ตอนที่ 8 ก็แค่ตาย !

ตอนที่ 8 ก็แค่ตาย !

เจียงเฉินผงะไปชั่วขณะ

เขาเดินตามเสียงนั้นไปและก็เห็นชายหนุ่มที่หล่อเหลาในชุดงดงามซึ่งเขากำลังเดินออกมาจากหลิงหยุนวู่ฟู่

หลินหยาง?

ชายหนุ่มที่จู่ๆก็เดินมาหาเขาหคนแปลกหน้าสำหรับเจียงเฉิน

หลินหยางมาจาจากหนึ่งสามตระกูลใหญ่ของเมืองคังซานซึ่งเขาเป็นศิษย์โดยตรงของตระกูลหลิน

เช่นเดียวกับเขา ผู้ชายคนนี้ก็เป็นนายน้อยหนุ่มที่มีชื่อเสียงเหม็นเน่าที่สุดในตระกูล

ด้วยเหตุนี้ทั้งสองจึงมองหน้ากันไม่ค่อยติดนักแม้ว่าจะไม่เคยสู้กันมาก่อนก็ตาม

หลินหยางนั้นโชคดีเป็นอย่างมาก เพราะเขานั้นมีพี่ชายที่นับได้ว่าเป็นอัจฉริยะผู้ยิ่งใหญ่

ในหลิงหยุนวู่ฟู่มีการกล่าวกันว่าตราบใดที่นักเรียนสามารถเข้าไปอยู่ในรายชื่อที่สามารถอยู่ในรายชื่อศิษย์ภายในของหลิงหยุนได้พวกเขาจะได้รับสิทธิพิเศษในการแนะนำคนๆหนึ่งให้เข้าสู่หลิงหยุนวู่ฟู่ได้

หลินหยางจึงได้รับโอกาสในการเข้าสู่หลิงหยุนวู่ฟู่

เจียงเฉินเพียงแค่เหลืองมองไปที่หลินหยาง โดยไม่สนใจความตั้งใจของเขาแม้แต่น้อย เขาเลือกที่จะเดินผ่านหลินหยางไป

หากเป็นธรรมดาเขาจะแข่งขันกับหลินหลางไปแล้ว

แต่ตอนนี้เขามีระบบการฝึกบ่มเพาะร้อยเท่าอยู่ เช่นนั้นแล้วเขาจะทำแบบนั้นทำไม เขาไม่มีเหตุผลอะไรต้องต้องสนใจชายคนนี้ไม่ใช่รึ?

"เจียงเฉิน หยุดเดี๋ยวนี้ !"

เมื่อหลินหยางเห็นเจียงเฉินเพิกเฉยต่อเขา ใบหน้าของเขาก็พลันเปลี่ยนไปอย่างควบคุมไม่ได้

เขาตะโกนด้วยความโกรธและรีบไปขวางทางตรงหน้าเจียงเฉิน

“หลินหยางเจ้าก็ได้แค่พึ่งพาพี่ชายของเจ้าเพื่อเข้าหลิงหยุนวู่ฟู่เท่านั้น อย่าได้อวดอ้างว่าตัวเองอยู่เหนือกว่าข้าเลยดีกว่า ”

เจียงเฉินจ้องมองไปที่หลินหยางที่ขวางทางอยู่ข้างหน้าเขาอย่างเย็ฯชา   "ถอยไปซะ ข้าไม่สนใจที่จะเสียเวลากับเจ้า  !"

"เจียงเฉิน เจ้าคิดว่าข้ายังเป็นคนเดิมอยู่รึไง  ?"

หลินหยางจ้องไปที่เจียงเฉินด้วยสีหน้าเย้ยหยัน

เนื่องจากหลินหยู่พี่ชายของเขามีรายชื่ออยู่ในศิษย์ภายในของหลิงหยุนเมื่อหกเดือนก่อน เขาจึงสามารถเข้าไปในคฤหาสน์ยุทธ์หลิงหยุนได้

ในหลิงหยุนวู่ฟู่คือสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของผู้ฝึกฝนการต่อสู้แม้ว่าหลินหยางจะมีพรสวรรค์ที่ไม่ดี แต่ว่าด้วยความช่วยเหลือของพี่ชายเขาจึงสามารถฝืนทะลวงระดับผ่านขั้นที่สองทะลวงกายไปยังขั้นที่สี่ดี

ตอนนี้เจียงเฉินไม่แม้แต่จะเหลือบมองเขา นี่จะไม่ทำให้หลินหยางโกรธได้ยังไง ?

การเผชิญหน้าระหว่างเจียงเฉินและหลินหยางนี้ก็เริ่มดึงดูดความสนใจของนักเรียนในหลิงหยุนวู่ฟู่อย่างรวดเร็ว พวกเขาทั้งหมดมาล้อมอยู่รอบๆไว้ด้วยความตั้งใจว่าจะได้เห็นอะไรสนุกๆ

“  หลินหยางคนนี้กลั่นแกล้งผู้คนอีกแล้วไม่ใช่หรือ?”

"ก็ไม่แปลกการที่มีพี่ชายเป็นนักเรียนชั้นในของหลินหยุนวู่ฟู่มีหรือที่ใครจะกล้าขัดเขา ?"

“ใครคิดจะขวางเขาก็นับได้ว่าตาบอดจริงๆ คงถูกหลินหยางสร้างปัญหาให้ไม่หยุดแน่ๆ”

"ดูเหมือนชื่อของเขาจะคือเจียงเฉินและเขาก็มาจากเมืองคังซานเหมือนกับหลินหยาง เขาเป็นขยะที่อยู่เพียงขั้นที่สองขอบเขตทะลวงกายเท่านั้น ว่ากันว่าพ่อของเขาต้องใช้ความพยายามอย่างมากเพื่อให้เขาได้รับโอกาสในการเข้าสู่หลิงหยุนวู่ฟู่  "

"จิจิจิ ข้าเองก็เคยได้ยินเกี่ยวกับเจ้าขยะมาบ้าง นี่เขากล้าพอที่จะมีปัญหาหลินหยางเลยงั้นรึ "

"ใช่ ไม่ต้องพูดถึงว่าหลินหยางมีพี่ชายที่แข็งแกร่งคอบสนับสนุนเขา ตัวเขาเองก็มีความแข็งแกร่งในระดับขั้นที่สองขอบเขตทะลวงกาย การจะจัดการกับคนที่อยู่ขั้นที่สองมันก็ง่ายราวกับหั่นเค้กไม่ใช่รึไง  ?"

เมื่อได้ยินเสียงพูดที่ดังขึ้นรอบๆ หลินหยางก็อดไม่ได้ที่จะแสดงร่องรอยแห่งชัยชนะบนใบหน้าของเขา

“เจียงเฉินเจ้าอยู่เพียงขั้นสองขอบเขตทะลวงกายเท่านั้น กล้าดียังไงมาหยิ่งผยองต่อหน้าข้ากัน ?”

“ถ้าเจ้าสำนึกแล้วก็จงคุกเข่าต่อหน้าข้าอย่างเชื่อฟังซะและลองร้องขอความเมตตาดูเผื่อว่าข้าคุณชายคนนี้จะเห็นใจเจ้า ”

"ไม่อย่างนั้น เจ้าเชื่อไหมว่าข้าคุณชายหนุ่ใคนนี้จะทุบตีเจ้าจนแม่ของเจ้าจำไม่ได้เลยหละ  "

ก่อนที่จะมายังคฤหาสน์หลิงหยุนวู่ฟู่ เจียงเฉินเคยสู้กับเขาและทำให้เขาอับอายในที่สาธารณะอยู่หลายครั้ง

ตอนนี้เขามีโอกาสที่จะชำระแค้นแล้วดังนั้นมีหรือที่หลินหยางจะปล่อยเจียงเฉินไป ?

"ข้าไม่ทำ!"

เจียงเฉินแสดงออกอย่างเฉยเมย "เจ้าอยากทำอะไรก็ทำเลย แต่ข้าบอกได้เลยว่าคนที่จะถูกทุบตีอย่างหนักจนแม้แต่แม่ยังจำไม่ได้นั้นก็คือ เจ้า    !