บทที่ 7 บทละครนี้มันผิดเพี้ยน!

บทที่ 7 บทละครนี้มันผิดเพี้ยน!

บ่ายวันถัดมา ดวงอาทิตย์ลอยเด่นอยู่กลางท้องฟ้า

โปรตุเกสเข้าสู่ฤดูฝนไปแล้ว ดังนั้นท้องฟ้าแจ่มใสไร้เมฆฝนในเวลานี้จึงถือเป็นเรื่องหายาก

เนื่องจากอยู่ในช่วงตลาดซื้อขายนักเตะฤดูร้อน เอสตาดิโอ โด ดราเกา จึงเปิดประตูต้อนรับแฟนบอล โดยเก็บค่าเข้าชมเพียง 3 ยูโรเป็นสัญลักษณ์ ให้แฟนบอลได้เข้ามาชมแมตช์อุ่นเครื่องระหว่างทีมทดสอบฝีเท้ากับทีมเยาวชนปอร์โต

ทีมเยาวชนนี้ไม่ใช่ทีมชุดบี ทักษะโดยรวมของพวกเขาใกล้เคียงกับทีมทดสอบฝีเท้าที่เพิ่งรวมตัวกันใหม่ๆ นี้มาก

สำหรับแมตช์อุ่นเครื่องนัดแรกของทีมทดสอบฝีเท้า การหาคู่แข่งที่คุ้นเคยย่อมเป็นเรื่องที่เหมาะสมที่สุด

“คุณวิลลาส-โบอาส ผมไม่นึกเลยว่าคุณจะมาด้วยตัวเอง”

ที่ข้างสนาม โค้ชเรเอลมองเห็นวิลลาส-โบอาสบนอัฒจันทร์

“เด็กหนุ่มพวกนี้เป็นยังไงบ้าง?”

“ยอดเยี่ยมครับ! พวกเขาลงเล่นในเซกุนดาลีกาได้สบายเลย!” โค้ชเรเอลหัวเราะร่า

“มั่นใจขนาดนั้นเชียว?”

“แน่นอนครับ ได้รับการแนะนำจากคุณวิลลาส-โบอาสทั้งที ฝีเท้าต้องไม่ธรรมดาอยู่แล้ว!”

พูดจบ โค้ชเรเอลก็ชูนิ้วโป้งชี้ไปด้านหลัง

ในเวลานี้ ผู้เล่นทั้งสองทีมยืนเข้าแถวอยู่ในสนามเรียบร้อยแล้ว และ เล่ย ยู ร่างบึกบึนในเสื้อหมายเลข 6 ยืนเด่นเป็นสง่าอยู่กลางทีม

“โอ้พระเจ้า นั่นมันไอ้หนุ่มเอเชียนี่!” บนอัฒจันทร์ แฟนบอลบางคนจำ เล่ย ยู ได้ทันที

“คนไหน? คนเกาหลีเหรอ?”

“เขาว่าไม่ใช่ เห็นว่าเป็นคนจีน!”

“คนจีน? ปอร์โตจะเซ็นสัญญากับนักเตะจีนด้วยเหรอเนี่ย?”

เมื่อสามปีก่อน หยู ต้าเป่า เซ็นสัญญากับ เบนฟิกา อย่างเป็นทางการ กลายเป็นนักเตะจีนคนแรกที่ได้เข้าร่วมทีมในปรีไมราลีกา

น่าเสียดายที่ หยู ต้าเป่า ถูกปล่อยยืมตัวไปเล่นในเซกุนดาลีกาอย่างรวดเร็ว และฤดูกาลที่แล้วก็ถูกปล่อยยืมไปเล่นไกลถึงดิวิชัน 3 ของโปรตุเกส

เนื่องจากไม่ได้รับความสำคัญจากเบนฟิกา หยู ต้าเป่า จึงตัดสินใจกลับไปค้าแข้งที่จีนในฤดูกาลนี้

พูดง่ายๆ ก็คือ ตอนนี้ไม่มีนักเตะจีนค้าแข้งอยู่ในปรีไมราลีกาเลยแม้แต่คนเดียว

“ทีมคิดจะทำอะไรกันแน่? พวกเขาจะยิ่งออกห่างจากเส้นทางคว้าแชมป์ไปเรื่อยๆ เหรอ?”

เมื่อรู้ว่า เล่ย ยู เป็นใคร แฟนบอลปอร์โตกลุ่มนี้ก็ยังคงโกรธเกรี้ยวสุดขีด

ฤดูกาลที่แล้วปอร์โตจบที่อันดับ 3 ในลีก และด้วยเหตุนี้เอง ทีมถึงปลดเฟอร์เรราแล้วดึงวิลลาส-โบอาสเข้ามากอบกู้บัลลังก์แชมป์

ตอนนี้ดันมีนักเตะจีนโผล่มาในทีมซ้อมช่วงซัมเมอร์ แถมลือกันหึ่งว่าเป็น “เด็กเส้น” ของวิลลาส-โบอาสอีก นี่มันเรื่องไร้สาระชัดๆ!

“ฮ่าๆ นี่ชั้นตาฝาดไปรึเปล่า? ทีมทดสอบฝีเท้าส่งคนจีนลงเป็นตัวจริงเนี่ยนะ!” แฟนบอลขาจรที่ชอบดูเรื่องสนุกระเบิดเสียงหัวเราะ

ท่ามกลางกระแสความคลางแคลงใจที่ถาโถม เวนดี้ หรี่ดวงตาคู่งามจ้องเขม็งไปที่ เล่ย ยู ในสนาม

“เป็นเด็กเส้นจริงๆ ด้วย ได้ลงตัวจริงตั้งแต่นัดแรกเลย!”

“คอยดูเถอะ ชั้นจะจดทุกความผิดพลาดของนายเอาไว้”

“พรุ่งนี้มาดูกันว่าวิลลาส-โบอาสจะแก้ตัวกับแฟนบอลยังไง!”

...ปรี๊ด! เสียงนกหวีดดังขึ้น

เพื่อนร่วมทีมกองหน้าเขี่ยบอลส่งคืนหลังมาที่เท้าของเขา

หลังจาก เล่ย ยู จับบอล เขามองไปข้างหน้าแต่ยังตัดสินใจเพลย์เซฟด้วยการจ่ายบอลออกปีกให้เพื่อนร่วมทีม

ทั้งสองทีมเล่นในระบบ 4-3-3 แต่ผู้เล่นทีมเยาวชนมีความเข้าใจเกมและเข้าขากันมากกว่าทีมทดสอบฝีเท้าอย่างเห็นได้ชัด

เมื่อเจอกับการเพรสซิ่งสามชั้นของคู่แข่ง บอลยังไม่ทันไปถึงเท้า เล่ย ยู ก็โดนตัดไปเสียก่อน

แต่จังหวะที่ทีมทดสอบฝีเท้าเทความสนใจไปที่เกมรุกริมเส้นฝั่งซ้ายของคู่แข่ง ปีกทีมเยาวชนก็วางบอลยาวข้ามฟาก เพื่อนร่วมทีมที่เติมขึ้นมาจากแถวสองรับบอลแล้วตบเข้ากลางโดยไม่จับ ส่งให้ เฟลตเชอร์ ปีกขวาที่วิ่งสอดเข้ามารับบอลแล้วเลี้ยงตัดเข้าเขตโทษทีมทดสอบฝีเท้าอย่างรวดเร็ว

ราฟาเอลและเพื่อนร่วมทีมใกล้เคียงชะงักไปจังหวะหนึ่งตอนคู่แข่งเปลี่ยนแกนบอล และไม่ได้วิ่งตามลงมาทันที

เปิดโอกาสให้เฟลตเชอร์ง้างเท้ายิงได้ง่ายดายหลังเข้าเขตโทษ

เคฟลาร์ ผู้รักษาประตูทีมทดสอบฝีเท้า ยืดตัวปัดสุดเหยียด โชคดีที่บอลพุ่งเฉียดเสาไกลออกหลังไปนิดเดียว

เมื่อเห็นผลลัพธ์แบบนี้ ผู้เล่นทีมทดสอบฝีเท้าถึงกับเหงื่อตก

ถ้าโดนยิงนำเร็วขนาดนี้ในบ้านตัวเอง อย่าว่าแต่จะสู้หน้าแฟนบอลเลย จะมีโอกาสได้กลับมาเหยียบสนามนี้อีกรึเปล่ายังไม่รู้

“เฮ้ย! ถ้ากองหน้าไม่อยู่ตำแหน่ง ส่งบอลมาให้ชั้น!”

เล่ย ยู วิ่งขึ้นหน้า ชี้มาที่เท้าตัวเอง ตะโกนบอกเพื่อนร่วมทีมที่เพิ่งทำบอลเสีย

“เห็นไหม? วันนี้ชั้นอุตส่าห์ใส่สตั๊ดสีแดงมาเลยนะเว้ย!”

จริงอย่างว่า สีแดงสดสะดุดตานั้นช่างโดดเด่นบนผืนหญ้าสีเขียว

โดนคู่แข่งทักทายแรงตั้งแต่ต้นเกมแบบนี้ เพื่อนร่วมทีมต่างหน้าเครียดกันเป็นแถว

ภายใต้สายตาจับจ้องของสมาชิกแก๊งบราซิล บอลถูกส่งมาถึงเท้า เล่ย ยู อย่างรวดเร็วสมใจอยาก

“คอยดูมันทำบอลเสีย!” เพื่อนร่วมทีมผู้ประสงค์ร้ายคิดในใจ

ขณะที่ เล่ย ยู พยายามจะพลิกตัวหนี จู่ๆ เขาก็รู้สึกเจ็บแปลบที่เอว

เล่นสกปรกซะด้วยแฮะ!

โค้ชทีมเยาวชนเห็นสีหน้าของ เล่ย ยู เช่นกัน แต่เขายืนกอดอกทำหน้าสะใจ

เขากำลังชื่นชมลูกศิษย์ของเขาอยู่!

กรรมการมองไม่เห็นการทำฟาวล์แนบเนียนแบบนี้หรอก

เล่ย ยู สูดหายใจลึก ย่อตัวลงต่ำแล้วกระแทกสะโพกเข้าใส่คู่ต่อสู้เต็มแรง

“อุก...”

กองหน้าทีมเยาวชนโดน เล่ย ยู กระแทกจนแทบจะขย้อนอาหารเช้าออกมา

เล่ย ยู ฉวยโอกาสใช้เท้าขวาเกี่ยวบอลแล้วพลิกตัวเลี้ยงผ่านคู่แข่งไปได้

คิดจะเล่นตุกติกกับชั้น?

รนหาที่ตายชัดๆ!

เมื่อเห็น เล่ย ยู เลี้ยงผ่านไปได้ เวนดี้ที่กำลังจดบันทึกอยู่ข้างสนามก็อดหงุดหงิดไม่ได้

แค่นี้ก็ผ่านได้แล้วเหรอ?

การเข้าสกัดของกองหน้าทีมเยาวชนมันเบาเกินไป!

คิดได้ดังนั้น เวนดี้ก็กลอกตา แล้วก้มหน้าก้มตาเขียนลงในสมุดบันทึกต่อ: “นาทีที่ 3 เล่ย ยู รับบอลในแดนหลังและถูกคู่แข่งรบกวน ทำให้ไม่สามารถจ่ายบอลสำคัญได้ พลาดโอกาสสวนกลับเร็ว...”

ในช่วงเวลาต่อมา เวนดี้ยังคงสวมบทนักข่าวแท็บลอยด์ต่อไป

ต่อให้ เล่ย ยู ไม่ทำผิดพลาด แต่ในงานเขียนของเธอ เล่ย ยู ก็กลายเป็นตัวถ่วงของทีมไปเสียแล้ว

นาทีที่ 9 เสียงเชียร์ฮือฮาดังขึ้นในสนาม

เล่ย ยู ที่ดันขึ้นมาถึงแดนหน้า รับบอลแล้วแตะหนีไปในแนวทแยงอย่างรวดเร็ว ลูกบอลลอดขาคู่แข่งไปอย่างสวยงาม

ลูกลอดดาก  ที่สมบูรณ์แบบ!

...เล่ย ยู สนใจแต่จะโชว์ลีลาการเลี้ยงบอล จนพลาดโอกาสเปิดบอล...

อย่างไรก็ตาม ลูกลอดดากของ เล่ย ยู สร้างความตื่นเต้นให้แฟนบอลบนอัฒจันทร์ได้ไม่น้อย

แม้ก่อนหน้านี้พวกเขาจะกังขาในตำแหน่งตัวจริงของ เล่ย ยู แต่หลังจากเห็นการครองบอลและจ่ายบอลที่แน่นอนหลายครั้ง ลูกลอดดากที่เหนือชั้นนี้ก็ทำให้แฟนบอลลืมเรื่องสีผิวของ เล่ย ยู ไปชั่วขณะ

“เลี้ยงผ่านมัน! ผ่านมัน! เอาอีกคน!”

เมื่อเห็นกองหลังทีมเยาวชนอีกคนวิ่งเข้ามาซ้อน แฟนบอลก็เผลอส่งเสียงเชียร์ออกมาโดยไม่รู้ตัว

และก็เป็นไปตามคาด เมื่อเจอกับการประกบติดของคู่แข่ง เล่ย ยู ที่วิ่งตามบอลทัน ใช้ปลายเท้าจิ้มบอลหนี พร้อมกับกระโดดลอยตัวหลบกองหลังที่พุ่งเข้ามาสกัดได้อีกคน

การกระชากบอลหนีอย่างกะทันหันของ เล่ย ยู ทำให้ทีมเยาวชนตั้งตัวไม่ติด

กว่าทุกคนจะรู้ตัว เล่ย ยู ก็ทะลุเข้าเขตโทษ หลุดเดี่ยวไปดวลกับผู้รักษาประตูแล้ว

...เล่ย ยู บ้าอำนาจและเผด็จการ ไร้ซึ่งความร่วมมือกับทีม...

แฟนบอลยิ่งตื่นเต้น เวนดี้ก็ยิ่งหงุดหงิด คำวิจารณ์สาดเสียเทเสียเกี่ยวกับ เล่ย ยู พรั่งพรูลงบนหน้ากระดาษ

เผชิญหน้ากับผู้รักษาประตูที่พุ่งออกมาปิดมุม เล่ย ยู ผู้เยือกเย็นย่อตัวลงต่ำ โยกท่อนบนไปทางซ้ายทั้งตัว

ผู้รักษาประตูขบกรามแน่น พุ่งตัวไปทางขวาตามสัญชาตญาณ

แต่จังหวะที่เขาพุ่งตัวออกไปนั้นเอง เล่ย ยู กระแทกเท้าซ้ายลงพื้น ย่อเข่าส่งแรงดึงจุดศูนย์ถ่วงกลับมาทางขวาทันที

ในเวลาเดียวกัน เขาใช้เท้าขวาแปบอลเบาๆ ทั้งคนทั้งบอลไปโผล่อยู่ทางด้านขวา ด้านหลังผู้รักษาประตูคู่แข่ง

เมื่ออยู่ต่อหน้าประตูโล่งๆ เล่ย ยู แปบอลเบาๆ ส่งลูกหนังซุกก้นตาข่าย

วินาทีถัดมา เสียงเฮลั่นก็ระเบิดขึ้นจากอัฒจันทร์หลักทันที

...เล่ย ยู หยิ่งผยอง อวดดี พยายามจะเลี้ยงหลบผู้รักษาประตู แต่ผลลัพธ์คือ...

เขียนไปได้ครึ่งประโยค เมื่อได้ยินเสียงเฮดังสนั่นรอบทิศ ปลายปากกาของเวนดี้ก็เจาะทะลุกระดาษทันที

ยิงเข้าแล้วเหรอ???

เธอมองลูกบอลในตาข่าย สลับกับข้อความที่เพิ่งเขียนลงไป

นี่มัน... บทละครนี้มันผิดเพี้ยนไปหมดแล้วไม่ใช่เหรอ?