บทที่ 58 เคล็ดกระบี่เหินดาวตก
บทที่ 58 เคล็ดกระบี่เหินดาวตก
บทที่ 58 เคล็ดกระบี่เหินดาวตก
"อย่าบอกนะว่า เจ้ายังคิดจะรับมือพวกข้าทั้งสองด้วยตัวคนเดียว!"
เฉินเย่าหรี่ตาลง พลังสัตว์อันมหาศาลบนร่างของเขารวมตัวกัน เวลานี้กำลังกดดันเข้าหาหลี่เทียนมิ่ง
เมื่อครู่เขาเห็นแล้วว่า หลี่เทียนมิ่งสู้แบบหนึ่งต่อสองโดยที่สัตว์ประจำตัวยังไม่ออกมา ก็สามารถเอาชนะขั้นแหล่งกำเนิดวิญญาณระดับสองได้
ดูไปแล้ว ช่างน่าเกรงขามยิ่งนัก
เสวี่ยหลานเดิมทีคิดว่ามันไม่มีน้ำยาอะไรเลย แต่นึกไม่ถึงว่าจะแสดงฝีมือได้ขนาดนี้ ดังนั้นเสวี่ยหลานจึงรู้สึกกลัดกลุ้มใจอยู่บ้าง
และในตอนนี้ เฉินเย่าต้องการเพียงแค่กวาดล้างความกลัดกลุ้มของมารดาให้หายไปจนหมดสิ้น!
การต่อสู้ของหลี่ซูฝานและหลินเซียวเซียวนั้นยอดเยี่ยมมาก แต่ผู้คนก็ยังแบ่งสมาธิส่วนใหญ่มาดูการปะทะกันระหว่างเฉินเย่าและหลี่เทียนมิ่ง
หลายคนกำลังถกเถียงกันว่า ทั้งสองคนนี้มีความขัดแย้งส่วนตัวอะไรกันแน่
หากไม่รู้จักเว่ยจิง ย่อมไม่มีทางถกเถียงจนได้ข้อสรุปใดๆ
"แบบนั้นคงไม่ได้ จะปล่อยให้เจ้าได้เปรียบเกินไป"
หลี่เทียนมิ่งไม่ยอมให้ลูกไก่เหลืองออกมาตลอด เป็นเพราะก่อนหน้านี้ไม่มีคู่ต่อสู้ที่คู่ควรให้มันลงมือ
บัดนี้ราชสีห์จรัสแสงหกดาวบ้าคลั่งและน่าเกรงขาม มีกลิ่นอายของราชาแห่งสรรพสัตว์ ดูแล้วรับมือได้ไม่ง่ายนัก
เห็นได้ชัดว่า ถึงเวลาที่ต้องให้มันออกโรงแล้ว
ลูกไก่ตัวน้อยสีเหลืองนวลเนียน ปรากฏตัวขึ้นบนไหล่ของหลี่เทียนมิ่ง สัตว์ประจำตัวอันลึกลับของเขา ในที่สุดก็เผยโฉมในการจัดอันดับ
ก่อนหน้านี้ คนส่วนใหญ่เพียงแค่เคยฟังคนอื่นพรรณนาถึงสัตว์ประจำตัวของเขา
เมื่อได้เห็นกับตา สัตว์ประจำตัวของหลี่เทียนมิ่งช่างดูอ่อนเยาว์และเล็กจ้อยถึงเพียงนี้ รูปลักษณ์ของมันยังคงเหนือความคาดหมายของพวกเขาอยู่ดี
ลูกไก่ตัวหนึ่งที่ดูเหมือนทารกก็สามารถบีบให้ตายได้ มันจะไปมีพลังการต่อสู้ที่ไหนมาเทียบกับราชสีห์จรัสแสงหกดาวได้?
หนึ่งอยู่บนฟ้า หนึ่งอยู่บนดิน!
แม้แต่ราชสีห์จรัสแสงหกดาวตัวนั้น เมื่อเห็นเจ้าสิ่งเล็กจ้อยนี้ ชั่วขณะหนึ่งก็ถึงกับขบขัน
จิตสังหารทั่วร่างลดลงไปกว่าครึ่ง ในดวงตาเต็มไปด้วยแววดูถูกเหยียดหยาม
เกรงว่าคงมีเพียงเฉินเย่าที่รู้ว่า สัตว์ประจำตัวของหลี่เทียนมิ่งตัวนี้ ไม่ได้อ่อนแอเหมือนรูปลักษณ์ภายนอก
"ดูแลสัตว์ประจำตัวของเจ้าให้ดี อย่าให้ข้าฟันหัวขาดกระเด็น เดี๋ยวเจ้าจะต้องร้องห่มร้องไห้อีกสามปี"
เฉินเย่าพบว่าการฝึกฝนจิตใจตลอดหลายปีที่ผ่านมาของตน ไร้ผลอย่างสิ้นเชิงเมื่ออยู่ต่อหน้าคนผู้นี้
เขารู้สึกว่า การรับมือกับคนประเภทนี้ ไม่มีความจำเป็นต้องคำนึงถึงมารยาท
การทุบหัวสุนัขของมันให้ระเบิด คือวิธีเดียวที่จะทำให้รู้สึกสะใจ
ในขณะที่พูด เขาได้ชักอาวุธสัตว์ชั้นสี่ 'กระบี่ธารดารา' ออกมาจากฝัก
นี่คือกระบี่ยาวสีน้ำเงินเข้ม บนคมกระบี่มีจุดแสงดาวระยิบระยับ ราวกับเป็นสายธารดารา
ความคมกริบของมันส่องประกายแสงอันหนาวเหน็บ ลายสวรรค์สีเขียวปรากฏวูบวาบ พลังดวงดาวที่บาดตาถูกปลดปล่อยออกมาจากตัวกระบี่ ทำให้ผู้คนยากจะลืมตา
"ดูแลน้องชายของเจ้าให้ดี อย่าให้ข้ากัดขาดในคำเดียว ไม่อย่างนั้นเจ้าคงต้องไปเป็นขันทีในวังหลวงแล้วล่ะ"
ลูกไก่เหลืองเพิ่งออกมา นึกไม่ถึงว่าจะถูกเฉินเย่าเยาะเย้ย ด้วยนิสัยของมันมีหรือจะยอมทน จะต้องทำให้ช่วงล่างของเฉินเย่ารู้สึกหนาววาบให้ได้
ลูกไก่ตัวน้อยสีเหลืองนวล จ้องมองไปที่ช่วงล่างของเอวเฉินเย่าด้วยสายตาไม่ประสงค์ดี แล้วเอ่ยวาจาภาษามนุษย์ออกมาประโยคหนึ่ง ทำให้ผู้คนจำนวนมากที่กำลังตึงเครียดอดหัวเราะออกมาไม่ได้
แต่เฉินเย่า กลับยิ่งโกรธจนหน้าดำหน้าแดง
ในที่สุดเขาก็พบว่า ก่อนการต่อสู้ไม่ว่าจะฉีกหน้าหลี่เทียนมิ่งมากแค่ไหน ก็จะถูกอีกฝ่ายตอกกลับจนหน้าหงาย
บัดนี้ชักกระบี่ธารดาราออกมาแล้ว ราชสีห์จรัสแสงหกดาวข้างกายก็คำรามด้วยความบ้าคลั่ง หากไม่สู้ตอนนี้ จะรอไปถึงเมื่อไหร่!
"พี่ชาย เพื่อแม่ของเรา ฆ่าไอ้หน้าอ่อนนี่ให้ตาย!" ลูกไก่เหลืองตะโกนด้วยความโกรธจัด
ไม่ต้องให้มันบอก หลี่เทียนมิ่งได้เล็งเป้าหมายคู่ต่อสู้ไว้แล้ว
มือซ้ายของเขาโคจรพลังสัตว์อันร้อนระอุ มือขวาพันรอบด้วยโซ่ตรวนอัสนีเพลิง ใต้ฝ่าเท้าปรากฏเงาเพลิงเป็นระลอก
รอเพียงแค่มู่หว่านประกาศเริ่มการประลอง เขาก็พุ่งเข้าหาเฉินเย่าก่อนก้าวหนึ่งแล้ว!
วันนี้ เขาจะต้องให้เสวี่ยหลานได้รู้ซึ้งว่า อะไรที่เรียกว่าการบดขยี้!
ครอบครองพลังแห่งต้นกำเนิดนรกที่เทียบเท่าแหล่งกำเนิดวิญญาณเจ็ดแปดแห่ง และยังมีพลังสัตว์นรกนิรันดร์ที่มีคุณสมบัติเหนือกว่าคนทั่วไปหลายเท่า สองสิ่งนี้ผสานเข้าด้วยกัน!
หลี่เทียนมิ่งแม้จะเป็นขั้นแหล่งกำเนิดวิญญาณระดับหนึ่ง แต่แรงกดดันที่เขาระเบิดออกมาจากพลังสัตว์ ขั้นแหล่งกำเนิดวิญญาณระดับสามจะมีปัญญาต้านทานได้อย่างไร!
นั่นหมายความว่า ก่อนหน้านี้ที่สู้กับขั้นแหล่งกำเนิดวิญญาณระดับสอง หลี่เทียนมิ่งยังไม่ได้ใช้พลังที่แท้จริงออกมาเลย
ในวินาทีนี้ เขาและลูกไก่เหลืองกลายร่างเป็นเงาเพลิงพร้อมกัน กลิ่นอายดุร้ายเกรี้ยวกราด
"เหอะ แค่ราคาคุย" เฉินเย่าแค่นเสียงหัวเราะ
กระบี่ธารดาราในมือ ราชสีห์จรัสแสงหกดาวข้างกาย ตัวเขาที่อาบไล้ด้วยแสงดาวดูสง่างามเป็นอย่างยิ่ง
แต่ทว่า เพลงกระบี่ของเขาไม่ได้สง่างามเลย วิชายุทธ์ระดับแหล่งกำเนิดขั้นกลางเมื่อใช้ออกมา พลังสังหารนั้นน่าตื่นตะลึงอย่างแน่นอน
เคล็ดกระบี่เหินดาวตก!
ยามที่กระบี่ธารดาราของเขาร่ายรำ มันได้กลายร่างเป็นดาวตกที่ร่วงหล่นลงมาเต็มท้องฟ้า!
ดาวตกเหล่านั้นขีดเขียนวิถีอันบาดตา ดูราวกับร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า มุ่งตรงเข้าใส่หลี่เทียนมิ่ง!
เพลงกระบี่ที่งดงามตระการตาเช่นนี้ เรียกเสียงฮือฮาได้เป็นระลอก
เพิ่งจะปะทะกัน ดูเหมือนเฉินเย่าจะกดดันหลี่เทียนมิ่งได้แล้ว!
แต่ทว่า ความจริงเป็นเช่นนั้นหรือ?
ในชั่วพริบตาถัดมา โซ่ตรวนอัสนีเพลิงในมือของหลี่เทียนมิ่งก็เป็นดั่งมังกรพิษ!
ท่ามกลางการปะทะกันของเปลวเพลิงและสายฟ้า มันพุ่งทะลวงเข้าไปในรศมีกระบี่ของเฉินเย่าหลายต่อหลายครั้ง
เฉินเย่าเหยียบย่างก้าวเจ็ดดารา วิชาตัวเบาก็ร้ายกาจเช่นกัน แต่ทว่า เขาดูเหมือนจะมองข้ามจุดหนึ่งไป
ภายใต้พลังที่เหนือกว่าอย่างสมบูรณ์ ต่อให้เพลงกระบี่จะงดงามเพียงใด อาวุธจะร้ายกาจแค่ไหน ก็ไม่อาจต้านทานการระดมโจมตีอย่างบ้าคลั่งของหลี่เทียนมิ่งได้!
เก้าแส้อัสนีบาต!
เป็นครั้งแรกที่หลี่เทียนมิ่งใช้เก้าแส้อัสนีบาตอย่างสมบูรณ์แบบ ตั้งแต่แส้แรกจนถึงแส้ที่เก้า ราวกับสายฟ้าเก้าสายผ่าลงมาจากฟากฟ้า!
ปัง ปัง ปัง!
ทุกครั้งที่เสียงระเบิดแสบแก้วหูดังขึ้น คือเสียงที่อาวุธของพวกเขาปะทะกัน!
ผู้คนมองเห็นว่าเคล็ดกระบี่เหินดาวตกดูเหมือนจะกดดันหลี่เทียนมิ่งได้ แต่ความจริงกลับตรงกันข้าม!
ภายใต้เก้าแส้อัสนีบาตอันบ้าคลั่งของหลี่เทียนมิ่ง ความจริงก็คือวิชายุทธ์ของเฉินเย่ากำลังพังทลายลงอย่างราบคาบ!
นี่คือการกดดันด้วยพละกำลังอย่างแท้จริง!
พลังสัตว์ของเฉินเย่าต้านทานหลี่เทียนมิ่งไม่ได้เลย
ในจังหวะของแส้สุดท้าย กระบี่ธารดาราของเฉินเย่าถูกกระแทกจนปลิวหลุดจากมือโดยตรง!
"เป็นไปไม่ได้!"
เพิ่งจะปะทะกัน เฉินเย่าก็สัมผัสได้อย่างลึกซึ้งถึงความรู้สึกที่ถูกกดดัน!
เมื่อพลังของหลี่เทียนมิ่งเพิ่มสูงขึ้น เขาถูกกดดันโดยตรง ยามที่กระบี่ธารดาราในมือถูกฟาดจนปลิวออกไป เขายังตั้งตัวไม่ติดด้วยซ้ำ
มีเพียงง่ามนิ้วที่ฉีกขาดบนฝ่ามือเท่านั้นที่บอกเขาว่า เขาถูกหลี่เทียนมิ่งกดดันแล้ว!
"ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้ เจ้ามันอ่อนแอเกินไป"
ในชั่วพริบตาถัดมา โซ่ตรวนอัสนีเพลิงก็รัดพันรอบตัวเขาราวกับงูพิษ
รัดแน่นถึงสามรอบ
ทันใดนั้น พลังอันน่าสะพรึงกลัวก็ถูกส่งผ่านมาทางโซ่ตรวนอัสนีเพลิง
เฉินเย่าถูกรัดจนเลือดซึมไปทั่วร่าง!
แต่นี่ยังไม่ใช่จุดจบ เพราะพลังอันไม่อาจต้านทานได้ลากตัวเฉินเย่าเข้ามา ภายใต้การกระชากของมือขวาหลี่เทียนมิ่ง สองเท้าของเฉินเย่าลอยขึ้นจากพื้นในทันที!
วูบ!
ผู้คนตกตะลึงที่เห็นว่า เฉินเย่าพ่ายแพ้อย่างยับเยิน!
ไม่เพียงแค่นั้น เขายังถูกโซ่ตรวนม้วนตัวลอยขึ้นฟ้า!
จากนั้น หลี่เทียนมิ่งก็สะบัดอย่างแรง ฟาดเขาลงกระแทกกับพื้นอย่างโหดเหี้ยม
เสียงดังผลัวะ กระดูกของเฉินเย่าเกรงว่าจะหักจนหลุดเป็นชิ้นๆ แล้ว
"เฉินเย่า บอกข้าซิ ใครกันแน่ที่เป็นสุนัข"
สายตาของหลี่เทียนมิ่งลุกโชน
เขายืนอยู่ตรงหน้าเฉินเย่า เฉินเย่าล้มลงไปนอนตัวสั่นอยู่บนพื้นแล้ว
ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไป เขาทำอะไรไม่ถูกเลย ใบหน้าซีดเผือดอย่างสิ้นเชิง!
จนกระทั่ง เท้าของหลี่เทียนมิ่งเหยียบลงบนใบหน้าของเขา ความเจ็บปวดรวดร้าวที่ส่งมาจากร่างกายและใบหน้าพร้อมกัน เฉินเย่าถึงเพิ่งจะได้สติกลับมา——
เขา ถูกหลี่เทียนมิ่งบดขยี้จนพ่ายแพ้แล้ว!
ใช่แล้ว คือการบดขยี้!
การบดขยี้เพียงฝ่ายเดียวอย่างสิ้นเชิง!
ต่อหน้าหลี่เทียนมิ่ง เฉินเย่าไม่มีแรงจะตอบโต้เลยแม้แต่น้อย!
ความพ่ายแพ้อันน่าอนาถ สำหรับเฉินเย่าในขณะนี้ มันคือโลกที่พังทลายลงมาทั้งใบ!
-สองสิงห์:ผู้แปล- “สะใจกันไหมครับ”