บทที่ 23 ชิ้นส่วนที่หายไป [1]

"....."

ฉันนั่งอยู่ในห้องทำงาน จิตใจล่องลอยเหม่อลอย คอยวนคิดถึงภาพปฏิกิริยาของไคล์ซ้ำไปซ้ำมาในหัว ไม่รู้เหมือนกันว่าผ่านไปนานแค่ไหน กว่าจะยกมือขึ้นถูหน้าแล้วปล่อยเสียงครางออกมาเบา ๆ

"...แม้แต่สะดุ้งสักครั้งก็ไม่มี"

ไคล์...

เขาเล่นเกมนั้นทั้งหมดสิบห้าครั้ง แต่ไม่ว่าจะเล่นกี่ครั้งก็ไม่มีสักครั้งที่เขาจะสะดุ้ง ออกเสียง หรือแสดงอาการกลัวให้เห็นเลยแม้แต่น้อย

ฉันรู้ เพราะตลอดเวลานั้นฉันยืนเฝ้าอยู่ข้าง ๆ หวังว่าจะมีอะไรสักอย่าง

อะไรก็ได้..

แต่ไม่มีอะไรเลย สุดท้ายไคล์ก็ไม่แสดงปฏิกิริยาอะไรทั้งนั้น

ช่วงต่อมาก็ชวนให้รู้สึกกระอักกระอ่วน เขาหันมามองฉันเห็นได้ชัดว่าเขากำลังพยายามหาคำพูดปลอบใจ แต่สุดท้ายสิ่งที่ออกมากลับฟังดูเหมือนการตบหน้ามากกว่าจะให้กำลังใจ

‘ไม่เลว’

เขาไม่ได้ตั้งใจจะพูดให้เจ็บ แต่สายตาของเขาบอกทุกอย่างที่ฉันจำเป็นต้องรู้

"บางทีอาจเป็นเพราะเขา... ก็เขาคุ้นชินกับสถานการณ์น่ากลัว ๆ อยู่แล้วนี่นะ"

ฉันพยายามโน้มน้าวตัวเองว่าปัญหามันอยู่ที่ไคล์ แต่พอได้กลับมาเล่นเกมอีกครั้ง ความรู้สึกเดิมๆ ที่เคยมีให้มันกลับหายไปหมดแล้ว

"เหมือนมันขาดอะไรบางอย่าง..."

มันมีบางสิ่งในเกมที่หายไปอย่างพื้นฐาน ไม่ใช่เพราะมันยังเป็นแค่โครงร่าง แต่เพราะตัวเกมเองไม่มีคุณภาพมากพอที่จะยกระดับไปถึงขั้นทำให้ผู้เล่นรู้สึกกลัวได้

แต่... อะไรล่ะ?

มันขาดอะไรไปกันแน่?

ฉันสงสัยว่าฉันจะเช็กได้ไหม ว่าเกมที่ฉันกำลังพัฒนาอยู่ตอนนี้มันได้เรตติ้งแบบไหน

ฉันไล่หาดูในคอมพิวเตอร์ ก่อนจะเปิดแอปของระบบขึ้นมา

─────

สถานะ : ขั้นแรก

▪ โหนดพื้นฐาน : ภาชนะกักกัน

▪ หน้ากากเปล่า

▪ แว่นสายตาผีสิง

ภารกิจ : ปลดล็อก (เควสที่มี : 1)

• พัฒนาเกมที่ได้เรตติ้ง 1 ดาว

เกมที่พัฒนาแล้ว:

[เจนเทิล วิสเพอร์ส] เรตติ้ง : ⯪☆☆☆☆ (0.5)

[ กำลังอยู่ระหว่างการสร้าง ] เรตติ้ง  : ☆☆☆☆☆ (?)

─────

"กำลังอยู่ระหว่างการสร้าง...?"

สายตาฉันเลื่อนไปยังด้านล่างของแอปทันที ที่นั่นฉันเห็นหัวข้อ กำลังอยู่ระหว่างการสร้างพร้อมกับเรตติ้งเครื่องหมายคำถาม

"อ๋อ ดูเหมือนว่ามันจะไม่ให้เรตติ้งจนกว่าเกมจะพัฒนาเสร็จสมบูรณ์"

รู้สึกผิดหวังเล็กๆ ถ้ามีฟีเจอร์ให้ดูเรตติ้งของเกมระหว่างที่พัฒนาไปด้วย คงจะช่วยได้มาก

"เดี๋ยวนะ..."

ความคิดบางอย่างแล่นเข้ามาในหัว ฉันเลยเริ่มพิมพ์ลงในช่องแชทใต้หน้าต่างอินเทอร์เฟซของแอป

[มีวิธีเช็กความคืบหน้าของเกมที่ฉันพัฒนาอยู่รึเปล่า?]

ตั้งแต่สถานการณ์แรก ระบบก็แทบไม่เคยเผยตัวออกมาให้เห็นอีกเลย วิธีเดียวที่จะสื่อสารกับมันได้ก็มีแค่ผ่านแอปประหลาดนี่เท่านั้น

และแน่นอน ฉันก็ได้รับคำตอบกลับมาไม่นานหลังจากนั้น

[ใช่... ฟีเจอร์นั้นมีอยู่จริง”]

"เยี่ยม..."

ฉันประหลาดใจปนดีใจเล็กน้อยกับข้อมูลที่ได้มา

"ถ้าอย่างนั้น..."

[ค่าคะแนนปัจจุบันของเกมฉันคือเท่าไหร่?]

[คุณไม่มีสิทธิ์เข้าถึงฟีเจอร์นี้ กรุณาลองใหม่อีกครั้งในอนาคต]

"....."

ฉันอ้าปากเหมือนจะพูดอะไรสักอย่าง แต่สุดท้ายก็ปิดมันลงเงียบๆ

ทำไมฉันถึงคาดหวังอะไรจากมันด้วยซ้ำ?

[อย่างน้อยบอกได้ไหมว่าเกมของฉันตอนนี้ตรงตามเงื่อนไขหรึยัง?]

[ไม่ตรง]

คำตอบนั้นสั้นและตรงประเด็น แต่ก็อย่างน้อยมันยืนยันได้ว่าความรู้สึกก่อนหน้านี้ของฉันไม่ผิดไปเลย เกม... มันไม่ได้น่ากลัวแม้แต่นิดเดียว

แต่แล้วมันขาดอะไรไปกันแน่?

"สงสัยว่าฉันจะขอคำใบ้จากระบบได้ไหมนะ..."

ฉันเริ่มพิมพ์ลงบนแล็ปท็อป ถามทุกอย่างตั้งแต่สิ่งที่ขาดไปจนถึงวิธีปรับปรุงให้มันดีขึ้น

ทว่า ระบบก็ประกาศจุดยืนชัดตั้งแต่แรก

[คุณมีเครื่องมือทั้งหมดที่จำเป็นในการสร้างเกมแบบนั้นแล้ว กรุณาพยายามต่อไป!]

"...นั่นไม่ช่วยฉันเลยสักนิด"

ฉันยีผมตัวเองอย่างหงุดหงิด

มันชัดเจนแล้วว่าระบบจะไม่ช่วยอะไรฉันในเรื่องการพัฒนาเกม แต่ก็ใช่ว่ามันจะไร้ประโยชน์ไปเสียทีเดียว

"คุณมีเครื่องมือทั้งหมดที่จำเป็นในการสร้างเกม..."

นั่นหมายความว่าระบบมองว่าฉันสามารถสร้างเกมแบบนั้นได้ด้วยสิ่งที่ฉันมีอยู่แล้ว

สิ่งที่ฉันต้องทำ... คือหาวิธีใช้เครื่องมือเหล่านั้นให้เกิดประโยชน์สูงสุด

หน้ากาก... แว่นกันแดด... แอปประหลาด...

ฉันเริ่มไล่ลิสต์ทุกอย่างที่ได้รับมาจากระบบ และเมื่อเงียบคิดอยู่กับตัว สีหน้าของฉันก็เริ่มเคร่งเครียดขึ้นเรื่อยๆ

ไม่ว่าฉันจะคิดยังไง ก็ไม่มีอะไรดูมีประโยชน์เลย

หัวสมองฉันว่างเปล่า

แต่แล้ว….

"ว่าไง... เธอช่วยฉันได้รึเปล่า?"

ฉันมองไปที่รอยบนแขนทันทีที่เลื่อนแขนเสื้อลง มันขยับเล็กน้อยเมื่อโดนแสงจากด้านบน

ใช่..ตั้งแต่การทดลองครั้งนั้นไนท์วอล์คเกอร์ก็ยังอยู่กับฉันมาตลอด มันติดอยู่บนแขนในรูปของรอยหมึกดำหนาที่พันรอบแขนเหมือนรอยสัก ฉันยังไม่เคยปล่อยมันออกมาเหมือนในครั้งนั้น แต่ลึกๆ ฉันรู้ว่ามันจะเชื่อฟังคำสั่งส่วนใหญ่ของฉัน

มันยังทำให้ฉันสงสัยเรื่อง "โหนด" อีกด้วย

โหนดนี่คืออะไรกันแน่?

"มันเหมือนทักษะ... แต่ฉันก็ไม่ค่อยมั่นใจ"

ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าโหนดภาชนะกักกันทำอะไรได้กันแน่ เดาที่ใกล้เคียงที่สุดคือ มันอาจจะให้ฉันจับสิ่งผิดปกติแล้วนำมาอยู่ฝ่ายเดียวกันได้

แต่ฉันก็ยังไม่เข้าใจวิธีทำงานของมัน

เกณฑ์การได้มาคืออะไร? มีจำนวนจำกัดไหม? แล้วเรื่องขีดจำกัดพลังล่ะ? ฉันสามารถจับสิ่งผิดปกติได้ทุกระดับพลังหรือเปล่า?

มีคำถามมากเกินไป แต่คำตอบกลับน้อยนิดเหลือเกิน

"เฮ้อ..."

ฉันถอนหายใจยาว ก่อนจะหันกลับไปสนใจแล็ปท็อปอีกครั้ง ตอนนี้มันก็ดึกมากแล้ว เสียงพัดลมในเครื่องดังขึ้นกว่าเดิม ฉันรู้สึกว่ามันเริ่มร้อนเกินไป จึงปิดแอปลงแล้วหันกลับไปที่เกม

ฉันไม่คิดว่าตัวเกมมันมีปัญหา มันเหมือนแค่ขาดความกดดัน

ในเกมไม่มีดนตรีประกอบเลยมีเพียงเอฟเฟกต์เสียงไม่กี่อย่าง เสียงเด่นที่สุดคือเสียงฝีเท้า และเสียงหายใจที่ถี่และหนักขึ้นเรื่อยๆ ตามเวลา

ฉันรู้สึกว่าดนตรีหรืออะไรก็ตามที่คล้ายกันมันไม่จำเป็นเลย ด้วยธีมของเกม มันถูกออกแบบมาเพื่อจำลองสถานการณ์ที่ฉันเคยเจอจริง และการไม่มีเสียงเพลงช่วยให้มันสมจริงขึ้น ช่วยสร้างความตึงเครียด

แต่... นั่นคือวิธีคิดที่ถูกต้องจริงหรือ?

ฉันต้องทำให้มันเหมือนประสบการณ์ของฉันทุกอย่างเลยรึเปล่า?

"ไม่... ไม่จำเป็นหรอก..."

ฉันขมวดคิ้ว แต่หลังจากนั้นก็ส่ายหัวเบาๆ

"...ถึงอยากใส่ดนตรีเข้าไป ฉันก็ทำไม่ได้"

เหตุผลที่ใหญ่ที่สุดและสำคัญที่สุดที่เกมนี้ไม่มีดนตรี...มันง่ายมาก ก็เพราะฉันกลัวว่าวาทยกรจะกลับมาปรากฏตัวอีกครั้ง

ตลอดหลายวันที่ผ่านมา ฉันพยายามหลีกเลี่ยงทุกสิ่งที่อาจสร้างเสียงดนตรีได้ แม้เพียงนิดเดียว เพราะกลัวว่า ‘มัน’ จะโผล่มา

แล้วตอนนี้ที่ผ่านมาสามวันแล้วล่ะ?

"ไม่ ไม่มีทาง ถึงไม่รู้ว่ามันแย่กว่าก่อนหน้านี้รึเปล่า แต่ฉันมั่นใจว่าถ้าใครได้ยินเสียงดนต…"

คำพูดฉันหยุดกะทันหัน เมื่อความคิดบางอย่างแล่นผ่านหัว

...แค่ความคิดเท่านั้น

แต่ทันทีที่มันแวบเข้ามา ร่างกายฉันก็แข็งทื่อไปหมด เหมือนถูกโยนลงไปในก้นทะเลที่หนาวเย็นที่สุด กล้ามเนื้อทุกส่วนเกร็งตัวด้วยความหวาดกลัวฉับพลัน

"ไม่"

ฉันส่ายหัว ปากสั่นระริก

"...มะ..ไม่มีทางเด็ดขาด"

อะไรก็ได้...แต่อย่าเป็นเรื่องนั้น