บทที่ 14 วันปฐมนิเทศ [4]

“อย่าเฉื่อยชา?”

ยิ่งเราเดินห่างจากห้องประชุมไปตามหลังหัวหน้าแผนกลงสู่ชั้น -4 คำพูดนั้นก็ยิ่งฝังลึกลงในความคิดของฉัน

‘เขาก็พูดมีเหตุผลนะ การปล่อยให้เรื่องยืดเยื้อจะยิ่งทำให้สถานการณ์ลำบากขึ้น ฉันควรบอกไคล์เกี่ยวกับสถานการณ์ของฉันตอนนี้ เพื่อที่จะได้จัดการมันก่อนที่มันจะแข็งแกร่งเกินไป’

ฉันพยายามเร่งฝีเท้าเพื่อไปให้ถึงไคล์

แต่ก่อนที่ฉันจะทำได้ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นขัดฉัน

“เฮ้”

ฉันหันไปมอง เห็นไมลส์ยิ้มจนลักยิ้มชัดเจน

"อ้าว เฮ้"

เขาเหลือบมองไปทางหัวหน้าแผนกที่อยู่ด้านหน้าเรา

"ว่าไง... คิดยังไงกับเมื่อกี้?"

"หมายถึงการบรรยาย หรือหมายถึงตัวหัวหน้าแผนก?"

"…ทั้งคู่"

ฉันหยุดคิดไปครู่หนึ่ง เขาก็หยุดเช่นกัน

แล้วเราทั้งคู่ก็หลุดหัวเราะเบา ๆ ราวกับเข้าใจความคิดของกันและกันโดยไม่ต้องพูด

"ฉันไม่คิดเลยว่าเขาจะเป็นคนที่มาบริหารงานที่นี่"

"นั่นสิ"

ไมลส์ยกมือปิดปาก พลางเหลือบมองรอบ ๆ

"ที่นี่ดูธรรมดากว่าที่คิดไว้เยอะเลย"

"อ๋อ ใช่"

ฉันเหลือบมองรอบตัว ตอนนี้เรากำลังเดินไปตามระเบียงยาวสีขาว มีไฟสีขาวกระพริบอยู่ด้านบน ผู้คนในชุดขาวเดินสวนเราไปโดยไม่แม้แต่จะเหลือบมอง พวกเขาถือสมุดบันทึกและกำลังจดอะไรบางอย่าง

"ฉันเคยได้ยินมาว่าชั้นสี่ลงไปคือที่เก็บเกทใช่ไหม?"

"ไม่เชิง"

ไมลส์ส่ายหัว

"ชั้นสี่คือแผนกกักกัน เป็นที่ที่เก็บวัตถุและสิ่งมีชีวิตวิปลาสส่วนใหญ่เอาไว้"

"อ๋อ"

ฟังดูสมเหตุสมผลดี

และมันก็น่าจะอธิบายได้ว่าทำไมถึงมีคนใส่ชุดขาวเยอะขนาดนี้ พวกเขาน่าจะเป็นนักวิจัยกันทั้งนั้น

นั่นทำให้ฉันคิดอีกอย่างขึ้นมา

"งั้นนายจะไม่ได้เข้าไปในเกทเหรอ?"

"ไม่หรอก พวกเรายังไม่พร้อม เราเพิ่งเป็นหน้าใหม่"

"อ๋อ งั้นเหรอ"

ก็ฟังดูสมเหตุสมผลอีกนั่นแหละ

"มีโอกาสสูงว่าพวกเราจะถูกทดสอบด้วยหนึ่งในวัตถุที่ถูกกักกัน… หรือไม่ก็ถูกโยนเข้าไปในสถานการณ์จำลองโดยไม่มีข้อมูลอะไรเลย ฉันคิดว่ามันคงไม่อันตรายหรอกนะ เพราะนี่เป็นวันแรกของพวกเรา"

ฉันนิ่งคิดครู่หนึ่ง พลางมองหัวหน้าแผนกที่อยู่ไกลออกไป

แต่ฉันไม่ค่อยมั่นใจนัก…

"ถึงแล้ว"

หัวหน้าแผนกหยุดอยู่หน้าประตูโลหะขนาดใหญ่ เขาสแกนบัตรประจำตัว และด้วยเสียงฟู่เบา ๆ ประตูก็เลื่อนออก เผยให้เห็นห้องสีขาวขนาดเล็กที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์หลากชนิดและจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่ติดกับผนัง ด้านในสุดมีประตูโลหะอีกบานที่เหมือนกันทุกประการ

"ทุกคน เตรียมตัวให้พร้อม เราจะเริ่มกันเร็ว ๆ นี้ จะไปฉี่ ไปขี้ หรือไปซ้อมท่ากระทืบอะไรก็ไปซะ ฉันไม่สน แค่เตรียมให้พร้อมก็พอ"

เขาหาวออกก่อนจะทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ข้างจอมอนิเตอร์ เลื่อนตัวไปไม่กี่เมตรแล้วใช้ส้นเท้าตะกุยพื้นเพื่อไถตัวกลับมา

ฉันมองเขานิ่ง ๆ ก่อนจะรู้สึกมีมือตบเบา ๆ ที่ไหล่

เป็นไมลส์

"งั้น… ฉันไปเตรียมตัวก่อน"

รอยยิ้มเขาดูฝืน ๆ ขณะที่เขากำบัตรประจำตัวไว้แน่น

“ว่าแต่นาย… มาอยู่ที่นี่เพื่อสังเกตการณ์ หมายความว่านายจะไม่เข้าร่วมการทดสอบใช่ไหม?”

“…ใช่”

“อ้อ”

รอยยิ้มของเขาดูฝืนกว่าเดิม

“ก็ดีแล้ว” เขาพูด

ฉันมองเขาแล้วก็รู้สึกสงสารอยู่นิด ๆ

ได้แต่พูดให้กำลังใจแบบขอไปที ก่อนจะหามุมเงียบ ๆ นั่งแล้วไถลตัวลงไปนั่งกับพื้น

ฉันหยิบแล็ปท็อปออกมาจากกระเป๋า

ระหว่างที่แอปกำลังโหลดขึ้นมา เงาหนึ่งก็มาบังฉัน

“นี่ นายจะนั่งตรงนี้ดูคนอื่นทำการทดสอบอย่างเดียวเหรอ?”

“หืม?”

ฉันเงยหน้าขึ้น เห็นไคล์ยืนมองลงมา บัตรประจำตัวที่คล้องคอเขาแกว่งไปมา จนปลายบัตรกระแทกหน้าผากฉัน

“จริงจังป่ะเนี่ย…?”

“ขอโทษ”

เขาดึงบัตรกลับไป แล้วหันไปมองด้านหลัง

“หัวหน้าแผนกบอกว่านายจะเข้าร่วมทดสอบก็ได้นะถ้าสนใจ มันค่อนข้างง่าย นายไม่ตายหรอกแต่ฉันไม่รับปากนะว่าจะไม่เจ็บตัว”

“นายต้องฝึกพูดชวนคนให้ดีกว่านี้นะ บอกว่าจะไม่รับปากว่าไม่เจ็บเนี่ย? ฉันยิ่งไม่อยากทำเลย”

“ฉันพูดเพราะรู้ว่านายจะไม่ทำ”

“ก็ดีแล้วที่รู้นะ”

ฉันก้มลงมองแล็ปท็อป สายตาจับจ้องที่แอปที่ใกล้จะโหลดเสร็จ ระหว่างมองแถบความคืบหน้าที่ค่อย ๆ ขยับ ความคิดก่อนหน้านี้ก็ผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง

“อ้อ จริงสิ ฉันมีเรื่องจะบอกนาย”

ฉันเอ่ยขึ้น สีหน้าจริงจัง

ไคล์เลิกคิ้วสงสัยเมื่อเห็นน้ำเสียงและสีหน้าที่เปลี่ยนไปของฉัน

“อะไรเหรอ?”

“มันคือ..”

ติ๊ง!

พูดไปได้ครึ่งประโยค แล็ปท็อปก็สั่น ฉันชะงักไป

หัวใจฉันบีบรัดขณะที่ค่อย ๆ ก้มลงมองหน้าจอ

“อะไร?”

ไคล์ขมวดคิ้วเมื่อเห็นปฏิกิริยาของฉัน แต่ฉันไม่สนใจ ยังคงจ้องข้อความบนหน้าจออย่างเคร่งเครียด

มันเป็นเพียงข้อความเดียว แต่ก็ทำให้หัวใจฉันจมดิ่งลงทันที

[คุณต้องไม่เปิดเผยข้อมูลใด ๆ ที่เกี่ยวข้องกับระบบ ทั้งทางตรงหรือทางอ้อม]

“นายทำตัวแปลก ๆ นะ ทำไมไม่ตอบฉัน?”

ฉันยังคงเมินเขาแล้วพิมพ์ข้อความลงในแอปพลิเคชัน

ถ้าฉันทำล่ะ?

พอกดส่ง หัวใจก็บีบรัดยิ่งกว่าเดิม และไม่นานข้อความใหม่ก็ปรากฏขึ้น

[คุณจะตาย]

ฉันสูดลมหายใจเย็นเยียบ ก่อนจะค่อย ๆ เงยหน้ามองไคล์

“…นายโอเคไหม?”

เขามองฉันด้วยสายตาเป็นห่วงจริง ๆ

ฉันหันไปมองกลุ่มพนักงานใหม่ที่รอทำการทดสอบ

โดยไม่รู้แน่ชัดว่าทำไม ปากฉันก็ขยับพูดออกไปว่า

“การทดสอบ… ฉันขอเข้าร่วมด้วยได้ไหม?”

“หา?”

ไคล์ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเบิกตากว้าง

“เดี๋ยวนะ จริงดิ? นายเนี่ยนะ? ฉันนึกว่านายกลัวอะไรพวกนี้ซะอีก ทำไมอยู่ ๆ ถึง..”

“…อย่าเป็นพวกเฉื่อยชา”

ฉันพึมพำคำพูดของหัวหน้าแผนกกลับไป พลางเก็บแล็ปท็อปใส่กระเป๋าแล้วลุกขึ้นยืน

หลังจากการโต้ตอบสั้น ๆ กับระบบเมื่อครู่ ก็มีบางอย่างชัดเจนขึ้นมาทันทีในใจฉัน

“ฉันจะนิ่งเฉยไม่ได้”

เพราะการนิ่งเฉย หมายถึงการไม่เตรียมพร้อม

มันชัดเจนมากว่า ไม่ว่าระบบนี่มันจะเป็นอะไรก็ตาม มันไม่ใช่เพื่อนของฉัน

ฉันไม่สามารถนั่งรอแล้วปล่อยให้มันเป็นฝ่ายกำหนดการกระทำของฉันได้

ฉันต้องเป็นฝ่ายรุก และหาทางรับมือสถานการณ์ต่าง ๆ ด้วยตัวเอง แม้ว่ามันจะถูกโยนใส่ฉันแบบไม่ทันตั้งตัวจากระบบก็ตาม

คนเดียวที่ฉันพึ่งพาได้… คือฉันเอง

และระบบก็เพิ่งย้ำเรื่องนี้ให้ฉันรู้เมื่อกี้นี้

“เดี๋ยวนะ อะไรนะ… ฉัน”

ไคล์กระพริบตาปริบ ๆ มองฉัน ปากขยับจะพูดแต่ก็หยุดไป ฉันไม่สนใจ เดินผ่านเขามุ่งตรงไปยังกลุ่มคนที่อยู่ไกลออกไป ซึ่งกำลังทยอยเดินไปที่ประตูเพื่อเข้าไปข้างใน

“เดี๋ยว..”

ไคล์เรียก แต่ฉันไม่สนใจ

หัวหน้าแผนกเหลือบมามองฉันตอนที่ฉันไปต่อแถวด้านหลังพวกเขา แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เขาไม่ได้บอกคำแนะนำอะไรเลย มีแค่บอกให้พวกเราหาทางแก้สถานการณ์กันเอง และถ้าใครอยากยอมแพ้ ก็พูดคำว่า “ฉันขอถอนตัว” แล้วจะถูกส่งออกมาโดยอัตโนมัติ

ฉันหลับตาลงอย่างเงียบ ๆ รอคิวของตัวเอง

ในที่สุดเวลาก็มาถึง และทันทีที่ก้าวเข้าไป โลกก็พลันมืดสนิท

เมื่อสายตากลับมามองเห็นอีกครั้ง ฉันก็เซถอยหลังไปชนผนังด้านหลัง

“…”

ฉันเงยหน้ามอง เห็นไฟเหนือศีรษะกะพริบเป็นจังหวะ

แวบ

มืด

แวบ

สว่าง

แต่ละครั้งกินเวลาประมาณห้าวินาที

ฉันกลั้นหายใจแล้วมองรอบ ๆ พบว่าตัวเองอยู่ในโถงทางเดินแคบและยาว ผนังสีขาวเรียบ ด้านหน้ามีมุมอับที่ทอดเงายาวผิดธรรมชาติ

ความเงียบปกคลุมจนแทบอึดอัด

‘โอเค นายทำได้ นี่น่าจะเป็นสถานการณ์เลเวลต่ำมาก ไม่น่ากลัวเกินไป เป็นโอกาสดีที่จะได้เรียนรู้’

ก้าว…

เสียงฝีเท้าของฉันดังสะท้อนลั่น ขณะที่เดินไปข้างหน้า

โถงทางเดินดูยาวไม่สิ้นสุด เสียงฝีเท้าดังก้องในหัว ราวกับจังหวะหัวใจของฉันเอง

ก้าว..

ฉันเดินต่อไป แต่ละก้าวหนักขึ้นเรื่อย ๆ ความเงียบยิ่งกระตุ้นประสาทสัมผัส อากาศรอบตัวเย็นยะเยือก พอฉันผ่อนลมหายใจออกมาก็เห็นเป็นไอสีขาวจาง ๆ ลอยออกจากปาก

แต่ฝีเท้าของฉันไม่เคยหยุด

ในที่สุดก็ถึงมุมโค้ง และฉันเลี้ยวไป

แต่…

“…”

อีกด้านกลับเป็นโถงทางเดินแบบเดิมเป๊ะ

ฉันหยุดชั่วครู่แล้วเหลียวหลัง ไม่มีอะไร ไม่มีเสียง ไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ

แวบ

ไฟกะพริบอีกครั้ง ความมืดกลืนกินทุกอย่าง

หูฉันตื่นตัว ความเงียบยิ่งชัดเจนขึ้น

ฉันเดินต่อ เสียงฝีเท้าดังก้องยาวไกลในความมืด

ก้าว ก้าว

ฉันหยุดลงทันที

มีบางอย่างรู้สึกไม่ชอบมาพากล

แล้วฉันก็ได้ยินมัน…

ก้าว

เสียงฝีเท้า

เสียงฝีเท้าที่… ไม่ใช่ของฉันเอง