บทที่ 6 ท้าทาย

บทที่ 6 ท้าทาย

ความแตกต่างที่ชัดเจนที่สุดระหว่างสัตว์อสูรกับสัตว์ป่าทั่วไป ก็คือภายในร่างกายมีพลังเวทหรือไม่

สัตว์อสูรได้รับอิทธิพลจากพลังธรรมชาติที่ไม่ปกติ ทำให้รูปร่างหน้าตาบิดเบี้ยวพิสดาร และยังพัฒนาความสามารถพิเศษแปลกประหลาดที่คาดเดาได้ยาก

มิหนำซ้ำ ความสามารถพิเศษบางอย่างยังร้ายกาจถึงขั้น “ฆ่าได้ตั้งแต่แรกพบ” ซึ่งรับมือได้ยากเป็นที่สุด

หากปาร์ตี้นักผจญภัยเผชิญหน้ากับสัตว์อสูรโดยขาดข้อมูลที่เพียงพอ อัตราการตายจะสูงจนน่าตกใจ

ด้วยเหตุนี้ สมาคมนักผจญภัยจึงทุ่มงบประมาณมหาศาลเพื่อรวบรวมและจัดทำ สารานุกรมสัตว์อสูรฉบับสมาคมนักผจญภัย ขึ้นมาเป็นพิเศษ

ภายในเล่มบันทึกข้อมูลของสัตว์อสูรทุกชนิดที่เคยมีนักผจญภัยพบเจอ ทั้งลักษณะภายนอก พฤติกรรมการใช้ชีวิต ความสามารถพิเศษ และจุดอ่อนสำคัญ ล้วนถูกแจกแจงไว้อย่างละเอียด

สารานุกรมเล่มนี้ยังใช้เทคโนโลยีคัดลอกด้วยอักขระเวทขั้นสูง เมื่อสาขาใดสาขาหนึ่งของสมาคมมีการอัปเดตข้อมูล สารานุกรมในสาขาอื่นๆ ทั่วทวีปก็จะอัปเดตเนื้อหาตามโดยอัตโนมัติ

นอกจากนี้ สมาคมยังมีระบบรางวัลเพื่อจูงใจ

ใครก็ตามที่ให้ข้อมูลเกี่ยวกับสัตว์อสูรชนิดใหม่ จะได้รับรางวัลตามระดับความอันตรายของสัตว์อสูรนั้นๆ เริ่มต้นที่สามเหรียญทองเป็นอย่างต่ำ

แต่ระบบรางวัลนี้ก็นำมาซึ่งการต้มตุ๋นหวังเงินรางวัลแบบแปลกๆ อยู่บ้าง

เช่น มีบางปาร์ตี้อ้างเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าค้นพบสัตว์อสูรชนิดใหม่ อย่าง “ก็อบลินถือฉมวก” “ก็อบลินใส่หมวกฟาง” หรือ “ก็อบลินสวมสร้อยคอ” เล่นเอาเจ้าหน้าที่สมาคมปวดหัวไปตามๆ กัน

อิงตามระดับความอันตราย สมาคมนักผจญภัยได้แบ่งระดับสัตว์อสูรในเชิงยุทธวิธีไว้ 7 ระดับ ได้แก่ [ง่าย] [ยาก] [ท้าทาย] [โหดร้าย] [นองเลือด] และ [หายนะ]

เหนือกว่าระดับหายนะขึ้นไป คือสัตว์อสูรระดับ [ฝันร้าย] ซึ่งยืนอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารในทวีปแคนเดีย

แต่ไอ้ตัวระดับนั้นคงไม่จำเป็นต้องบันทึกอะไรมาก เพราะถ้าเจอเข้า ก็มีค่าเท่ากับตายสถานเดียว

ระดับความอันตรายของมิสต์วอล์คเกอร์อยู่ที่ [ท้าทาย]

นั่นหมายความว่า มันมีความสามารถในการฆ่านักผจญภัยได้ง่ายๆ หากรับมือไม่ดีอาจถึงขั้นเสียสมาชิกในทีม จึงจำเป็นต้องวางแผนอย่างรอบคอบโดยเน้นโจมตีที่จุดอ่อน

เสียงคำรามต่ำยังคงดังต่อเนื่อง หมอกรอบด้านหนาทึบขึ้นเรื่อยๆ

สถานการณ์อันตรายตรงหน้าเป็นสิ่งที่พวกเขาไม่เคยคาดคิดมาก่อน เดิมทีแค่กะจะรับงานง่ายๆ หาค่าขนม กลับต้องมาเจอสัตว์อสูรระดับ [ท้าทาย] เข้าอย่างจัง

ทุกคนปลดสัมภาระทิ้งลงพื้นทันที

“หนีกันดีไหม...” เกรย์กระซิบถามเสียงเครียด

พอได้ยินคำถาม เซลเลียร์ก็พลอยตื่นตระหนกไปด้วย เขากวาดตามองรอบตัวโดยสัญชาตญาณ

มีแต่หมอกหนาทึบ มองไม่เห็นทิศทาง

แถมเขาไม่คุ้นเคยกับภูมิประเทศแถวนี้เลย ถ้าหนีตอนนี้ โอกาสรอดยิ่งน้อยจนน่าใจหาย

“จะหนีไปไหน? เตรียมรับมือ!”

มาร์คัสถือโล่ด้วยมือซ้าย มือขวากระชับดาบ คิ้วขมวดมุ่น คิดหาทางออกอย่างรวดเร็ว

“ข้าจะชนอยู่ข้างหน้า เกรย์คอยสนับสนุนข้า วอลเลซหาจังหวะโจมตี ส่วนเจ้า เซลเลียร์ ในทีมเรามีแค่เจ้าคนเดียวที่ทำลายม่านพลังงานของมิสต์วอล์คเกอร์ได้ ระหว่างที่พวกเราถ่วงเวลาไว้ เจ้าต้องหาโอกาสร่ายเวทใส่มันให้ได้!”

“เข้าใจแล้ว...” เซลเลียร์พยักหน้าช้าๆ

หมอกหนาจัดกับสัตว์อสูรที่ไม่รู้จัก เหงื่อเย็นๆ เริ่มซึมออกมาเต็มฝ่ามือ แรงกดดันครั้งนี้มหาศาลกว่าเมื่อคืนเทียบกันไม่ติด

ต้องแบกรับความหวังของทุกคนไว้แบบนี้ จะไม่ให้เซลเลียร์ประหม่าก็คงเป็นไปไม่ได้

ถ้าเขาพลาด ทุกคนในทีมมีจุดจบเดียวคือตายหมู่

แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าม่านพลังงานที่กันการโจมตีกายภาพนั้นมันแข็งแกร่งขนาดไหน... เกิดยิงไม่เข้าจะทำยังไง?

เซลเลียร์นึกดีใจขึ้นมาตะหงิดๆ ที่เมื่อคืนตัดสินใจอัปค่าจิต

อย่างน้อยไฟบอลก็น่าจะแรงขึ้นบ้างแหละน่า

ปาร์ตี้เริ่มจัดขบวนทัพ

มาร์คัสยืนระวังภัยอยู่หน้าสุด ด้านขวาหลังคือเกรย์ ด้านซ้ายหลังคือวอลเลซ ส่วนเซลเลียร์ยืนอยู่ตรงกลางวง

ทัศนวิสัยลดลงเหลือเพียงห้าหกเมตร กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไม่จางหาย

การต่อสู้เสี่ยงตายกำลังจะเปิดฉากขึ้นในป่าเกรย์วู้ดยามเช้าตรู่นี้!

มาร์คัสค่อยๆ ขยับตัว สามคนที่เหลือรักษารูปขบวนอย่างเคร่งครัด ไม่แตกแถว

สถานการณ์ตอนนี้เหมือนการเล่นงูกินหาง

ตามข้อมูลในสารานุกรม มิสต์วอล์คเกอร์มีพละกำลังมหาศาล มีเพียงมาร์คัสที่มีโล่เท่านั้นพอจะต้านทานไหว

หากปล่อยให้มิสต์วอล์คเกอร์ฝ่าเข้ามาจากทิศอื่นได้ รับรองว่าต้องเกิดการสังหารหมู่แน่

หมอกทางด้านขวาหน้าเริ่มม้วนตัวอย่างรุนแรง สัญชาตญาณเฉียบคมของมาร์คัสจับสังเกตได้ทันที

“ระวัง!!!”

ในที่สุด มิสต์วอล์คเกอร์ก็เผยโฉม

ม่านหมอกถูกฉีกกระชาก สัตว์ประหลาดรูปร่างบิดเบี้ยวขนาดมหึมาปรากฏแก่สายตา กลิ่นคาวเลือดรุนแรงขึ้นหลายเท่าตัวจนแทบอาเจียน

เมื่อเห็นตัวจริงของมิสต์วอล์คเกอร์ เซลเลียร์รู้สึกเหมือนลมหายใจจะหยุดชะงัก

มันเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่าจะหลุดออกมาจากนิยายสยองขวัญเท่านั้น

ร่างหลักของมิสต์วอล์คเกอร์สูงอย่างน้อยสองเมตรครึ่ง เหมือนสัตว์ร้ายขนาดยักษ์ที่ถูกลอกหนังออกทั้งตัว และสีหน้าของมัน... เหมือนกำลังยิ้มอยู่หรือเปล่านะ?

เลือดสดๆ ไหลซึมหยดลงพื้นไม่ขาดสาย เส้นใยกล้ามเนื้อสีเทาดำพันกันยุ่งเหยิง เส้นเลือดปูดโปนราวงูเลื้อย

บนหลังของมันมีหัวหมาป่าจำนวนมากฝังอยู่อย่างสะเปะสะปะ เบ้าตาของหัวเหล่านั้นกลวงโบ๋ แต่ยังคงรักษาสีหน้าเจ็บปวดทรมานก่อนตายเอาไว้

แต่สิ่งที่ประหลาดที่สุดคือ แสงสลัวที่ปกคลุมผิวหนังของมัน ม่านพลังงานกระเพื่อมไหวราวกับผิวน้ำ ทำให้รูปร่างโดยรวมดูพร่ามัวไม่ชัดเจน

ภาพสยดสยองตรงหน้ากระแทกใจเซลเลียร์อย่างจัง จนเขาทำตัวไม่ถูกไปชั่วขณะ

“เซลเลียร์! อย่าเหม่อ!”

มาร์คัสตะโกนลั่น เรียกสติเขากลับมา พร้อมกับพุ่งเข้าใส่ศัตรูเป็นคนแรก

เสียงคำรามของมาร์คัสปลุกเซลเลียร์ตื่นจากภวังค์ เขาเกร็งคอสะบัดหัวไล่ความกลัว

จะมาสติแตกตอนนี้ไม่ได้เด็ดขาด!

เขาสูดหายใจลึกข่มอารมณ์ พร้อมกับเริ่มรวบรวมพลังเวท

พลังเวทในห้วงจิตถูกดึงออกมา และหมุนวนตามเจตจำนงของเซลเลียร์!

โล่กลมของมาร์คัสปะทะเข้ากับพายุแห่งความตายอย่างจัง

“เคร้ง!”

มาร์คัสถูกแรงมหาศาลของมิสต์วอล์คเกอร์กระแทกจนเซถลาถอยหลังไปหลายก้าว แขนข้างที่ถือโล่สั่นระริก

มิสต์วอล์คเกอร์คำรามลั่น พุ่งเข้าใส่อีกครั้ง

มือซ้ายของมันกลายสภาพเป็นกรงเล็บยักษ์สามนิ้ว บนเล็บสีซีดเต็มไปด้วยคราบเลือดแห้งกรัง

การปะทะซึ่งหน้าเกิดขึ้นอีกครั้ง!

มาร์คัสรีบก้มหัวหลบพร้อมยกโล่ขึ้นรับอย่างทุลักทุเล

“แคว่ก!”

กรงเล็บฉีกกระชากผิวหน้าของโล่ไม้จนยับเยิน!

เศษไม้ปลิวว่อน แม้แต่ขอบเหล็กที่หุ้มโล่ไว้ยังเปิดออก

โชคดีที่ช่างตีเหล็กฝีมือดีไม่ลดเกรดวัสดุ ไม่อย่างนั้นมาร์คัสคงได้ใช้เนื้อตัวเองรับกรงเล็บแทนโล่ไปแล้ว

“ตายซะ!”

เงาร่างหนึ่งพุ่งวูบเข้ามา เกรย์อาศัยจังหวะที่มิสต์วอล์คเกอร์ยังไม่ทันตั้งตัวจากการโจมตี ก้าวเท้าแทงดาบเล็งเข้าที่เอวของมัน!

แต่เหตุการณ์ประหลาดก็เกิดขึ้น

คมดาบที่สัมผัสถูกม่านพลังงาน จมหายลงไปเหมือนแทงก้อนสำลี ไร้ซึ่งแรงปะทะใดๆ และค้างเติ่งอยู่อย่างนั้น

หางตาของเกรย์กระตุกวาบ เขาสัมผัสได้ถึงอันตราย

มิสต์วอล์คเกอร์ไม่แม้แต่จะหันมามอง มันเพียงแค่สะบัดแขนกลับหลัง

ท่อนแขนล่ำสันที่ปกคลุมด้วยเปลือกแข็งฟาดเข้าเต็มอกเกรย์!

“กร๊อบ!”

รอยยิ้มบนหน้าเกรย์แข็งค้าง เกราะหนังแข็งหน้าอกยุบลงทันที

เขาพ่นละอองเลือดออกมาคำโต ร่างลอยกระเด็นไปไกล กลิ้งหลุนๆ ไปกับพื้นหลายตลบกว่าจะหยุดนิ่ง

จบบทที่ 6