บทที่ 17 ทางออก [3]

“บ้าชิบ!”

ฉันดีดตัวลุกจากเก้าอี้ทันทีที่รู้สึกลมหายใจร้อนผ่าวอยู่ด้านหลัง ก่อนจะคว้าเก้าอี้ฟาดไปทางเงาด้านหลัง

ปัง!

เสียงกระแทกดังลั่นสะท้อนก้องไปทั่ว ขณะที่ฉันเหลียวหลังกลับไป

‘นั่นไง!’

ทันทีที่ฉันหันไป อากาศก็เย็นยะเยือกลงอย่างฉับพลัน เงาสูงตระหง่าน รูปร่างคล้ายมนุษย์แต่บิดเบี้ยวผิดรูป ยืนอยู่ตรงหน้า ร่างของมันเหมือนควันดำที่จับตัวเป็นรูปร่าง

แขนสีดำเรียวยาวคืบคลานเข้ามา นิ้วมือเหยียดออกอย่างรวดเร็วตรงมาที่ลำคอของฉัน

ฉันยังไม่ทันได้ตั้งตัว มันก็คว้าคอไว้แล้ว

“.....!?”

หายใจไม่ออก ร้องก็ไม่ได้

สิ่งเดียวที่รู้สึกคือความหวาดกลัวสุดขีด มือขวาของฉันพยายามคว้าข้อมือมันเพื่อดึงออก แต่ไม่ว่าจะออกแรงแค่ไหน กำลังบีบของมันก็แข็งแรงเกินไป

แรงของฉันกำลังหมดไปจากความเหนื่อยล้าที่สะสมก่อนหน้านี้ แต่ละวินาทีหนักหน่วงขึ้นเรื่อย ๆ จนความตั้งใจจะสู้เริ่มเลือนหาย แขนขาอ่อนแรง ความมืดเริ่มคืบคลานเข้ามาใกล้ กลืนกินสติของฉัน

“อึก!!”

ความสิ้นหวังกระตุ้นให้ฉันขยับ มือควานไปด้านหลังจนชนกับอะไรบางอย่างแข็ง ๆ

แล็ปท็อป...?

ฉันคว้ามันไว้ แล้วยกขึ้นเตรียมจะฟาดใส่เงานั้น แต่ความทรงจำหนึ่งก็แวบเข้ามา

ทางเดิน... แสงไฟ...

ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในหัว ไม่มีเวลาจะลังเล

ฉันพลิกหน้าจอแล็ปท็อปไปทางสิ่งมีชีวิตนั้น

“....!?”

ทันใดนั้นมันก็มีปฏิกิริยา!

ทันทีที่แสงจากหน้าจอส่องไป มันก็หายวับไปจากสายตา การบีบรัดคอของฉันก็พลันหายไปด้วย

ตุบ!

ฉันทรุดลงกับพื้น หอบหายใจแรง พลางถอยหลังโดยยังแล็ปท็อปบังตัวไว้ จนแผ่นหลังชิดมุมห้อง หัวใจเต้นรัว

“ฮ่า...ฮ่า...”

ทุกส่วนของร่างกายประท้วงด้วยความปวดเมื่อย ความรู้สึกเจ็บแปลบในอกทำให้สติพร่าเลือน

ฉันใกล้จะหมดสติเต็มที แต่ก็รู้ว่าทำไม่ได้

‘ฉัน... ยังหมดสติไม่ได้’

ฉันสูดลมหายใจลึก พยายามควบคุมความคิด

แม้จะยาก แต่ในที่สุดก็เริ่มเรียบเรียงได้อีกครั้ง

ฉันกวาดตามองรอบห้อง มืดสนิท มีเพียงแสงสลัวจากแล็ปท็อปที่ขับไล่ความมืดได้เล็กน้อย เงารอบ ๆ ทำให้หัวใจเต้นถี่ ทุกความเคลื่อนไหวเล็ก ๆ ทำให้รู้สึกขนลุก

‘...เจ้าสัตว์ประหลาดนั่น หรืออะไรก็ตาม มันไม่สามารถปรากฏตัวได้ตราบใดที่มีแสงอยู่’

เหตุการณ์ก่อนหน้านี้ได้พิสูจน์ให้ฉันเห็นแล้ว

นั่นหมายความว่า ตราบใดที่ฉันถือแล็ปท็อปเอาไว้ ฉันก็ปลอดภัย

แต่... ปลอดภัยจริงหรือ?

ฉันก้มมองหน้าจอ

‘แบตเตอรี่ 13%...’

ฉันเลียริมฝีปาก กลืนน้ำลายอย่างประหม่า แบตเหลือน้อยกว่าที่คิดไว้มาก ฉันกดดูแถบแบตเตอรี่และมองเวลาที่เหลืออยู่

[เหลือเวลาใช้งาน 15 นาที]

“สิบห้า...?”

ฉันมองแล็ปท็อปแทบจะสบถออกมา แบตอะไรห่วยขนาดนี้ ปกติควรจะใช้งานได้อย่างน้อยชั่วโมงนึง

‘...คงเป็นส่วนหนึ่งของฉากในสถานการณ์นี้สินะ’

ฉันเลิกตั้งคำถามกับแบตเตอรี่ แล้วเริ่มคิดหาวิธีออกจากสถานการณ์นี้

‘ในเมื่อเจ้าสัตว์ประหลาดจะปรากฏตัวได้ก็ต่อเมื่ออยู่ในความมืด แปลว่าตราบใดที่ฉันมีแล็ปท็อปอยู่ ฉันก็พอจะกันมันออกไปได้ ปัญหามีแค่ว่าจะหาทางออกยังไง’

ฉันนึกถึงทางเดินเมื่อครู่

‘การเลี้ยวมุมคงไม่ช่วยอะไรอีกต่อไป แปลว่าทางออกต้องอยู่ในบรรดาหกประตู ฉันลองเปิดห้าประตูแรกแล้ว สี่ประตูแรกล็อกหมด เหลือประตูที่หก... หรือไม่ก็อาจจะเป็นหนึ่งในสี่ประตูแรก?’

ความคิดวนเวียนอยู่ในหัว ฉากในฝันคือประตูที่หกเปิดและฉันเจอทางออก แต่มันจะง่ายแบบนั้นจริงหรือ?

ฉันได้แต่ภาวนา

แต่ถ้าไม่ใช่ล่ะ...?

หัวใจฉันจมดิ่งลง ความคิดหนึ่งแวบเข้ามาจนร่างกายเริ่มสั่น

“อย่าบอกนะ...ว่าฉันต้องจัดการกับไอ้ตัวนั่น?”

แค่คิดก็รู้สึกหนักอึ้งในอก

แต่ฉันเม้มปากแน่น ถอนหายใจยาว และเพิ่มความสว่างของหน้าจอแล็ปท็อป

ห้องสว่างขึ้นเล็กน้อย ฉันหันหน้าจอมาทางตัวเอง

โดยไม่ลังเล ฉันเริ่มพิมพ์บางอย่างลงบนแล็ปท็อป

แปะๆๆๆ

ในความเงียบงัน เสียงแป้นพิมพ์ก้องกังวานไปทั่วห้อง

ทั้งหมดใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งนาที พอเสร็จ ฉันเช็กเวลาที่เหลือ

[เหลือเวลาใช้งาน 7 นาที]

“...เอาวะ เท่านี้ก็พอ”

ฉันหันหน้าจอกลับไป ลดความสว่างลงอีกครั้ง

จากนั้นก็สูดหายใจลึก ลุกขึ้นยืน

“เอาล่ะ...”

ฉันกวาดตามองไปรอบๆ ห้องด้วยความประหม่า

‘...ขอให้ได้ผลทีเถอะ’

โดยที่แผ่นหลังแนบกับกำแพง ฉันหันหน้าจอคอมออกจากตัวแล้วค่อย ๆ ขยับไปด้านข้าง มุ่งหน้าไปทางประตูห้อง

เมื่อไปถึง ฉันเอนหัวไปด้านหน้าเพื่อมองหน้าจอคอมไปพร้อม ๆ กับเอื้อมมือไปจับลูกบิด

ทันทีที่ไฟในโถงสว่างขึ้น ฉันบิดลูกบิดแล้วก้าวออกไปในทางเดิน

ไม่เสียเวลาซักวินาที ฉันมุ่งหน้าไปยังประตูบานที่หกแล้วเอื้อมมือไปจับ

แกร๊ก!

แต่ก็เป็นไปตามคาด

ทันทีที่พยายามเปิด ประตูก็ไม่ขยับเลย

‘บ้าจริง’

หัวใจฉันหล่นวูบ

‘...ก็รู้อยู่แล้วว่ามันไม่ง่ายแบบนั้น’

ฉันรีบกวาดตามองรอบ ๆ ก่อนจะหันความสนใจไปที่หน้าจอคอม กล้องยังทำงานอยู่ และฉันเห็นตัวเองยืนอยู่กลางโถงสายตาจับจ้องที่คอม

และในที่สุด

แปะ!

ไฟดับลง

เสียงฮัมเบา ๆ ลอยอยู่ในอากาศ ขณะที่ฉันมองจ้องไปที่หน้าจอคอม

แต่ความเงียบก็ถูกทำลายลงในทันที

ตึกตักตึกตัก!

เสียงฝีเท้าหนักดังสะท้อน กำลังพุ่งตรงมาหาฉันด้วยความเร็วสูง ในตอนนั้นเอง มองผ่านกล้อง ฉันเห็นมัน

ร่างเงาปรากฏขึ้นที่ปลายสุดของโถง

ทันทีที่ไฟดับ มันหันมาทางฉันแล้วพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูงสุด

แค่เพียงชั่วลมหายใจ มันก็อยู่ตรงหน้าฉันแล้ว ฉันรีบยกคอมขึ้นหันไปทางมัน

“.....!?”

แสงสว่างจ้าแผ่กระจายออกมา และร่างเงาก็หายไป

ฉันกำลังจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่...

“ฮ่า...”

ฉันรู้สึกลมหายใจร้อน ๆ รดต้นคอจากด้านหลัง

ร่างกายฉันสั่นวูบ

แต่ในขณะเดียวกัน

“ได้ตัวแล้ว!”

ฉันกดปุ่มบนแป้นพิมพ์ทันทีเพื่อรันโค้ดที่พิมพ์ไว้ก่อนหน้า จากนั้นสะบัดคอมไปด้านหลังในจังหวะเดียว

หน้าจอคอมสว่างวาบขึ้น

แปะ! แปะ!

หน้าจอกะพริบ สว่าง สลัว สว่าง สลัว

ฉันหมุนตัวกลับทันที

มันอยู่ตรงนั้น

ร่างเงายืนห่างออกไปเพียงไม่กี่นิ้ว แขนเอื้อมมาจะคว้าคอฉัน ร่างกายบิดเบี้ยว กะพริบหายและโผล่กลับมาซ้ำ ๆ เหมือนตัวละครเกมที่บั๊กอยู่ในแสงวูบวาบ

‘ตอนนี้แหละ!’

ฉันไม่ลังเลเลย

ฉันกำหมัดแน่น

แล้วซัดหมัดใส่หน้ามันเต็มแรง

ปั๊ก!

จังหวะเป๊ะกับช่วงไฟดับ หมัดของฉันกระแทกเข้ากับอะไรบางอย่างที่แข็ง และร่างเงาก็ล้มลงกับพื้น ใบหน้าบิดเบี้ยวผิดรูป

ฉันไม่หยุด

ฉันพุ่งเข้าใส่ อะดรีนาลีนกลบความกลัวจนหมดสิ้น

ฉันกระทืบซ้ำลงไปบนร่างเงา ซ้ำแล้วซ้ำเล่า โดยจับจังหวะทุกครั้งให้ตรงกับจังหวะไฟกะพริบ

ปั๊ก! ปั๊ก!

ฉันไม่รู้เลยว่าตัวเองทำแบบนั้นอยู่นานแค่ไหน

หมัดแล้วหมัดเล่า จับจังหวะให้ตรงกับการกะพริบของแสง ร่างกายเคลื่อนไปตามสัญชาตญาณ ทั้งที่หมดแรงแต่ก็ไม่ยอมหยุด

จนกระทั่งร่างฉันทรุดลงคุกเข่า หอบหายใจถี่ ร่างเงาก็ไม่ตอบโต้กลับมาอีก

มันกระตุกอ่อนแรงอยู่บนพื้น ร่างกายบิดเบี้ยวราวกับภาพในเกมที่กำลังแล็ก

ฉันจ้องมัน หัวใจเต้นแรง

“ฮ่า... ฮ่า...”

แปะ!

ไฟบนเพดานกะพริบอีกครั้ง ฉายแสงหม่นป่วย ๆ ไปทั่วบริเวณ

เสียงฮัมเบา ๆ ยังคงลอยวนในอากาศ

ฉันทิ้งตัวนั่งกับพื้น สติเริ่มเลือนลาง

“นี่... ฉันทำได้แล้วเหรอ?”

ฉันค่อย ๆ หันหัว มองไปยังจุดที่ร่างเงาเคยอยู่

เงียบ

นิ่ง

‘หายไปแล้ว?’

ฉันพยายามขยับตัวไปข้างหน้า เพียงเล็กน้อย

แล้วทันใดนั้น

ฟุ่บ!

หน้าจอแจ้งเตือนก็สว่างวาบขึ้นตรงหน้า

[โหนดพื้นฐาน: ภาชนะกักเก็บทำงานแล้ว!]

วิญญาณขั้นจัดอันดับ: ไนท์วอล์คเกอร์ ได้รับเรียบร้อยแล้ว