บทที่ 18 ทางออก [4]

“อะ..อะไรนะ…?”

ฉันจ้องมองการแจ้งเตือนตรงหน้าด้วยดวงตาเบิกกว้าง

‘นี่ฉันตาฝาดอยู่รึเปล่า?’

เพื่อความมั่นใจ ฉันถึงกับยกมือขึ้นถูตาแรง ๆ

แต่ถึงอย่างนั้น ข้อความก็ยังคงอยู่เหมือนเดิม ทำให้สีหน้าของฉันค่อย ๆ เปลี่ยนไป

‘ได้... นักเร่ร่อนยามค่ำคืน มาแล้วงั้นเหรอ?’

ฉันเลียริมฝีปาก พลางรอให้ไฟดับลงอีกครั้ง

แปะ!

ทันทีที่ความมืดปกคลุม ฉันรีบดึงแล็ปท็อปเข้ามาใกล้ จ้องหน้าจอกล้องวงจรปิดไม่ละสายตา

แต่คราวนี้...

ไม่มีเงาบิดเบี้ยวแอบเล็ดลอดอยู่ในทางเดิน…ไม่มีเสียงฝีเท้าที่วิ่งกระหืดกระหอบตามมา

มีเพียงภาพนิ่ง และความเงียบอึดอัดที่กดทับบรรยากาศ

‘...ถ้ามันไม่ปรากฏตัว แปลว่ามีอยู่สามความเป็นไปได้ คือ หนึ่ง ฉันอัดมันจนกลัวไม่กล้าโผล่มาอีก สอง มันแอบซ่อนรอจังหวะพุ่งใส่ หรือสาม ฉันดันจับมันได้แล้ว’

ความจริงอยู่ตรงหน้าแล้วแท้ ๆ แต่ฉันก็ยังลังเลที่จะเชื่อ

แปะ!

ไฟกลับมาอีกครั้ง ฉันค่อย ๆ พยุงตัวลุกขึ้น

มองไปรอบ ๆ ก่อนเดินไปที่ประตูใกล้สุด แล้วลองบิดลูกบิด

กึก!

น่าเสียดายที่มันยังล็อกเหมือนเดิม

“.....”

ฉันยืนนิ่งครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มมองการแจ้งเตือนอีกครั้ง ความคิดหนึ่งแวบเข้ามา จนฉันหันไปมองแล็ปท็อป

ฉันใช้นิ้วเลื่อนเวลาบนเครื่องหมายบันทึกเวลาย้อนกลับไปช่วงที่ฉันเริ่มลงมืออัดเงาประหลาดนั่น

‘เจอแล้ว’

เมื่อได้เวลาที่ต้องการ ฉันก็กดเล่น และจ้องมองเหตุการณ์ตรงหน้า

‘มองตอนนี้แล้ว มันอันตรายกว่าที่คิดซะอีก... ขอบคุณพระเจ้าที่แผนฉันใช้ได้ผล’

มองภาพตัวเองกำลังรุมอัดเจ้าร่างเงา ฉันยกมือปาดเหงื่อเย็น ๆ ที่ซึมบนหน้าผาก

เพิ่งจะตระหนักว่ามันเป็นการกระทำที่เสี่ยงแค่ไหน

ถ้าไม่ใช่ว่าแผนฉันเวิร์ก ป่านนี้คงโดนมันรัดคอตายไปแล้ว... เว้นแต่ว่าจะมีใครเข้ามาช่วยทันเวลา

“หืม?”

คิ้วของฉันยกขึ้นอย่างแปลกใจ

ฉันเงยหน้าจ้องหน้าจอแล็ปท็อปโดยไม่รู้ตัว ร่างกายเอนเข้าไปใกล้ขึ้น ดวงตาหรี่ลงพยายามมองให้ชัด

“อะไรเนี่ย...”

ฉันเพ่งมองหน้าจออย่างตั้งใจ กดปรับความเร็ววิดีโอให้ช้าลง ดวงตาจับจ้องไปยังร่างเงาดำที่นอนอยู่บนพื้น

มันถูกแสงจากแล็ปท็อปที่กะพริบเป็นจังหวะกักไว้ และถูกฉันซัดไปจนเละ ร่างมันกระตุกอยู่กับพื้นอย่างอ่อนแรง

ฉันไม่ละสายตาจากมัน จนกระทั่ง..

“เจอแล้ว!”

ไฟกะพริบ และฉันเห็นเงาดำเล็ก ๆ พุ่งเข้ามาที่แขนของฉัน

แขน...?

ความเย็นวาบไล่ขึ้นผิวหนังจนสันหลังชาวาบ ฉันรีบก้มมองแขนตัวเองโดยสัญชาตญาณ

แล้วฉันก็เห็นมัน

“.....!”

สีหน้าของฉันเปลี่ยนไป ลมหายใจติดขัดในคอ

มีรอยสีดำประหลาดรัดรอบแขน เหมือนรอยสักรูปทรงแปลกตา พอฉันเอามือไปแตะ มันกลับเหมือนเลื้อยหนีปลายนิ้ว

“นี่มันบ้าอะไรกัน...?”

เมื่อเห็นว่ามันไม่ได้เป็นภัยทันที ฉันจึงค่อย ๆ สงบลง และเพ่งพิจารณารอยนั้นอย่างละเอียด

ยิ่งมอง มันก็ยิ่งรู้สึกแปลกขึ้นเรื่อย ๆ

แล้ว..

แปะ!

ไฟดับลง การมองเห็นถูกกลืนหายไป แต่ในตอนนั้นเอง รอยสีดำนั้นก็หยุดเคลื่อนไหว

แม้มองไม่เห็น แต่ฉันสัมผัสได้

ริมฝีปากฉันเม้มเข้าหากัน ฉันนึกถึงการแจ้งเตือนเมื่อครู่ ก่อนจะกดลงบนรอยนั้น

ทันใดนั้น อากาศรอบตัวก็เย็นยะเยือกจนสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ฉันหดตัวโดยอัตโนมัติ พลางเฝ้าระวัง

“.....!”

แล้วฉันก็รู้สึกได้ถึงมัน

การปรากฏตัวของบางสิ่ง

มันค่อย ๆ ก่อรูปร่างอยู่ตรงหน้า ดำมืดและบิดเบี้ยวราวเงาที่หลุดออกจากผนัง แม้มองไม่เห็นรายละเอียดชัด แต่ฉันสัมผัสได้ถึงสายตาที่มันมองมา

รอยดำบนแขนค่อย ๆ จางหาย กลืนกลับเข้าไปในผิวราวกับไม่เคยมีอยู่

ฉันเงยหน้าสบตากับมัน

มันยืนนิ่ง จ้องฉันอยู่

รอฉัน

“.....”

ฉันจ้องมันครู่หนึ่ง ลิ้นชื้นเลียริมฝีปากที่แห้งผาก ก่อนจะเอ่ยออกมาเบา ๆ

“...ช่วยหาทางออกให้ฉันที”

มันยังคงนิ่ง

ไม่ตอบสนอง ความเงียบกลับมาอีกครั้งจนร่างฉันเกร็ง

‘ไม่ได้ผล? หรือมันไม่เชื่อฟัง? หรือว่า..’

ก้าว...

เสียงฝีเท้าเพียงก้าวเดียวทำลายความเงียบลง

ฉันหันขวับไปที่หน้าจอแล็ปท็อป หัวใจเต้นถี่

มันอยู่ที่นั่น เงาดำปรากฏบนหน้าจอห่างจากฉันเพียงไม่กี่นิ้ว

มันเคลื่อนไปช้า ๆ ลากร่างเหมือนหมอกเลื่อนผ่านพื้น นิ้วยาวเรียวชี้ไปที่รูกุญแจของประตูแรก

มันหยุดนิ่งอยู่ตรงนั้น... แล้วค่อย ๆ หมุน

กึก!

เสียงคลายล็อกเบา ๆ ดังก้องในความเงียบ

ในตอนนั้นเอง ฉันก็เข้าใจทันที

‘ฉันทำสำเร็จแล้ว’

ฉันผ่านการทดสอบนี้แล้ว

—

“เหลือเวลาอีกเท่าไหร่? พวกเขาน่าจะออกมาได้แล้วใช่ไหม?”

“ครับ”

“มีใครขอความช่วยเหลือบ้างหรือยัง?”

“...ไม่มีครับ เวลายังไม่ผ่านไปมากพอ”

“แน่ใจนะ?”

“ไคล์”

หัวหน้าแผนกหยุดพูด เก้าอี้หมุนกลับมามองเขาด้วยแววตาหงุดหงิด แต่ไม่นานรอยหงุดหงิดก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้ม ก่อนจะง้างขาเหมือนจะเตะ

“เงียบซะ ไม่งั้นจะโดนเตะ”

“....”

ไคล์ฝืนยิ้ม แล้วรีบปิดปากทันที เขาเคยโดนเตะมาก่อน จึงรู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ

เขาหันไปมองหน้าจอตรงหน้าหัวหน้าแผนกต่อ

บนจอเต็มไปด้วยข้อมูลและค่าต่าง ๆ มากมาย แม้จะไม่สามารถแสดงภาพภายในได้ตรง ๆ แต่ก็สามารถตรวจจับความผิดปกติที่เกิดขึ้นในระหว่างการทดสอบได้

‘เขา... น่าจะเอาตัวรอดได้นะ?’

เหตุผลที่ทำให้ไคล์กระสับกระส่ายนั้นชัดเจน

เซธ

ด้วยเหตุผลบางอย่าง เซธอยากจะลงเข้าร่วมการทดสอบนี้ ทำให้ไคล์ถึงกับไปไม่ถูก

นี่มันไม่ใช่การจำลองสถานการณ์ธรรมดา ๆ

แต่มันคือ การทดสอบของจริง!

แม้ว่าจะเป็นระดับต่ำที่สุด แต่มันก็ยังอันตรายอยู่ดี ไม่มีการรับประกันว่าจะไม่เกิดอุบัติเหตุขึ้น และนั่นทำให้เขากังวล

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเพราะ... เซธเป็นคนที่กลัวเรื่องน่ากลัวเอามาก ๆ

“ฮืม”

เสียงของหัวหน้าแผนกดึงความสนใจของไคล์ เขาหันศีรษะไปมองทันที

หัวหน้าแผนกนั่งอยู่ตรงแผงควบคุม เอนตัวไปข้างหน้า เคาะนิ้วกับโต๊ะอย่างใจเย็น

กวาดตามองข้อมูลการวิเคราะห์อย่างสงบ เขาพึมพำว่า

“ผ่านไปสิบแรกนาทีแล้ว อีกสิบกว่านาทีผู้เข้าแข่งขันคนแรกถึงจะออกมา จนถึงตอนนี้ ทุกอย่างดูปกติดี น่าประหลาดใจนะที่เพื่อนนายยังอยู่ข้างใน เขาคงมีสติมากพอสมควร”

เขามีสติ... งั้นเหรอ?

เท่าที่ไคล์รู้ เซธแทบจะไม่มีสติหรือความอดทนทางร่างกายเลย เขาแทบไม่ออกกำลังกาย ใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับแล็ปท็อป

เขาไม่เชื่อแม้แต่น้อยว่าเซธจะทนได้นานขนาดนี้

เพราะตัวเขาเองก็เคยผ่านการทดสอบนี้มาก่อน และรู้ดีว่ามันโหดแค่ไหน

“นายดูเป็นห่วงมากเลยนะ ไม่เหมือนปกติเลย”

เสียงนุ่ม ๆ ดึงเขาออกจากความคิด

เมื่อเขาหันไป ก็เห็นโซอี้เอนตัวพิงผนังอย่างสบาย ๆ สายตาจับจ้องอยู่กับโทรศัพท์ นิ้วไถหน้าจออย่างรวดเร็ว เหมือนกำลังเล่นเกมอะไรสักอย่าง

ติง!

“ชิ”

หลังเสียงแจ้งเตือนดังขึ้น เธอกดลิ้นด้วยความขัดใจแล้วดึงโทรศัพท์ออกจากหน้า สีหน้าที่ไม่สบอารมณ์บอกได้ว่าเธอคงแพ้เกม

เธอส่ายหัว ก่อนจะเงยหน้ามองไคล์

“...นี่คือคนที่นายบอกว่าโตมาด้วยกันเหรอ?”

“ใช่”

“เหรอ น่าสนใจนะ ฉันไม่คิดเลยว่านายจะรู้จักคนที่อยากเข้าวงการนี้อีก”

“อ่า ไม่ใช่”

เมื่อเห็นว่าเธอเข้าใจผิด ไคล์รีบแก้

“จริง ๆ แล้ว เขาไม่ได้มาที่นี่ในฐานะผู้เข้าแข่งขัน”

“หา?”

โซอี้ทำหน้าสงสัย

“ไม่ใช่?”

“ไม่...”

“งั้นเขามาทำบ้าอะไรในสนามทดสอบ?”

“...ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน”

ไคล์ยกมือขึ้นนวดขมับ แค่คิดถึงการตัดสินใจหุนหันพลันแล่นของเซธก็ปวดหัวแล้ว

“เขามาที่นี่เพื่อสังเกตและศึกษา เพื่อที่จะพัฒนาเกมให้ดีขึ้น แต่ฉันไม่คิดว่าเขาจะทำถึงขนาดนี้”

“หืม? เกมเหรอ?”

โซอี้เงยหน้าทันที แววตาเป็นประกายขึ้นมาด้วยความสนใจ

“เพื่อนนายพัฒนาเกมเหรอ?”

“ใช่...”

ไคล์เม้มปาก ก่อนจะเสริมว่า

“เกมสยองขวัญ”

“...อ้อ”

ไคล์เห็นความสนใจในแววตาของเธอจางหายไปอย่างรวดเร็ว เธอพยักหน้ารับแบบไม่ใส่ใจนัก

“งั้นเหรอ ก็ดีแล้วนี่”

เธอก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ต่อ

“...หวังว่าเขาจะได้อะไรติดตัวมาจากการทดสอบนะ ถ้าเขาออกมาได้..”

แกร๊ก!

เสียงคลายกลอนดังขึ้น ทำให้ทุกคนหันไปมองประตูที่เชื่อมไปยังสนามทดสอบ

ร่างหนึ่งเดินออกมาอย่างสงบ โดยมีแล็ปท็อปหนีบอยู่ใต้รักแร้

เป็นเจ้าตัวต้นเรื่องนั่นเอง ดวงตาสงบกวาดมองรอบ ๆ

ในที่สุดสายตาก็มาหยุดที่หัวหน้าแผนก เขาดึงแล็ปท็อปออกจากรักแร้

“ผมหยิบมาโดยไม่ได้ตั้งใจ ต้องเอาไปส่งให้ใครครับ?”