บทที่ 21 เผชิญหน้าศัตรู

บทที่ 21 เผชิญหน้าศัตรู

หลังจากนับรอยเมือกตามทางได้สักพัก วอลเลซก็ลุกขึ้น

“ฝูงสไลม์พวกนี้น่าจะมีกันประมาณยี่สิบกว่าตัวได้ มิน่าล่ะแหล่งน้ำถึงได้ปนเปื้อน”

สไลม์จะคอยขับของเหลวที่มีพิษออกมาตลอดเวลา แถมพวกมันยังชอบรวมตัวกันในที่ชื้นแชะ โดยเฉพาะตามแม่น้ำลำธาร

เคยมีกรณีที่คนลงไปว่ายน้ำในแม่น้ำแล้วถูกฝูงสไลม์รุมโจมตีจนเสียชีวิตอยู่บ่อยครั้ง

ถ้ามีแค่ตัวสองตัวก็ยังพอว่า แต่พอจำนวนมันเพิ่มขึ้น ปริมาณที่มากเข้าก็ส่งผลให้เกิดการเปลี่ยนแปลงเชิงคุณภาพ จนทำลายระบบนิเวศและแหล่งน้ำในพื้นที่อย่างรุนแรง

หากดื่มน้ำที่ปนเปื้อนเข้าไป เบาะๆ ก็แค่ท้องเสียจนขาดน้ำ แต่ถ้าหนักหน่อยก็อาจถึงแก่ชีวิตได้เลย

สไลม์ยี่สิบกว่าตัว พอจะรับมือไหว แต่ต้องระวังเรื่องรูปขบวนให้ดี

จำเป็นต้องคุมให้พวกมันบุกมาแค่ด้านหน้าเท่านั้น หากโดนล้อมจากสี่ทิศแปดทางคงจะเป็นเรื่องยุ่งยากน่าดู

ดังนั้นการยืนตำแหน่งจึงสำคัญมาก

“ข้าจะนำหน้า วอลเลซอยู่ตรงกลาง คอยถือคบเพลิงส่องสว่างไปด้วย ส่วนเซลเลียร์เจ้าคอยระวังหลัง”

มาร์คัสเริ่มวางแผนการรบ “ข้าบุกพวกเจ้าบุก ข้าถอยพวกเจ้าถอย ห้ามล้ำหน้าตำแหน่งของข้าเด็ดขาด”

“เข้าใจแล้ว”

วอลเลซพยักหน้า เขาหยิบคบเพลิงยางสนยาวกว่าครึ่งเมตรออกมาจากเป้ด้านหลัง เตรียมจะให้เซลเลียร์ช่วยจุดไฟ

“ไม่ต้องใช้คบเพลิงหรอก ข้าจัดการเรื่องแสงสว่างเอง” เซลเลียร์เอ่ยขึ้น

เขารวบรวมสมาธิเล็กน้อย หลังผ่านช่วงเวลาร่ายเวทอันสั้น บอลแสงสว่างจ้าก็ลอยขึ้นมาที่ปลายไม้แอช

เซลเลียร์โบกไม้แอชขึ้นไปด้านบน บอลแสงก็ลอยตัวอยู่เหนือศีรษะของทั้งสามคน

มันส่องสว่างได้ในวงกว้างกว่าคบเพลิงมาก แถมยังคอยลอยตามเซลเลียร์ไปโดยอัตโนมัติ

“เจ้าเรียนเวทบทใหม่มางั้นรึ?” มาร์คัสเงยหน้ามอง

“แน่นอน ข้าก็ต้องเพิ่มทักษะให้ตัวเองบ้างสิ” เซลเลียร์ยิ้มตอบ

วอลเลซเองก็ดูประหลาดใจเล็กน้อย

แต่พอลองคิดดู ภารกิจคราวที่แล้วทุกคนได้ส่วนแบ่งกันคนละสี่เหรียญทอง การจะเจียดเงินไปซื้อคัมภีร์เวทมาศึกษาบ้างก็เป็นเรื่องปกติ

อีกอย่าง การไม่ต้องถือคบเพลิงช่วยให้มือว่างขึ้นหนึ่งข้าง ทำให้พร้อมเข้าสู่สถานะต่อสู้ได้ตลอดเวลา ซึ่งเพิ่มความปลอดภัยได้มากทีเดียว

ทีมเล็กๆ เริ่มเดินเข้าสู่ถ้ำร้าง

บริเวณปากทางเข้า พื้นผิวที่ขรุขระเป็นหลุมเป็นบ่อเต็มไปหมด สายน้ำเล็กๆ ไหลซึมออกมาจากรอยแยกของหินมารวมกันในแอ่ง

น้ำในแอ่งดูหนืดข้นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด และส่งกลิ่นเหม็นเปรี้ยวอันเป็นเอกลักษณ์ของสไลม์ แสดงให้เห็นว่ามันถูกปนเปื้อนแล้ว

เถาวัลย์และพืชจำพวกเฟิร์นที่ไม่รู้จักชื่อห้อยระย้าลงมาจากเพดานถ้ำ บดบังความมืดมิดเบื้องหน้าไว้กึ่งหนึ่ง บอลแสงลอยตามกลุ่มนักผจญภัยไปช้าๆ คอยส่องสว่างเส้นทาง

มาร์คัสถือโล่มือหนึ่ง อีกมือถือดาบ รักษาระดับความเร็วในการเดินไว้อย่างสม่ำเสมอ วอลเลซเองก็ปลดธนูออกจากหลัง เตรียมพร้อมยิงได้ทุกเมื่อ

ยิ่งเดินลึกเข้าไปในถ้ำ เสียงน้ำจากแม่น้ำใต้ดินก็ยิ่งดังชัดเจนขึ้น เสียงคลื่นกระทบหินดังก้องสะท้อนไปมาจนเกิดเป็นเสียงอื้ออึง

“เดี๋ยวก่อน พวกเจ้าได้ยินไหม?” วอลเลซเอ่ยขึ้นทันควัน

มาร์คัสหยุดเดินทันที เขาและเซลเลียร์เริ่มเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ

“ตับ...”

“ตับ ตับ...”

“ตับ...”

ฟังดูเหมือนเสียงเยลลี่หล่นกระทบพื้น แม้จะเบามาก แต่ก็มีเสียงนั้นอยู่จริงๆ

“เสียงการเคลื่อนที่ของสไลม์ พวกมันอยู่ข้างหน้านี้แล้ว”

มาร์คัสสั่งการสั้นๆ “เตรียมต่อสู้ ทำตามแผนที่วางไว้”

เมื่ออ้อมผ่านหินงอกหินย้อยขนาดใหญ่ ภาพเบื้องหน้าก็เปิดกว้างขึ้น

มันเป็นโพรงถ้ำขนาดใหญ่ราวกับลานกว้าง แม่น้ำใต้ดินไหลมารวมกันจนกลายเป็นบึงน้ำที่นี่

รอบๆ บึงน้ำนั้นเต็มไปด้วยก้อนวุ้นกึ่งโปร่งใสสีเขียวอมเทาที่กำลังขยับยุบยับไปมาอยู่อย่างหนาแน่น—สไลม์!

สารานุกรมสัตว์อสูรฉบับสมาคมนักผจญภัย

【ลำดับ 2】: สไลม์

ระดับความอันตราย: 【ง่าย】

ลักษณะภายนอก: สิ่งมีชีวิตรูปร่างคล้ายเจลลี่กึ่งโปร่งใส บริเวณแกนกลางมักจะมีผลึกเวทมนตร์อ่อนๆ ฝังอยู่ ซึ่งเป็นแหล่งกำเนิดพลังชีวิตและสัญชาตญาณของมัน สีของสไลม์จะเปลี่ยนไปตามสภาพแวดล้อมที่อาศัย ตั้งแต่สีเขียวอมเทาที่พบได้บ่อยในถ้ำ ไปจนถึงสีดำคล้ำในเขตบึง

พฤติกรรม: ชอบที่มืดและชื้นแฉะ เป็นหนึ่งในสัตว์อสูรชั้นต่ำที่สุด แทบไม่มีสติปัญญา อาศัยเพียงสัญชาตญาณในการเคลื่อนไหว

ความสามารถพิเศษ: เนื่องจากโครงสร้างร่างกายเป็นเจลลี่ จึงมีความต้านทานทางกายภาพในระดับหนึ่ง เมือกที่ขับออกมามีฤทธิ์กัดกร่อนผิวหนังมนุษย์ แต่ไม่มีผลกับเหล็ก

จุดอ่อนสำคัญ: โจมตีใส่แกนอสูรที่อยู่กลางลำตัวจะสามารถฆ่ามันได้ทันที นอกจากนี้ ไฟก็เป็นทางเลือกที่ไม่เลว หากถูกเผาอย่างต่อเนื่อง ร่างกายของสไลม์จะละลายอย่างรวดเร็ว

หมายเหตุจากสมาคม: สัตว์อสูรชั้นต่ำตัวเมือกๆ พวกนี้ไม่ได้เป็นภัยคุกคามต่อมนุษย์มากนัก พวกมันเคลื่อนที่ช้า วิธีโจมตีเดียวที่มีคือกระโดดเกาะหน้าให้เหยื่อขาดอากาศหายใจพร้อมกับใช้เมือกกัดกร่อนผิวหนัง ขอแค่ระวังตัวหลบให้ดีก็พอ อนึ่ง หากพักแรมในบึงหรือที่ชื้นแฉะ โปรดตรวจสอบพื้นที่โดยรอบให้ละเอียด สไลม์อาจจะแอบเลื้อยมาเกาะหน้าคุณตอนหลับได้

มาร์คัสหันกลับมามองเพื่อนร่วมทีมทั้งสอง ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ

เจ้าพวกนี้แหละ คือเป้าหมายของภารกิจในครั้งนี้

ไม่ต้องพูดพร่ำทำเพลง เปิดฉากโจมตีได้!

ลูกธนูของวอลเลซมักจะเป็นสิ่งแรกที่พุ่งออกจากสายเสมอ เขาเล็งเป้าไปที่สไลม์ตัวที่อยู่ใกล้ทีมที่สุด

“ฉึก!”

หัวลูกศรพุ่งทะลุร่างวุ้น เจาะเข้าที่แกนกลางอย่างแม่นยำ สไลม์ตัวนั้นระเบิดออกทันที เศษกึ่งของเหลวเหนียวหนืดกระเด็นไปทั่ว

ลูกธนูดอกนี้ทำให้ฝูงสไลม์เกิดความโกลาหล พวกมันตระหนักถึงการมีอยู่ของศัตรู ทันใดนั้นสไลม์กว่ายี่สิบตัวก็กระโดดโลดเต้นพุ่งตรงมาทางทีมของพวกเขาอย่างรวดเร็ว

“เข้ามาเลย!”

มาร์คัสพุ่งออกไปเป็นคนแรก เขาก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างมั่นคง ยืนปักหลักเป็นแนวหน้าสุด

สไลม์ตัวหนึ่งรวบรวมแรงกระโดด หมายจะพุ่งเข้าใส่หน้าของมาร์คัส

มาร์คัสใช้โล่กระแทกมันกลับไป แล้วตามด้วยการฟันดาบซ้ำ!

ตอนที่ดาบสัมผัสกับร่างของสไลม์ รู้สึกได้ชัดเจนว่าแรงฟันถูกลดทอนไปส่วนหนึ่ง

แต่ด้วยพละกำลังอันมหาศาลของมาร์คัส คมดาบจึงยังฟันลึกเข้าไปและทำลายแกนกลางสังหารมันได้สำเร็จ

มาร์คัสพลิกข้อมือฟันสวนไปที่สไลม์อีกตัว

แต่คราวนี้เขากะระยะพลาด ไม่โดนจุดตาย

คมดาบเฉือนเนื้อสไลม์เข้าไปได้ไม่กี่สิบเซนติเมตรก็หยุดชะงัก ทำได้แค่ผลักมันกระเด็นไปไกลหน่อย แต่เจ้าสไลม์ตัวนั้นยังคงขยับได้อยู่

ในขณะเดียวกัน ลูกธนูของวอลเลซก็ถูกยิงออกมาอย่างต่อเนื่อง

แต่เมื่อเป้าหมายกระโดดไปมา ความแม่นยำของเขาก็ตกลงอย่างเห็นได้ชัด

ลูกธนูส่วนใหญ่ปักคาอยู่ในร่างของสไลม์โดยไม่โดนแกนกลาง จึงฆ่าพวกมันไม่ได้

เซลเลียร์ประเมินสถานการณ์อยู่เงียบๆ

ในสถานการณ์แบบนี้ ไฟบอลดูจะไม่มีประโยชน์เท่าไหร่

เพราะไฟบอลแค่ระเบิดตูมเดียวจบ บนตัวสไลม์ไม่มีเชื้อเพลิงให้ไฟลุกไหม้ต่อ

วอลเตอร์บอลยิ่งไม่ต้องพูดถึง มีแต่จะช่วยศัตรู

ถ้าจะใช้ เฟลมเบรธ... ก็ดูจะสิ้นเปลืองเกินไปหน่อย

เวทบทนั้นกินมานาสูงมาก แถมตำแหน่งยืนของพวกสไลม์ก็กระจายตัวกันเกินไป ไม่สามารถกวาดล้างได้ในคราวเดียว

หลังไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง เซลเลียร์ก็ตัดสินใจได้ เขายกไม้แอชขึ้น แล้วเริ่มวาดโครงสร้างเวท

จบบทที่ 21