บทที่ 40 ถ่ายทอดสด [2]

ฮ่ามากกกกกกกกกๆๆๆ!!!

ไอ้นี่จะอ้วกจริงดิ! ฮ่า ๆ ๆ

ยังไม่เริ่มก็กลัวแล้วปะวะ ฮ่าๆ

นี่พาแขกรับเชิญแบบไหนมาวะ!?

ห้องแชทระเบิดทันทีที่ได้ยินสิ่งที่เซธพูดออกมา จะไม่ให้ระเบิดได้ยังไง ในเมื่อคำพูดของเขามันช่างไม่เข้ากับรูปลักษณ์ที่ดูหลอน ๆ เอาซะเลย

ก่อนหน้านั้น เพียงเสี้ยววินาทีก่อนที่เขาจะเอ่ยปาก ทุกคนต่างเกร็งตัวและกลั้นหายใจ

รูปลักษณ์ของเขาในความมืดดูน่าขนลุกจนบรรยากาศตึงเครียดไปทั่ว แต่ความรู้สึกนั้นก็หายวับไปในทันทีที่ได้ยินประโยคนั้นหลุดออกมาจากปากเขา

"นายจะอ้วกจริง ๆ เหรอ?"

"...ก็คงประมาณนั้นแหละ"

เจมี่หัวเราะออกมาเบา ๆ หลังจากได้ยินคำตอบของเซธ

บางที... เรื่องนี้อาจจะง่ายกว่าที่คิดก็ได้

ในความเป็นจริง นี่อาจเป็นโอกาสดีที่จะทำให้เขากลัวจนขวัญหนีหัวซุกหัวซุน และยังตัดต่อทำคลิปไวรัลได้อีกด้วย

ถึงจะไม่ค่อยตรงกับสไตล์การสตรีมตามปกติของเขาเท่าไรนัก แต่ครั้งนี้ก็จำเป็น... เพื่อให้ช่องของเขายังเป็นที่พูดถึงต่อไป

• ถ่ายทอดสด

ผู้ชม: 597 คน

เจมี่เหลือบสายตาไปที่จำนวนผู้ชม ก่อนจะเม้มริมฝีปากแน่นอย่างเงียบ ๆ

...น้อยกว่าที่เขาคาดไว้พอสมควร

'อย่างที่คิดไว้ ฉันต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว'

นี่เป็นการลดลงอย่างเห็นได้ชัดจากจำนวนผู้ชมปกติ สาเหตุหลักก็มาจากสถานที่ แต่เขารู้สึกได้ว่าคนดูเริ่มเบื่อกับคอนเทนต์แบบเดิม ๆ ของเขา

เขาต้องเพิ่มสีสัน... และเซธก็คือเป้าหมายที่สมบูรณ์แบบ

"....ไม่มีห้องน้ำจริง ๆ เหรอ?"

"โชคร้าย ไม่มีหรอก"

เจมี่ส่ายหัวพลางหันความสนใจกลับไปที่สตรีมสด จำนวนผู้ชมเพิ่มขึ้นเล็กน้อย

'สงสัยมุกเล็ก ๆ ตอนต้นจะช่วยเรียกคนเข้ามาได้บ้าง'

ตอนนี้ยอดผู้ชมขึ้นมาอยู่ที่ 633 คน

แต่ก็ยังถือว่าไม่ดีพอ

"หลายคนน่าจะรู้จักพิพิธภัณฑ์ศิลป์เวลอร่า ที่นี่เป็นจุดดังที่ถูกใช้สตรีมแนวนี้มาหลายครั้ง"

ไม่ใช่ข่าวใหม่เลย ฮ่าๆๆๆ

..ไหนๆก็รู้แล้ว มาที่นี่ทำไม?

แม่งโคตรน่าเบื่อ

เจมี่เมินข้อความในแชทแล้วก้าวต่อไป ลำแสงไฟฉายกรีดผ่านความมืด เสียงหญ้าแห้งกรอบดังกรอบแกรบใต้ฝ่าเท้า เขาพูดต่อพลางเหลียวหลังกลับไปเช็กว่าเซธยังตามมาอยู่หรือไม่

"พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ถูกปิดเมื่อเจ็ดปีก่อน เหตุผลที่ประกาศอย่างเป็นทางการคือการรั่วของแก๊ส แต่เราทุกคนรู้ว่านั่นไม่ใช่ความจริง เหตุผลจริง ๆ... เป็นเพราะภาพวาดที่ถูกขโมยออกไปจากที่นี่"

จริง ๆ เจมี่ไม่ได้คิดจะอธิบายอะไรมาก เพราะคนส่วนใหญ่รู้ดีอยู่แล้ว

แต่ก็ยังมีบางคนที่ไม่รู้

เขาจึงตัดสินใจเล่า เพื่อช่วยสร้างแรงกดดันทางจิตวิทยาให้กับผู้ชม

"...ภาพนั้นมีชื่อว่าสตรีกับร่มขาวว่ากันว่าถูกวาดขึ้นเพื่อยกย่องความงามของลูกสาวสปอนเซอร์พิพิธภัณฑ์ เหตุผลที่ไม่เผยใบหน้าในภาพก็เพื่อให้ผู้ชมจินตนาการถึงความงา…."

"ไม่ใช่"

เสียงแผ่วเบาขัดขึ้นมาทันที ทำให้เจมี่ขมวดคิ้วและหันกล้องไปยังเซธ

เซธยังคงกุมท้อง สีหน้าว่างเปล่า เขาหยุดพักสายตาไปที่เจมี่ก่อนจะพูดต่อ

"ผิด เหตุผลที่ร่มถูกใช้บังหน้าเธอ ไม่ได้เป็นเรื่องของศิลปะ"

เซธขัดขึ้นอีกครั้ง

คราวนี้เจมี่ไม่ตอบกลับ แต่กลืนน้ำลายลงคออย่างเงียบ ๆ เพราะอยู่ ๆ ความรู้สึกตึงเครียดแปลก ๆ ก็เริ่มแผ่ซ่าน

และไม่ใช่เขาคนเดียวที่รู้สึกแบบนั้น

แชทก็พลันเงียบลงเช่นกัน

จนกระทั่ง….

แม่งโคตรหลอนเลยว่ะ ไอ้นี่แม่งหลอนจัด

เกือบเชื่อแล้วนะเนี่ย …อะไรของมันว่ะเนี้ย

ไม่ใช่คนแล้วมั้ง โดนผีสิงแน่ ๆ

ใช่แล้ว เสียงที่เงียบแผ่วต่ำของเซธ รวมเข้ากับดวงตาที่ว่างเปล่าไร้ชีวิตชีวา มันสร้างบรรยากาศกดดันชวนสยองให้กับสตรีมได้อย่างชัดเจน

แต่ก็เป็นเพียงชั่วขณะสั้น ๆ เท่านั้น

ในไม่กี่อึดใจ บรรยากาศสตรีมก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม

'เวรเอ้ย เกือบทำฉันหลอนได้เหมือนกัน'

เจมี่ถอนหายใจโล่งอกขณะจ้องมองแชทอยู่พักหนึ่ง เขาเองก็รู้สึกตึงเครียดเล็กน้อยเช่นกัน ซึ่งสำหรับเขาแล้ว... มันเป็นเรื่องแปลกมาก

โดยเฉพาะเมื่อเทียบกับสิ่งที่เขาเคยผ่านพ้นมา กับเรื่องที่น่ากลัวกว่านี้หลายเท่า

แค่คำพูดไม่กี่คำ กลับทำให้เขาหวั่นไหวได้...

ดวงตาเจมี่หรี่ลงเล็กน้อยเมื่อเหลือบมองไปทางเซธ

‘ไอ้นี่มันให้ความรู้สึกหลอนจริง ๆ’

แต่เขาก็เก็บความคิดนั้นไว้ในใจ แล้วบังคับตัวเองให้ยิ้มออกมาใส่กล้อง

"ฮะฮะ ดูเหมือนเราจะมีผู้เชี่ยวชาญมาร่วมด้วยแล้ว แบบนี้งานนี้ก็คงราบรื่นขึ้นสินะ? ฉันรู้สึกปลอดภัยขึ้นเยอะเลย!"

เขาหัวเราะกลบเกลื่อนพร้อมกับแชทที่พากันล้อเล่น ขณะทั้งคู่เดินมาถึงหน้าประตูพิพิธภัณฑ์

เจมี่เอื้อมมือผลักประตูออก

มันส่งเสียงดัง เอี๊ยด ...ช้า...มาก...เกินไป

กลิ่นฝุ่นและเชื้อราหนาแน่นทะลักออกมาจากความมืดด้านใน

"เข้าไปกันเถอะ..."

ภายในพิพิธภัณฑ์ถูกกลืนหายไปในความมืดมิด เจมี่ชูไฟฉายกวาดส่องไปรอบ ๆ โถงทางเข้าอันกว้างใหญ่ พื้นหินอ่อนแตกร้าวสลับสีดำกับขาวราวกับกระดานหมากรุกเก่า ๆ ข้างหน้า บันไดไม้ขนาดใหญ่ทอดยาวขึ้นไปสู่ความมืด ก่อนจะหายลับไปยังชั้นสอง

"ที่นี่ดูเหมือนเดิมไม่มีผิด"

เขาก้าวไปหนึ่งก้าว เสียงก้าวเท้าดังก้องสะท้อนทั่วโถง

แล้วเขาก็เริ่มพูดต่อ

"อย่างที่บอกไป พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ปิดไปเมื่อเจ็ดปีก่อน หลังจากที่ภาพวาดหายไปจนไม่มีใครเจอ บ้างก็ว่าโดนขโมยไปเพื่อแบล็กเมล์สปอนเซอร์ บ้างก็ว่า..." เสียงเจมี่ลดต่ำลง "ภาพมันหายไปในวันที่หญิงสาวซึ่งเป็นต้นแบบในภาพเสียชีวิต เหมือนกับว่าภาพนั้นผูกพันกับชีวิตเธอ พอเธอตาย ภาพก็หายไป... ปุ๊บ! แค่พริบตาเดียว"

เจมี่ทำท่ากวาดมือราวกับสิ่งของหายวับไป พลางเดินลึกเข้าไปในโถง เขากำลังแต่งเรื่องเกินจริงไปบ้าง แต่ทั้งหมดก็เพื่อความบันเทิงของสตรีม

ความจริงกับเรื่องแต่ง? ไม่มีใครรู้

ปริศนาของภาพวาดยังไม่ได้ถูกคลี่คลาย แม้เวลาจะล่วงเลยมากว่าเจ็ดปีแล้ว

"และนั่นคือเหตุผลที่เรามาอยู่ที่นี่ เพื่อหาความจริงเบื้องหลังภาพวาด... และหญิงสาวในชุดขาว! เธอสวยจริงตามคำร่ำลือหรือเป็นเพียงเรื่องเล่าขานเกินจริงกันแน่?"

เจมี่ก้าวต่อไปพลางเหลือบมองโทรศัพท์แอบเช็ก

ทันใดนั้น ข้อความก็เด้งขึ้นมา

[พวกเราอยู่ชั้นสองแล้ว พร้อมจะเริ่มเมื่อไหร่ก็ได้]

เจมี่เกือบหลุดยิ้ม แต่ก็กลั้นไว้ พลางบรรยายต่อให้ผู้ชมฟัง ขณะนี้ยอดผู้ชมสดอยู่ที่ 801 คน ตัวเลขที่ทำให้หัวใจเขาหนักอึ้ง... แต่เขาก็ยังฝืนดำเนินต่อไป เล่าเรื่องประวัติพิพิธภัณฑ์กับปริศนาที่ตามมา

‘แค่ทำให้จบ... ตกใจทีเดียวให้ดัง ๆ เดี๋ยวเสียงตอบรับกับยอดแชร์จะช่วยเอง’

พวกเขาเดินผ่านกรอบรูปเก่าที่เรียงรายอยู่ตามผนัง ตอนนี้ว่างเปล่า เหลือเพียงรอยสีซีดซีดเป็นเงาแทนที่ภาพวาดเดิม

สุดท้าย พวกเขาหยุดอยู่หน้าห้องหนึ่งที่รายล้อมด้วยกรอบรูปมากมาย มีโคมระย้าห้อยอยู่ด้านบน

เจมี่หยุดและชี้กล้องไปรอบ ๆ

"ตรงนี้แหละครับ คือที่เก็บภาพวาดหลัก ๆ ของพิพิธภัณฑ์ แม้ตอนนี้จะไม่เหลือภาพใด ๆ แล้ว แต่ถ้าเรา…เอ๋?"

ระหว่างที่เขากำลังอธิบาย จู่ ๆ เจมี่ก็ชะงักไป

เพราะเขาเพิ่งสังเกตเห็นว่า... แชทในสตรีมกำลังระเบิดขึ้น

ขำว่ะ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!

ฮ่า ฮ่า ๆๆๆ!

ไอ้เชี้ย มันทำอะไรน่ะ!? ฮ่าฮ่าฮ่า!

แม่งทำเพราะกลัวจัด ไม่อยากเห็นอะไรแน่เลย ฮ่าๆๆ!!!

"อะ...อะไรนะ?"

เจมี่โน้มตัวไปดูคอมเมนต์ แล้วค่อย ๆ หันศีรษะกลับไป….

และสิ่งที่เขาเห็นก็คือ... เซธ

ยืนนิ่งสนิทไม่ไหวติง บนใบหน้ามีแว่นกันแดดสวมอยู่ ทั้งที่อยู่ในความมืด

ไร้ซึ่งสีหน้า ท่าทางตรงเป๊ะ …เพียงแค่ยืนนิ่ง มองไปยังประตูว่างเปล่าตรงหน้า

"...โอ้ พระเจ้า"

แว่นกันแดดในที่มืด? เจมี่ตัวสั่นเมื่อมองภาพนั้น เขาแทบอยากเอามือฟาดหน้าตัวเอง

ก่อนหน้านี้ก็เรื่องอ้วก แล้วตอนนี้มาเรื่องนี้อีก?

โซอี้แนะนำคนแบบไหนมาให้เขากันแน่?

ขณะที่เจมี่คร่ำครวญ และแชทก็ยังคงแตกกระจายอย่างบ้าคลั่ง ไม่มีใครสังเกตเลยว่าใบหน้าของเซธเกิดการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย

สายตาว่างเปล่าของเขา...แข็งเกร็งขึ้นเพียงเล็กน้อย

ไม่ใช่เพราะสตรีม

แต่เพราะเงาร่างเล็ก ๆ ที่ยืนอยู่เลยประตูไป

เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่กำลังแอบชะโงกมองออกมาอย่างเงียบงัน...