บทที่ 78 ท่านไม่คู่ควรจะเป็นพ่อคน

หลี่เทียนมิ่งรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่า ทันทีที่ตนเอ่ยสองคำนั้นออกมา ทั่วทั้งจวนตระกูลเว่ยราวกับเกิดการระเบิดขึ้นอย่างฉับพลัน

จากทะเลสาบที่เงียบสงบ กลายเป็นลาวาที่เดือดพล่านในพริบตา

ยกเว้นรองเจ้าวังมู่หยางที่รู้เรื่องมาก่อนล่วงหน้า คนตระกูลเว่ยทุกคนต่างตกตะลึงจนตาค้าง

ทว่า อาการตะลึงงันเช่นนี้คือความเงียบสงบก่อนพายุจะโหมกระหน่ำอย่างแน่นอน

สำหรับพวกเขาแล้ว ชื่อนี้คือข้อห้ามตลอดระยะเวลายี่สิบปี เป็นชื่อที่ห้ามเอ่ยถึงต่อหน้าเว่ยเทียนซางโดยเด็ดขาด!

แค่เอ่ยถึงยังไม่ได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่า หลี่เทียนมิ่งตัวเป็นๆ ได้มายืนอยู่ตรงหน้าพวกเขาแล้ว!

เว่ยเทียนสยง เว่ยชิง เว่ยจื่อคุน และเสาหลักคนอื่นๆ ของจวนตระกูลเว่ย เวลานี้ต่างยืนแข็งทื่ออยู่กับที่

พวกเขารู้สึกหนังศีรษะชาหนึบ ไม่กล้าแม้แต่จะมองสีหน้าของเว่ยเทียนซางในตอนนี้

โดยเฉพาะเว่ยจื่อคุน

เมื่อหลี่เทียนมิ่งบอกสถานะของตนเองออกมา เขารู้สึกราวกับฟังเรื่องเพ้อฝัน

เพราะหลังจากเหตุการณ์เมื่อสามปีก่อน เขาก็เคยได้ยินชื่อของหลี่เทียนมิ่งมาบ้างแล้ว

เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า หลี่เทียนมิ่งจะเป็นหลานชายของตนเอง

สำหรับคนรุ่นใหม่อย่างเว่ยกั๋วฮ่าวและเว่ยหลิงเซวียน พวกเขาไม่รู้ตื้นลึกหนาบางของเรื่องราวในอดีต

แต่ถึงอย่างนั้น พวกเขาก็รู้ว่า ตนเองเคยมีท่านอาหญิงอยู่คนหนึ่ง แต่ถูกขับไล่ออกจากตระกูล และจากนั้นก็ไร้ข่าวคราว

แน่นอนว่า หากพวกเขาต้องการสืบหาที่อยู่และสถานะปัจจุบันของเว่ยจิงย่อมเป็นเรื่องง่ายดาย

เพียงแต่เว่ยเทียนซางเคยมีคำสั่งห้ามไม่ให้ใครไปตามหานาง และห้ามใครติดต่อนางเด็ดขาด

คนทั้งจวนตระกูลเว่ยต่างรู้ดีว่า เว่ยเทียนซางถือสาชื่อนี้มากเพียงใด

จินตนาการได้เลยว่า การที่เว่ยจิงตัดขาดความสัมพันธ์กับเขาในตอนนั้น สร้างความบอบช้ำให้แก่เขามากขนาดไหน!

และบัดนี้ ยี่สิบปีผ่านไป คนที่หายสาบสูญไปในตอนนั้น ไม่ได้กลับมาเลยตลอดยี่สิบปี

แต่วันนี้ กลับมีเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่อ้างตัวว่าเป็นบุตรชายของนาง มาปรากฏตัวต่อหน้าเว่ยเทียนซาง

"ท่านแม่ของข้าป่วยเป็นโรค 'เคราะห์กรรมชีวิตน้อย' มายี่สิบปีแล้ว ตอนนี้ท่านเหลือเวลาไม่มาก ข้าพาท่านกลับมาที่เมืองเยี่ยนตู้ ข้าอยากจะวิงวอนขอให้ 'ท่านเจ้าวัง' ช่วยรักษาท่านด้วย"

"ขอเพียงท่านตกลง ข้ายินดีเป็นวัวเป็นม้า รับใช้ตระกูลเว่ยอย่างสุดความสามารถ"

หลี่เทียนมิ่งต้านทานแรงกดดันจากทั้งตระกูลเว่ย กล่าวออกมาด้วยความจริงจังและจริงใจ

เด็กหนุ่มวัยยี่สิบปี ท่ามกลางตระกูลมั่งคั่งสันโดษเช่นจวนตระกูลเว่ย เผชิญหน้ากับตัวตนระดับเว่ยเทียนสยง เว่ยเทียนซาง และเว่ยชิง น้ำเสียงกลับยังคงมั่นคงและจริงใจ เอ่ยคำขอร้องของตนเองออกมา

นี่ก็นับเป็นความกล้าหาญอันแข็งแกร่งชนิดหนึ่ง!

ตอนที่เขาเอ่ยประโยคนี้ออกมา ประจวบเหมาะกับเป็นช่วงที่พายุในจวนตระกูลเว่ยกำลังโหมกระหน่ำรุนแรงที่สุด

เว่ยเทียนซางเพิ่งจะหลับตาลง จนกระทั่งหลี่เทียนมิ่งพูดประโยคนี้จบ เขาจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้น

ชั่วขณะนั้น หลี่เทียนมิ่งรู้สึกราวกับโลกทั้งใบกำลังกดทับลงมาบนร่างของเขา นั่นคือน้ำหนักอันน่าสะพรึงกลัวที่ยากจะจินตนาการ!

เขารู้สึกว่าอวัยวะภายในกำลังจะพังทลายลงในไม่ช้า รู้สึกว่าพลังสัตว์และโลหิตกำลังไหลย้อนกลับ รู้สึกว่าร่างกายกำลังจะแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ!

ในสายตาของเขา เว่ยเทียนซางไม่ใช่ชายชราอีกต่อไป แต่เป็นสัตว์อสูรยักษ์ที่สูงเสียดฟ้า

เขามีขนาดมหึมาราวกับโลกใบหนึ่ง แล้วกดทับลงมาบนร่างของหลี่เทียนมิ่ง ไร้ความปรานีและหยาบกระด้าง มองเขาเป็นเพียงมดปลวกตัวหนึ่ง

"นางเป็นโรคเคราะห์กรรมชีวิตน้อยมายี่สิบปี!"

"ขอรับ"

เห็นได้ชัดว่า พวกเขาต่างไม่รู้เรื่องนี้

เว่ยเทียนซางที่เพิ่งจะกดดันหลี่เทียนมิ่งอย่างหนักหน่วง ก็ไม่รู้เรื่องนี้เช่นกัน

เผชิญหน้ากับแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวจากเว่ยเทียนซาง หลี่เทียนมิ่งกัดฟันแน่น ฝืนทนให้ตนเองยืนหยัดอยู่ภายใต้แรงกดดันอันไร้ที่สิ้นสุดนี้!

จากนั้น เขาใช้สายตาที่ลุกโชนปะทะกับสายตาของเว่ยเทียนซาง!

เขามีจิตใจที่เข้มแข็งเพียงพอ จึงเอ่ยออกมาอีกประโยคหนึ่ง..

"ท่านเหลือเวลาไม่มากแล้ว วิงวอนท่านโปรดช่วยชีวิตนางด้วย บุญคุณครั้งนี้ ข้ายินดีชดใช้ด้วยชีวิต"

บางที เขาอาจจะไม่นับว่าเว่ยจิงเป็นลูกสาวของเขาแล้ว

แต่หลี่เทียนมิ่งคิดว่า การช่วยชีวิตคนหนึ่งคนได้กุศลแรงกว่าสร้างเจดีย์เจ็ดชั้น บางทีเขาอาจจะยอมตกลงก็ได้

เขารู้ว่าตนเองในตอนนี้ไม่มีต้นทุนอะไร จวนตระกูลเว่ยไม่จำเป็นต้องเห็นค่าชีวิตของเขา แต่เป็นความจริงใจของเขา เขาต้องพูดออกมา เขาอยากให้เว่ยจิงมีชีวิตรอดต่อไป!

ทุกคนต่างมองไปที่เว่ยเทียนซาง เขาจะมีปฏิกิริยาอย่างไร?

ผู้คนต่างสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเขา เหล่าผู้น้อยของตระกูลเว่ยถึงกับไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมอง

"มู่หยาง!"

ทันใดนั้นเอง เว่ยเทียนซางก็ตวาดออกมาคำหนึ่ง จวนตระกูลเว่ยกว่าครึ่งราวกับสั่นสะเทือน

"ท่านอาจารย์ ข้าฟังอยู่" มู่หยางมองหลี่เทียนมิ่งด้วยความสงสาร

"ไล่คนผู้นี้ออกไปจากเมืองเยี่ยนตู้ซะ พาแม่ของมันออกไปด้วย ห้ามกลับมาอีก!"

น้ำเสียงของเว่ยเทียนซางแหบพร่าและกดดัน ราวกับกำลังข่มกลั้นความโกรธเกรี้ยวอันไร้ขีดจำกัดเอาไว้!

กี่ปีแล้วที่เขาไม่เคยเสียกิริยาเช่นนี้

นี่เท่ากับเป็นการประกาศโทษประหารชีวิตแก่เว่ยจิง และเท่ากับเป็นการปฏิเสธหลี่เทียนมิ่งอย่างสิ้นเชิง

นี่คือสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุดที่หลี่เทียนมิ่งคาดคิดไว้

เดิมทีเขายังมองโลกในแง่ดี คิดว่าคนเป็นพ่อคงไม่มีทางเห็นลูกตายโดยไม่ช่วยหรอกมั้ง

แต่วันนี้ เขาได้ประจักษ์กับสิ่งที่ยากจะเชื่อสายตา

ในสายตาของเขา เว่ยเทียนซางในเวลานี้ ช่างเหมือนกับหลี่เหยียนเฟิงในตอนนั้นไม่มีผิด!

มิน่าเล่า เว่ยจิงถึงบอกว่ายากยิ่งกว่าขึ้นสวรรค์ มิน่าเล่า มู่หยางถึงรู้สึกว่าแทบไม่มีหวัง

ที่แท้ พวกเขาก็รู้จักนิสัยของเว่ยเทียนซางดี

เจ้าวังเขตสวรรค์ มีนิสัยเช่นนี้เองหรือ?

เขาไม่เพียงแต่รู้สึกสมเพช แต่ยังโกรธแค้นอย่างมาก โกรธแค้นเหมือนตอนที่เผชิญหน้ากับหลี่เหยียนเฟิง

"เห็นคนจะตายแต่ไม่ช่วย ท่านไม่คู่ควรจะเป็นพ่อคน" หลี่เทียนมิ่งพยายามอย่างยิ่งที่จะระงับอารมณ์ของตนเอง

แต่เขาทำไม่ได้ เขาห่วงใยเว่ยจิงมากเกินไป

เมื่อเห็นเว่ยเทียนซางตอบกลับมาเช่นนี้ เขาควบคุมตนเองไม่อยู่ เขาอยากจะด่ากราดใส่เว่ยเทียนซางสักประโยค

มิเช่นนั้น คงระบายความโกรธแค้นไม่ได้จริงๆ

"บังอาจ!"

"หุบปาก!"

คนตระกูลเว่ยต่างพากันโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

พวกเขาคาดไม่ถึงว่า เด็กหนุ่มวัยยี่สิบคนหนึ่งจะกล้าพูดจาเช่นนี้กับเว่ยเทียนซางในจวนตระกูลเว่ย

"ท่านอาจารย์ ท่านอย่าเก็บไปใส่ใจ เด็กคนนี้แค่ร้อนใจ ข้าจะพาเขาไปเดี๋ยวนี้"

มู่หยางตอบสนองรวดเร็ว เขารีบยื่นมือไปกดไหล่ของหลี่เทียนมิ่งเอาไว้

ไม่รู้ทำไม พอถูกเขากดไว้ หลี่เทียนมิ่งก็พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

มู่หยางเองก็รู้สึกละอายใจ วันนี้เดิมทีเป็นวันที่เว่ยเทียนซางอารมณ์ดีแท้ๆ

ผลคือ เขาพาหลี่เทียนมิ่งมา แล้วทำลายทุกอย่างจนพังพินาศ

ภายใต้สายตาส่งสัญญาณของพวกเว่ยเทียนสยง เขารีบกดตัวหลี่เทียนมิ่ง แล้วพาเดินออกไปข้างนอกทันที

พูดตามตรง ปฏิกิริยาโกรธเกรี้ยวของเว่ยเทียนซางนั้น เกินกว่าที่เขาจินตนาการไว้มากนัก

เขาประเมินความยากในการช่วยเว่ยจิงต่ำเกินไป

"เดี๋ยว!" คาดไม่ถึงว่าพอกำลังจะไป เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าของเว่ยเทียนซางก็ดังไล่หลังมา

มู่หยางจำต้องหันกลับไปพร้อมกับหลี่เทียนมิ่ง รอรับคำสั่งอื่นจากเว่ยเทียนซาง

สายตาของเว่ยเทียนซางที่ร้อนแรงดั่งแสงตะวันสีทอง ยังคงเผาไหม้อยู่บนดวงตาของหลี่เทียนมิ่ง

แต่ตั้งแต่ต้นจนจบ หลี่เทียนมิ่งไม่ได้กะพริบตาเลยแม้แต่ครั้งเดียว

เขาไม่กลัวความตายแล้ว ย่อมไม่กลัวสิ่งที่เรียกว่าเจ้าวังเขตสวรรค์ผู้นี้

"คนของตระกูลเว่ยข้า อย่าไปตายข้างนอกให้ขายหน้า ไปพาตัวเว่ยจิงกลับมา จะตาย ก็ต้องตายในจวนตระกูลเว่ยเท่านั้น" เสียงของเว่ยเทียนซางดังก้องไปทั่วจวนตระกูลเว่ย

ตายข้างนอก คือเรื่องน่าขายหน้า?

"เจ้าชื่ออะไร?" เว่ยเทียนซางพูดจบ ดวงตาก็ยิ่งจ้องเขม็งไปที่หลี่เทียนมิ่ง

"หลี่เทียนมิ่ง"เขากัดฟันตอบ

"เทียนมิ่งบ้าบออะไร เพ้อเจ้อ เจ้าเองก็อย่าคิดว่าจะได้ออกจากจวนตระกูลเว่ย ชาตินี้ก็จงอยู่ในเขตสวรรค์ซะ อย่าหวังจะใช้สถานะของจวนตระกูลเว่ยไปหลอกลวงต้มตุ๋นใคร!" เว่ยเทียนซางกล่าวอย่างไม่เกรงใจ

"สถานะของจวนตระกูลเว่ยน่าภูมิใจนักหรือ? ไม่แน่ข้าอาจจะรู้สึกว่าเป็นเรื่องน่าอับอายก็ได้?" หลี่เทียนมิ่งสวนกลับ

ตอนนี้เขาต้องการพาเว่ยจิงกลับมาคุมขัง แล้วยังจะขังตนเองไว้ในจวนตระกูลเว่ยตลอดชีวิตห้ามออกไปไหน เขาหมายความว่าอย่างไรกันแน่?

มู่หยางปวดหัวจี๊ด เพิ่งจะปล่อยให้หลี่เทียนมิ่งพูด ผลคือเขาก็ย้อนคำเว่ยเทียนซางไปอีกดอก

"เทียนสยง ให้คนไปทำความสะอาด 'เรือนอวี่หลิน' แล้วปิดตายซะ โยนสองคนนี้เข้าไป จากนี้ไปห้ามใครเข้าไป และห้ามใครออกมาเด็ดขาด"

เว่ยเทียนซางพูดพลางลุกขึ้นยืน พอพูดจบ เขาก็หันหลังเดินออกจากห้องโถงไปโดยไม่หันกลับมามอง

ไม่มีใครกล้าเรียกให้เขาหยุด ได้แต่มองดูเขาหายลับไปอีกครั้ง

จนกระทั่งเขาเดินไปไกลแล้ว บรรยากาศในจวนตระกูลเว่ยถึงได้ผ่อนคลายลงบ้าง

"มู่หยางเจ้านี่นะ เรื่องใหญ่ขนาดนี้ น่าจะปรึกษาข้าก่อน" เว่ยเทียนสยงกล่าวอย่างร้อนรน

"ข้าไม่คิดว่าวันเกิดหลิงเซวียน ท่านอาจารย์จะมาที่นี่จากเรือนเทียนอวิ๋น ข้าตั้งใจจะบอกเจ้าก่อน แล้วค่อยไปเรือนเทียนอวิ๋นด้วยกัน"

"ผลคือ ท่านมองปราดเดียวก็รู้ว่าเด็กคนนี้เกี่ยวข้องกับเว่ยจิง..." มู่หยางกล่าวอย่างจนใจ

หลี่เทียนมิ่งก็สังเกตเห็นเช่นกัน แทบไม่ต้องมีใครแนะนำ

แวบแรกที่เว่ยเทียนซางเห็นเขา ท่าทีของเขาก็เปลี่ยนไปทันที

"แล้วตอนนี้เจ้าจะเอายังไง?" เว่ยเทียนสยงถาม

"จะทำยังไงได้ ข้าจะไปรับจิงเอ๋อร์กลับมาก่อน ให้ขังไว้ที่เรือนอวี่หลิน เรื่องหลังจากนี้ค่อยว่ากัน" มู่หยางกล่าว

เว่ยเทียนสยงถอนหายใจ แต่เขาจำต้องยอมรับว่าสิ่งที่มู่หยางพูดนั้นถูกต้อง

เพราะนี่คือการจัดแจงของเว่ยเทียนซาง ทำได้เพียงเท่านี้ไปก่อน

......

-สองสิงห์:ผู้แปล- “เอาวะ! อย่างน้อยก็ยังได้เข้าเขตสวรรค์”