บทที่ 3 วิถีมนตราจำลอง

บทที่ 3 วิถีมนตราจำลอง

“ฮ่าๆ! รอบนี้รวยเละแน่!”

เสียงหัวเราะร่าเริงของเกรย์ดังขึ้น สภาพของเขาตอนนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดหมาป่า ดูดิบเถื่อนสิ้นดี

ค่าหัวหมาป่าหนึ่งตัวอยู่ที่สามเหรียญเงิน ครั้งนี้มีหมาป่าตายด้วยคมดาบของเกรย์อย่างน้อยหกเจ็ดตัว ซึ่งเทียบเท่ากับผลงานตลอดห้าวันที่ผ่านมาเลยทีเดียว

ประกายดาบเย็นเยียบตวัดวูบ เกรย์ฟันขาหน้าข้างซ้ายของหมาป่าตัวหนึ่งที่คิดจะลอบกัดคอเขาจนขาดกระเด็น

เจ้าตัวซวยส่งเสียง “เอ๋ง” แล้วล้มคว่ำลงกับพื้น เลือดพุ่งกระฉูดออกจากบาดแผลที่ขาหน้า ลมหายใจรวยรินลงอย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นภาพนั้น ดวงตาของเซลเลียร์ก็เปล่งประกาย

หมาป่าตัวนั้นยังไม่ตาย!

ถ้าหากข้าเป็นคนปิดบัญชีมัน...จะได้ค่าประสบการณ์ไหมนะ?

ตอนนี้กำลังกลุ้มใจเรื่องหาที่อัปเลเวลอยู่พอดี

คิดได้ก็ทำเลย!

เซลเลียร์ชักนำพลังเวท วาดโครงสร้างเวทของไฟบอลขึ้นในสมองอย่างแม่นยำ

เพื่อให้มั่นใจว่าจะปลิดชีพได้ในทีเดียว เซลเลียร์จึงอัดพลังเวทเข้าไปให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

กระบวนการร่ายเวททั้งหมดใช้เวลาประมาณห้าวินาที

เปลวไฟร้อนระอุพวยพุ่งขึ้นกลางฝ่ามือของเซลเลียร์ เขาเล็งไปที่หมาป่าตัวนั้น...ยิง!

อุณหภูมิในอากาศพุ่งสูงขึ้นเล็กน้อย แสงสว่างวาบพาดผ่านความมืด พุ่งเข้าเป้าที่ลำคออันหนาไปด้วยขนของหมาป่าอย่างจัง

แรงระเบิดจากพลังเวทในไฟบอลฉีกกระชากหนังและเนื้อส่วนหนึ่งออก ก่อนจะจุดไฟเผาขนจนลุกท่วม!

หมาป่าที่ร่อแร่เต็มทีต้องมาเจอเคราะห์ซ้ำกรรมซัด ความเจ็บปวดจากการเสียขาหน้าบวกกับไฟคลอก ทำให้มันดิ้นพล่านบิดเบี้ยวไปมาบนพื้นเหมือนปลาขาดน้ำ ส่งเสียงร้องโหยหวนอย่างน่าเวทนา ก่อนจะสิ้นใจตายในเวลาอันรวดเร็ว

เฟิร์สบลัด!

เซลเลียร์ยิ้มแก้มปริ

เป็นไปตามที่เขาคาดไว้จริงๆ หลังจากสังหารหมาป่า ค่าประสบการณ์ในหน้าต่างสถานะก็เพิ่มขึ้น

เลเวล 1 -> เลเวล 2 อัปเกรด!

พลังลึกลับบางอย่างหลั่งไหลเข้าสู่ร่างกาย ก่อนจะแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย

แสงสีฟ้าจางๆ ที่มีเพียงเขาเท่านั้นที่มองเห็นปรากฏขึ้นตรงหน้า

แต้มสถานะสี่แต้มรอให้เขาจัดสรร พร้อมกับทักษะพรสวรรค์สีเทาที่ถูกปลดล็อก

“คลื่นมนตราถาโถม” กับ “วิถีมนตราจำลอง”

เซลเลียร์ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ตัดสินใจเลือก “วิถีมนตราจำลอง”!

[ทักษะพรสวรรค์ “วิถีมนตราจำลอง” ถูกปลดล็อกแล้ว]

ทันใดนั้น แถบความคืบหน้าแถบหนึ่งก็โผล่ขึ้นมาใต้ทักษะวิถีมนตราจำลอง

มหาเวทสร้างสรรค์ ความคืบหน้าในการวิเคราะห์—0%

เซลเลียร์ชะงักไปเล็กน้อย

มหาเวทสร้างสรรค์...?

มันคืออะไรกัน ฟังดูยิ่งใหญ่พิลึก

แต่เมื่อกี้มีใครร่ายเวทมนตร์บทนี้ต่อหน้าข้าด้วยหรือ?

ไม่มีเวลาให้คิดมาก เซลเลียร์รวบรวมสมาธิ เทแต้มสถานะทั้งสี่แต้มลงไปที่ค่าจิตทั้งหมด

ค่าจิตเพิ่มจาก 67 เป็น 71

ช่วยไม่ได้ ถึงแม้วิถีมนตราจำลองจะพึ่งพาค่าสติปัญญาอย่างมาก แต่ในฐานะนักเวท ค่าจิตถือเป็นหัวใจสำคัญที่สุด

ไม่อย่างนั้นต่อให้เรียนรู้เวทมนตร์มามากมายแค่ไหน แต่ยิงออกไปแล้วเบาหวิว มันจะมีประโยชน์อะไร?

ลูกเล่นแพรวพราวแค่ไหน ก็ต้องมีค่าพลังพื้นฐานรองรับอยู่ดี

เมื่อค่าจิตเพิ่มขึ้นสี่แต้ม เซลเลียร์รู้สึกได้ชัดเจนว่าการไหลเวียนของเมล็ดพันธุ์เวทรวดเร็วขึ้นเล็กน้อย ความรุนแรงของเวทมนตร์ก็น่าจะเพิ่มขึ้นตามไปด้วย

เขายิ้มอย่างพอใจ

ยังไงซะ ตอนนี้ก็ถือว่าก้าวเข้าสู่เส้นทางสายนักเวทอย่างเต็มตัวแล้ว การมีทักษะพรสวรรค์อย่างวิถีมนตราจำลอง น่าจะช่วยลดความยุ่งยากในการพัฒนาฝีมือไปได้เยอะ

เกรย์ที่กำลังจะเข้าไปซ้ำหมาป่าตัวนั้นชะงักกึก หันมามองเซลเลียร์แวบหนึ่ง

เซลเลียร์ยิ้มแห้งๆ อย่างขออภัย

โทษที ข้าขอลาสต์ช็อตนะ

การต่อสู้หลังจากนั้น เซลเลียร์ไม่ได้มีโอกาสสอดมือเข้าไปอีกเลย

มาร์คัสและเกรย์แทบจะจัดการศัตรูได้ในดาบเดียว ส่วนลูกธนูของวอลเลซก็ไม่ปล่อยให้ใครรอดชีวิต

การจู่โจมยามวิกาลจบลงอย่างรวดเร็ว ฝูงหมาป่าทิ้งซากพวกพ้องไว้นับสิบตัวก่อนจะแตกตื่นหนีเข้าป่าลึกไป

พวกมันมีจำนวนเยอะพอสมควร มิน่าล่ะชาวบ้านแถวนี้ถึงต้องจ้างวานสมาคมนักผจญภัย ขืนปล่อยให้พวกมันรวมฝูงบุกหมู่บ้านคงมีการสูญเสียไม่น้อยแน่

“หัวไวนี่เจ้าหนู”

เกรย์ปาดเหงื่อผสมเลือดบนหน้าผาก “รู้จักแย่งซีนเป็นแล้วนี่”

“ขอโทษครับ ข้าร่ายเวทไปตามสัญชาตญาณน่ะ...” เซลเลียร์ตอบ

“ไม่เป็นไร ไม่ต้องเกรงใจ หมาป่าตัวนั้นยกให้เจ้า ภารกิจแรกในชีวิต ได้อะไรติดไม้ติดมือไปเยอะๆ ย่อมดีกว่าอยู่แล้ว”

เกรย์ฉีกยิ้มกว้าง “ตอนนี้เข้าใจหรือยัง? นี่แหละคือเสน่ห์ของการผจญภัย เงินสามเหรียญเงิน เท่ากับค่าแรงกุลีทั้งวัน แต่เจ้าหาได้ด้วยไฟบอลลูกเดียว”

สมาชิกในปาร์ตี้เริ่มเก็บกวาดสนามรบ มาร์คัสคัดเลือกซากหมาป่าที่สภาพขนยังสมบูรณ์ ส่วนวอลเลซเดินเก็บลูกธนูคืนจากซากศพ

หัวลูกธนูบางอันยังไม่สึกหรอมาก เช็ดคราบเลือดออกก็ยังใช้ได้ ช่วยประหยัดเงินไปได้อีกโข

เกรย์เอาซากหมาป่าตัวหนึ่งแขวนห้อยหัวกับกิ่งไม้ ใช้มีดกรีดข้อเท้าขาหลังเป็นวงกลม

มีดแล่เนื้อกรีดตามแนววงกลมลงมาเรื่อยๆ จนถึงทวารหนัก แล้ววกกลับไปที่ขาหลังอีกข้างอย่างแม่นยำ

จากนั้น เกรย์ก็เริ่มลงมือลอกหนังออกจากขาหลัง

มือของเขานิ่งมาก มือข้างหนึ่งจับหนังที่กรีดแล้วดึงลงมาแรงๆ อีกมือถือมีดแล่เนื้อ ค่อยๆ เฉือนพังผืดและไขมันที่ยึดติดกับเนื้อออกอย่างระมัดระวัง

“เซลเลียร์ มาช่วยจับหน่อย ยกขาข้างนี้ขึ้น” เกรย์เรียก

เมื่อทั้งสองช่วยกัน หนังขาหลังของหมาป่าก็ถูกถลกออกมาอย่างง่ายดายราวกับถอดถุงเท้า

ต่อมาคือส่วนลำตัว ขั้นตอนการถลกหนังเต็มไปด้วยเสียงฉีกกระชากพังผืดและกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง

เซลเลียร์รู้สึกพะอืดพะอม แต่ก็แข็งใจไม่หันหน้าหนี

เขารู้ดีว่า นี่คือทักษะที่เขาจำเป็นต้องเรียนรู้

ใบภารกิจจากสมาคมนักผจญภัยต้องการแค่ชีวิตหมาป่า โดยใช้หูข้างซ้ายเป็นหลักฐานในการขึ้นเงินรางวัล

ส่วนหนังและชิ้นส่วนอื่นๆ ที่เหลือ ปาร์ตี้สามารถเก็บไว้ขายเองได้

หนังหมาป่าสภาพสมบูรณ์หนึ่งผืน ขายได้ประมาณสามถึงสี่เหรียญเงิน สำหรับนักผจญภัยระดับล่าง ถือเป็นรายได้ที่สำคัญมาก

เมื่อครู่ปาร์ตี้จัดการหมาป่าไปทั้งหมดสิบห้าตัว มีซากที่หนังสมบูรณ์พอจะแล่ได้หลายตัวทีเดียว

ลาภลอยก้อนโตขนาดนี้ ทำให้มาร์คัสผู้เคร่งขรึมยังมีสีหน้ายินดีขึ้นมาบ้าง

เกรย์เริ่มลงมีดที่ขาหลังของซากหมาป่าตัวสุดท้าย

ท่วงท่าของเขาคล่องแคล่วว่องไว ดูงดงามสมกับเป็นมืออาชีพ เทียบกันแล้ว เซลเลียร์ดูเก้งก้างกว่ามาก

หน้าที่ของเขาคือจับแผ่นหนังที่กรีดแล้ว ดึงรั้งไปด้านหลังในจังหวะที่เกรย์เฉือนพังผืด เพื่อให้หนังตึงง่ายต่อการแล่

แต่งานนี้กินแรงกว่าที่คิด ไขมันลื่นๆ บนหนังหมาป่าทำให้มือเขาเหมือนชุบน้ำมัน เกือบจะลื่นหลุดมือไปหลายครั้ง

“จับให้แน่นหน่อย เซลเลียร์!”

เกรย์สั่งโดยไม่เงยหน้า “ใช่ แบบนั้นแหละ รักษาระดับแรงเอาไว้... มือเจ้าไม่เหมือนมือนักเวทเลยนะ”

หางตาของเขาเหลือบเห็นมือของเซลเลียร์ ข้อนิ้วมีรอยด้านบางๆ หลังมือเห็นเส้นเลือดปูดโปน ดูออกเลยว่าเคยผ่านงานหนักมา

จบบทที่ 3