บทที่ 45 ถ่ายทอดสด [7]

‘ฉันกำลังไลฟ์อยู่เหรอ? ยังบันทึกอยู่หรือเปล่า?’

ไฟสีแดงบนกล้องเหมือนจะยืนยันคำตอบนั้น แต่เพราะฉันไม่มีโทรศัพท์ของเจมี่ เลยไม่สามารถเห็นแชทหรือรายละเอียดใด ๆ ได้จริง ๆ ว่ามันยังทำงานอยู่หรือไม่ ฉันเองก็ไม่แน่ใจเลย

ทันใดนั้นฉันก็นึกถึงเควสหลัก

‘ใช่สิ... ลืมไปเลย ฉันยังไม่ได้โปรโมตเกมเลย นี่มันไม่ดีแน่ถ้าสถานการณ์ยังดำเนินไปแบบนี้อาจจะไม่มีโอกาสอีกแล้ว...’

สายตากวาดไปรอบห้อง ก่อนจะกลับมาหยุดที่กล้องอีกครั้ง ถึงจะรู้ว่าไม่ใช่เวลาที่เหมาะสม แต่ฉันก็ตัดสินใจ...

“สวัสดีครับ ชาวเน็ต”

แน่นอนว่าฉันกระซิบเบา ๆ

“...ด้วยสถานการณ์ตอนนี้ ฉันคงพูดอะไรได้ไม่มากแต่มีข้อความหนึ่งที่อยากฝากไว้”

ฉันจ้องกล้องแน่นิ่งราวกับมันคือทางรอดเดียวในตอนนี้

“ฉันทำเกมสยองขวัญชื่อ อะเร็กกิวลาร์ เดย์ อินดิออฟฟิศ (วันธรรมดา ๆ ในออฟฟิศ) มันเป็นเกมที่น่ากลัวมาก เพิ่งวางขายไม่นานมานี้เอง อยากใช้โอกาสนี้บอกทุกคนไว้ มันราคาแค่ 5 ดอลลาร์ บนแพลตฟอร์ม ‘ด็อก’ ช่วยอุดหนุนด้วยนะครับ”

‘ด็อก’คือบริการที่ผู้เล่นสามารถซื้อเกมได้

ฉันแลบลิ้นเลียริมฝีปากอย่างกระวนกระวาย

‘แค่นี้ก็น่าจะพอแล้ว...ใช่ไหม?’

ฉันเกาหลังแก้มอย่างไม่มั่นใจนัก

แต่ในสถานการณ์ตอนนี้ มันคือสิ่งที่ดีที่สุดที่ฉันทำได้แล้ว ฉันหันกล้องออกไปอีกทางก่อนจะเรียกไนท์วอล์คเกอร์ออกมา สั่งให้มันไปยืนเฝ้าอยู่ตรงมุมแม้มันจะไม่แข็งแกร่งนักแต่ก็คงพอรับมือกับคนสองสามคนได้

ในกรณีที่คนชุดขาวบุกเข้ามา ฉันก็วางแผนไว้แล้วว่าจะสู้ไปพร้อมกับไนท์วอล์คเกอร์

‘ตอนนี้เป้าหมายคือ... ต้องถ่วงเวลาจนกว่ากำลังเสริมจะมาถึง’

ฉันกวาดตามองรอบห้องก่อนจะหยุดที่หน้าต่าง ความคิดหนึ่งแวบเข้ามา แต่พอเปิดออกแล้วมองลงไปฉันก็รีบสลัดความคิดทิ้งทันที

มันสูงเกินไป

‘...น่าจะหาพวกเชือกติดตัวมาสักเส้น’

ฉันลองนึกถึงของที่ขายในร้าน แต่สุดท้ายก็ถอนหายใจ เพราะไม่มีอะไรที่ช่วยได้จริงในสถานการณ์นี้

สุดท้ายสายตาฉันก็หยุดที่เตียง ตู้เสื้อผ้า และโต๊ะ หลังคิดครู่หนึ่งฉันรีบผลักมันทั้งหมดไปขวางประตู

“เฮือก!”

มันหนักเอาเรื่อง

ครืด! ครืด!

โชคดีที่ไนท์วอล์คเกอร์อยู่ช่วยทำให้เราสองคนสามารถลากเอาตู้ไม้ไปขวางประตูได้สำเร็จ

‘เสียงดังขนาดนี้... ต้องล่อพวกมันมาแน่’

และจริงดังที่คิด เสียงฝีเท้าอื้ออึงดังมาจากด้านนอกเพียงไม่กี่วินาทีต่อมา ฉันไม่รอช้า รีบลากเตียงไปทับซ้อนเข้าไปอีกพร้อมกับเฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นที่มีในห้อง

โครม!

ประตูสั่นสะเทือนทันที ช่องว่างเล็ก ๆ ปรากฏขึ้น และจากตรงนั้นมือซีดโพลนเหี่ยวย่นก็แทรกเข้ามา

หัวใจฉันกระตุกวูบ

“เจอตัวแล้ว!” เสียงแหบกร้านดังลอดมาจากอีกฝั่ง

โครม! โครม!

“อึก..!”

ฉันเบียดเฟอร์นิเจอร์ใส่ประตูเต็มแรง ใช้ทั้งน้ำหนักตัวและแรงที่เหลืออยู่ทั้งหมดเพื่อดันมันกลับไป

ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าการหลบซ่อนมันไม่มีประโยชน์

บันไดที่ลงไปชั้นหนึ่งก็คงเต็มไปด้วยคนชุดขาวที่กระจายตัวดักไว้ทุกทาง ไม่ช้าก็ต้องถูกเจออยู่ดี

ดังนั้น วิธีนี้คือการตัดสินใจที่เหมาะสมที่สุดแล้ว

โครม!

ประตูสั่นสะเทือนอีกครั้ง ช่องว่างกว้างขึ้น มือซีดอีกข้างโผล่ตามออกมา เล็บครูดกับขอบไม้ราวกับอยากคว้าตัวฉัน

ฉันกดฝ่าเท้าแน่นลงกับพื้นไม้ กล้ามเนื้อทุกส่วนร้องประท้วง แต่ฉันก็ยังฝืนดันเฟอร์นิเจอร์ใส่ประตูสุดแรง

โชคยังดีที่มีไนท์วอล์คเกอร์ช่วยเสริมทำให้สามารถยันพวกมันไว้ได้ชั่วขณะ

“อึกกก!!!”

ฉันต้องทน... แค่ทนไว้ จนกว่ากำลังเสริมจะมาถึง!

ฉันคิดว่าตัวเองทำได้ดีทีเดียว จนกระทั่ง...

โครม!

เศษไม้แตกกระจายกระแทกใส่หน้า ทำให้ฉันผงะไปเล็กน้อย ก่อนจะเห็นมัน..

เส้นโลหะยาววาววับ เสียบทะลุเข้ามาในประตู

ฉันชะงักค้าง

แล้วทันใดนั้น…..

“....เจอแล้ว”

ตาของใครบางคนโผล่มาจ้องผ่านรูที่ถูกเจาะ

แม่งเอ๊ย! ใครมันให้พวกเวรนี่ใช้ขวานหรอว่ะ!?

ดวงตาหายไป ถูกแทนที่ด้วยการฟาดอีกครั้ง

โครม! โครม!

ประตูสั่นสะท้านอย่างรุนแรง

ฉันอยากจะสบถออกมาเต็มปาก แต่ก็รู้ดีว่าไม่ใช่เวลามัวเสียสมาธิ รีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดหาการบันทึกอย่างลนลาน

บางที... บางทีมันอาจจะช่วยอะไรได้!?

ฉันลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เพราะถ้าเปิดการบันทึก มันไม่ใช่แค่พวกมันที่จะได้รับผลกระทบ แต่ฉันเองก็ต้องโดนไปด้วย และถ้าวาทยกรโผล่มาอีกล่ะ...?

แล้วฉันจะทำยังไง...?

โครม!

ฉันสะดุ้งเฮือก เมื่อเห็นช่องโหว่บนประตูกว้างขึ้น จนใหญ่พอให้มือทั้งข้างสอดลอดเข้ามาได้ และทันใดนั้น มือซีดเผือดก็แทรกเข้ามา พุ่งตรงมาหาฉัน

ฉันตื่นตระหนก แต่ยังฝืนยันตัวแน่นแม้เล็บของมันจะครูดลากลงมาตามหน้าผาก ทำเอาความเจ็บแล่นจี๊ดไปทั่ว

‘บ้าชิบ! คิดสิ คิด!!’

สมองฉันประมวลผลหาทางรอด กวาดหาของในร้านที่อาจจะช่วยได้

สองไอเท็มสะดุดสายตาทันที

ราคา: 1010 SP

ราคา: 1270 SP

ทั้งสองน่าสนใจ แต่ผลข้างเคียงมัน... เลวร้ายเกินไป ฉันไม่รู้ว่าแบบไหนจะโหดร้ายกว่ากัน แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามัวลังเลอีกแล้ว

โครม! โครม!

เสียงกระแทกดังสนั่น หัวใจฉันเต้นแรงราวกับจะทะลุออกจากอก ความกังวลพุ่งพล่านทั่วร่าง

‘ไม่... จะไม่รอดแล้วเหรอ…’

ทันใดนั้น สายตาฉันเหลือบไปเห็นโทรศัพท์ในมือ

‘เดี๋ยวนะ...!’

โครม!

เศษไม้แตกกระจาย มือซีดสองข้างโผล่พรวดเข้ามา คราวนี้คว้าจับที่หน้าฉันจนต้องเอนหัวหนี เหงื่อท่วมตัว ประตูใกล้จะพังเต็มที อีกไม่กี่วินาทีมันก็จะบุกเข้ามาแล้ว

‘แม่งเอาวะ!’

ฉันไม่คิดอะไรอีก ใช้สัญชาตญาณล้วน ๆ มือสั่นระริกพิมพ์ลงไปบนจอ

โครม! โครม!

ประตูสั่นรุนแรงยิ่งกว่าเดิม เหลือเพียงเสี้ยววินาทีก่อนมันจะพัง

“อีกนิดเดียว!”

มือฉันยังคงพิมพ์ต่อไปแม้จะสั่นระริก

‘เสร็จแล้ว!’

ฉันขว้างโทรศัพท์ออกไปไนท์วอล์คเกอร์รีบพุ่งเข้าหามัน และในชั่วขณะนั้น มันก็หายไป หัวใจฉันเต้นโครมใหญ่

โครม!

ประตูแตกกระจาย

ฉันล้มลงกับพื้นในขณะเดียวกัน ร่างในชุดขาวหลายคนทะลักเข้ามา ฉันรีบถอยหลังหอบหายใจถี่รัว

“ในที่สุดก็เจอ!” พวกมันคำราม กวัดแกว่งขวานในมือ

“...แกเห็นมากเกินไปแล้ว”

ฉันเห็นประกายเย็นเยียบของคมขวานยกขึ้น ลมหายใจเหมือนถูกขโมยไป

จบแล้ว...

แต่ก่อนที่คมขวานจะฟาดลงมา

วี้———— วี้————!

เสียงหวอแสบแก้วหูดังมาจากนอกหน้าต่าง ทำเอาคนชุดขาวสะดุ้งเฮือก

“บ้าเอ๊ย!”

“...ตำรวจ!?”

ฉันคว้าโอกาส รีบวิ่งไปที่หน้าต่าง ตะโกนสุดเสียง

“ช่วยด้วย!!!! ชั้นสอง! รีบขึ้นมาเร็วเข้า!!!”

การกระทำของฉันทำให้คนชุดขาวชะงัก พวกมันไม่แม้แต่จะลงมือกับฉันอีก รีบหันหลังกรูกันออกจากห้อง วิ่งฝ่าเฟอร์นิเจอร์ที่ขวางอยู่

“เก็บของให้โล่ง!”

มองพวกมันหายไปทีละคน ร่างฉันแทบหมดแรง ทรุดลงนั่ง หอบหายใจอย่างหนัก เอามือทั้งสองปิดหน้า

‘โคตรจะเฉียดตาย... เฉียดเกินไปแล้วโว้ย’

เสียงหวอดับวูบลงในเวลาไม่นาน จากนั้นเงาร่างไนท์วอล์คเกอร์ก็ปรากฏขึ้นที่ขอบหน้าต่างมันยื่นสิ่งนั้นกลับมาให้ฉัน

ฉันเพ่งมองวิดีโอที่เพิ่งจบลง ก่อนจะค่อย ๆ หลับตาลง

‘รอดแล้ว…’

ความคิดนี้เพิ่งซึมลึกเข้ามาจริง ๆ ก็เพียงไม่กี่นาทีถัดจากนั้นเอง เมื่อ…

วี้———— วี้————!

เสียงหวอของจริงดังแว่วมาแต่ไกล

ตอนนั้นเอง ฉันถึงได้ผ่อนลมหายใจออกมาอย่างเต็มที่ ความตึงเครียดค่อย ๆ คลายลง ขณะสายตาหันไปจับจ้องที่เด็กหญิงตัวเล็กซึ่งยืนรออยู่ตรงประตู ก่อนที่เธอจะเดินจากไปอย่างไม่รู้สึกรู้สา ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ฮะ...”

เสียงหัวเราะแผ่วเบาหลุดออกมาจากริมฝีปาก

“...น่าเบื่อชะมัด”

แต่ในใจลึก ๆ ฉันกลับโล่งใจที่เธอเลือกจะจากไป

ไม่อย่างนั้น... ฉันคงได้กระโดดออกไปทางหน้าต่างจริง ๆ