค้าของพวกเขา

ทว่าเธอกลับไม่ได้ก้มหน้าก้มตาวิ่งเหมือนเฉิงสือและหนานกง แต่กลับวิ่งไปพลางโปรยอะไรบางอย่างลงพื้นไปพลาง

เฉิงสือหันกลับไปมองแวบหนึ่ง พบว่าสิ่งที่เธอโยนคือ [เมล็ดพันธุ์แห่งการสร้าง]

ของพรรค์นี้ย่อมไม่ใช่เมล็ดหญ้าจริงๆ แต่เป็นพรจาก [กำเนิด] ที่มีต่ออาชีพนายพราน

นี่คือกับดักชีวิต สิ่งมีชีวิตที่สัมผัสกับเมล็ดพันธุ์จะถูกเจตจำนงของ [กำเนิด] ครอบงำ ทำให้เริ่มกระหายการสืบพันธุ์ และเร่งให้เกิดการตั้งครรภ์เอกเทศที่แปลกแยกจากจิตสำนึกหลักภายในร่างกายอย่างรวดเร็ว

เหมือนกับหญิงตั้งครรภ์ที่ปรารถนาจะเป็นแม่คนนั้นที่เฉิงสือจัดการไปก่อนหน้านี้

วิธีการนี้ แทบจะเป็นวิธีการโจมตีหลักของสาวก [กำเนิด] เลยทีเดียว

พวกเขาไม่เคยทำลายศัตรูโดยตรง แต่จะบิดเบือนศัตรู และปล่อยให้พวกมันเดินไปสู่ความพินาศด้วยตัวเอง

แม้เทพแห่งเส้นทาง [ชีวิต] จะค่อนไปทางฝ่ายระเบียบ แต่ความเป็นระเบียบในเจตจำนงไม่ได้ส่งผลต่อความบิดเบี้ยวทางวัตถุ

ในรูปแบบการแสดงออกที่เฉพาะเจาะจงบางอย่าง เทพฝ่ายธรรมะผู้รักษาระเบียบก็ไม่ได้ต่างอะไรจากเทพนอกรีตผู้ไร้ระเบียบเท่าไหร่นัก

หรือเผลอๆ อาจจะมากกว่าด้วยซ้ำ

"ฉันต้องการเวลาอย่างน้อย 57 นาที 42 วินาทีเพื่อรีเซ็ตสนามรบกาลเวลา ระหว่างนี้ฉันทำได้แค่ส่งผลต่อห้วงเวลาของทุกคน ภาวนาเถอะเพื่อนฝูง หวังว่าพวกมันจะไม่เจอเรา"

"เลิกพล่าม แล้วใช้เดี๋ยวนี้ เร่งความเร็วให้พวกเรา!"

เฉินชงคำรามต่ำ ความเร็วในการพุ่งไปข้างหน้าเพิ่มขึ้นอีกสามส่วน

ผู้ท่องเวลาสามารถควบคุมเวลาได้ ซึ่งมีประโยชน์มากในช่วงที่ต้องแข่งกับเวลา

จริงๆ แล้วเฉาสามขวบไม่อยากผลาญพลังจิตมากเกินไปตั้งแต่เนิ่นๆ แต่ตอนนี้ก็ไม่มีวิธีอื่นที่ดีกว่านี้แล้ว เขาจึงกำนาฬิกาพกในมือแน่น ตะโกนบอกเพื่อนร่วมทีมรอบข้างว่า

"อาณาเขต เร่งความเร็ว!"

สิ้นเสียง ร่างของทั้งห้าคนก็เหมือนถูกกดปุ่มเร่งความเร็ว พริบตาเดียวก็วิ่งไปได้เกือบร้อยเมตร

ในทางกลับกัน พื้นที่อีกแห่งที่อยู่ติดกับพื้นที่เร่งความเร็ว การไหลเวียนของอากาศกลับดูเหมือนหยุดชะงัก พื้นที่ทั้งบริเวณเหมือนถูกกดปุ่มหยุดชั่วคราว แม้แต่ฝุ่นผงที่ฟุ้งกระจายก็ยังค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ

พลังงานศักย์ของเวลาในขอบเขตหนึ่งมักจะสมดุลเสมอ เมื่อฝั่งหนึ่งเร็ว อีกฝั่งหนึ่งย่อมช้าลงเป็นธรรมดา

เฉิงสือรู้สึกเพียงว่าฝีเท้าเบาหวิว มันสะใจชะมัด ระยะทางที่เดิมทีต้องใช้วิ่งหลายนาที แค่สิบกว่าวินาทีก็ถึงแล้ว

น่าเสียดายที่ผลการเร่งความเร็วนี้มีผลเฉพาะในพื้นที่ที่กำหนด พอออกจากเขตปุ๊บ ความเร็วของพวกเขาก็ตกวูบกลับมาเท่าเดิมทันที

แม้เฉาสามขวบจะมีคะแนนสูง สภาพร่างกายดีกว่าคนอื่นชัดเจน แต่การเร่งความเร็วพื้นที่ขนาดใหญ่ขนาดนี้รวดเดียวก็ทำเอาเหนื่อยหอบ เฉินชงเห็นเขาเริ่มหมดแรง ก็คว้าตัวเขาเหวี่ยงขึ้นหลังแบกวิ่งต่อไป

"นักฆ่าไปก่อน เคลียร์ซากปรักหักพัง หาจุดยึด!"

"หนานกงฟื้นฟูพลังจิตให้นักเวทย์! นักบวชสายทายาทอยู่นิ่งๆ ยังไม่ถึงเวลาให้นายออกโรง"

"นายพรานผู้สร้างสรรค์วางกับดักให้เยอะหน่อย หน่วยลาดตระเวนของอสูรแห่งความกลัวคงไม่บินตลอดเวลาหรอก พอมันลงพื้น ถ่วงเวลาได้เท่าไหร่ก็เอาเท่านั้น!"

เฉินชงตัดสินใจเฉียบขาด บัญชาการได้อย่างใจเย็น สมแล้วที่ใช้ฝีมือไต่เต้ามาถึง 1600

แต่สถานการณ์ตอนนี้เลวร้ายเกินไป ทำให้เขาไม่มีทางเลือกอื่น เขาวิ่งพลางเลือกซากกำแพงที่พอจะจุคนหกคนได้ด้วยความระมัดระวัง หวังว่าจะรอดพ้นไปได้

ทว่าความเปลี่ยนแปลงของสถานการณ์กลับรวดเร็วกว่าที่คาดไว้มาก

ยังไม่ทันที่พวกเขาจะวิ่งเข้าไปในตึกที่ยังตั้งตระหง่านอยู่ข้างหน้า กองทัพอสูรแห่งความกลัวอันมืดฟ้ามัวดินก็โฉบลงมาทางซากปรักหักพังแล้ว

หน่วยลาดตระเวนของพวกมัน พบเห็นผู้เล่นมานานแล้ว

"ก๊าซ——ซ่า——"

เสียงกรีดร้องน่าสยดสยองดังก้องไปทั่วซากปรักหักพัง สัมผัสได้ชัดเจนถึงความตื่นเต้นของเหล่าอสูรแห่งความกลัว ดูเหมือนพวกมันจะเจอเซอร์ไพรส์ระหว่างการเดินทัพเข้าให้แล้ว

"ไม่ทันแล้ว กับดักทำงานแล้ว! เตรียมรับมือ!"

...