ตอนที่ 7 ก้าวผ่านวิชาระดับฮวนผิง

ตอนที่ 7 ก้าวผ่านวิชาระดับฮวนผิง

“ไม่ ข้าไม่แพ้ ข้าไม่มีทางมอบเหรียญตราให้เจ้าเด็ดขาด  !”

เจียงหยุนหงอาเจียนเลือดออกมาสองสามคำด้วยใบหน้าซีดเซียว เขาดูบ้าคลั่งอย่างเห็นได้ชัดราวกับว่าเขาไม่สามารถยอมรับความจริงตรงหน้าได้

เขาตะคอกกลับด้วยความเสียใจ เขาพลิกตัวและลุกขึ้นจากพื้นและเหวี่ยงหมัดของเขาไปที่เจียงเฉิน

"ไม่พอใจกับขนมปังแต่อยากได้สุราชั้นเลิศแทน!"

แสงเย็นวาบในดวงตาของเจียงเฉินและหมัดของเขาก็กำแน่นโดยไม่ได้ตั้งใจ

แต่แล้วมันก็แค่นั้น ก่อนที่เจียงเฉินจะได้ลงมือก็มีร่างที่น่ากลัวร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้าและปราฏฏตรงหน้าเขา

มองไปที่เจียงเฉียนเหอที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าเขา ดวงตาของเจียงเฉินก็หรี่ลงและเขาก็หัวเราะเยาะ: "อะไรกัน ผู้อาวุโสของตระกูลเจียงผู้สง่างามไฉนกลับมาขวางหน้าข้ากัน”

“เจียงเฉิน เจ้าทำให้ข้าประหลาดใจจริงๆ”

เจียงเฉียนเหอมองดูเจียงเฉินอย่างลึกซึ้งจากนั้นมองกลับไปที่เจียงหยุนหง: "มอบเหรียญตราของหลิงหยุนวู่ฟู่ให้เขา  !"

แม้ว่าเจียงเฉียนเหอจะต้องการให้หลานชายของเขามีโอกาสเข้าสู่หลิงหยุนวู่แต่ แต่ตอนนี้เขาก็ไม่สามารถทำอะไรได้

หากเจียงเฉินตอนน้ยังเป็นขยะของตระกูลงั้นหลานชายของเขาตอนนี้ก็คงจะเป็นขยะมากกว่า

ตอนนี้เจียงเฉินได้แสดงศักยภาพที่จะเหนือกว่าเจียงหยุนหงให้เห็นแล้ว หากเขาปรามเจียงเฉินมากเกินไปเขาก็เกรงว่าคนในตระกูลเจียงหลายคนคงกระโดดออกมารับหน้าแทนและอยู่ตรงกันข้ามกับเขา

“ไม่นะท่านปู่ ข้ายังไม่แพ้ ข้าเอาชนะมันได้แน่”

สีหน้าของเจียงหยุนหงก็เปลี่ยนเป็นสีแดง

เพราะเจียงหยุนหงนั้นเป็นศิษย์อัจฉริยะของตระกูลเจียงมาตลอด

“พอเถอะ  แพ้ก็คือแพ้ อย่ามาทำให้ข้าอับอายที่นี่เด็ดขาด!”

ใบหน้าของเจียงเฉียนเหอจมลงและเขาตะโกนอย่างรวดเร็ว: "มอบเหรียญตราของหลิงหยุนวู่ฟู่ให้เขาซะ นี่เจ้าไม่ฟังคำพูดข้าแล้วรึไง  !"

เมื่อเห็นความโกรธของปู่ เจียงหยุนหงก็นำเหรียญตราของหลิงหยุนวู่ฟู่ออกมาด้วยท่าทีไม่เต็มใจ

เจียงเฉินคว้าเหรียญจากมือของเจียงหยุนหงแล้วเดินออกไปที่ประตูทางออกท่ามกลางสายตาผู้คน

เหรียญตราของหลิงหยุนวู่ฟู่อยู่ในมือเขาแล้ว ดังนั้นเจียงเฉินจึงวางแผนที่จะไปรายงายตัวกับหลิงหยุนวู่ฟู่โดยตรง

เขาได้ลงมือต่อหน้าสาวกตระกูลเจียงนับไม่ถ้วนในวันนี้เพื่อที่จะทวงคืนโอกาสที่จะเข้าหลิงหยุนวู่ฟู่ของตัวเองกลับมา

หากเขายังอยู่ที่บ้านในตระกูลเจียงใครจะรู้ว่าเจียงเฉียนเหอและเจียงหยุนหงจะแอบทำอะไรลับหลังเขาหรือไม่

แต่ถ้าเขาไปที่หลิงหยุนวู่ฟู่หละก็ เจียงเฉียนเหอก็คงไม่กล้าทำอะไรเขาแน่นอน !

คฤหาสน์ของหลิงหยุนซู่ฟู่นั้นตั้งอยู่ในเมืองหลิงหยุนที่ใจกลางเมือง คฤหาสน์หลิงหยุนอยู่ไม่ไกลจากเมืองคังซานเท่าไหร่นัก

หลังจากเดินเท้าเป็นเวลานานเจียงเฉินก็มาถึงหลิงหยุนวู่ฟู่

"ดิ๊ง! วิชากายระดับฮวงของคุณ วิชาก้าวเมฆไหล ถึงจุดสูงสุดแล้วและจะถูกเปลี่ยนเป็นวิชากายระดับลึกซึ้ง วิชาก้าวภูติแสง   !"

"ในที่สุดก็ก้าวไปสู่ระดับลึกซึ้งซะที"

เมื่อฟังเสียงเตือนที่ดังขึ้นในใจของเขา เจียงเฉินก็รู้สึกดีใจมากในทันที

จากตระกูลเจียงจนมาถึงหลิงหยุนวู่ฟู่นั้น เขาได้ใช้วิชากายอย่างต่อเนื่องจึงทำให้ได้รับค่าประสบการณ์มามากมาย

ด้วยระบบฝึกบ่มเพาะ 100 เท่า วิชากายระดับฮวงขั้นกลางของเขา ก้าวดาวตก ก็ได้รับการเลื่อนขั้นเป็นระดับฮวงขั้นสูงกลายเป็น ก้าวหลิวหยุน   ระหว่างทาง

และเมื่อก้าวหลิวหยุนของเขาได้พัฒนาจนอยู่ในสภาวะสมบูรณ์แล้วมันก็ได้ถูกเปลี่ยนไปเป็นวิชากายระดับลึกซึ้งซึ่งก็คือ ก้าวภูติแสง  ได้สำเร็จ!

เพียงแค่เดินเขาก็เดินทางออกจากเมืองมาเท่านั้น วิชากายของเขาก็อยู่ระดับลึกซึ้งเสียแล้ว  !

ศิลปะการต่อสู้ซวนปินนั้นทรงพลัง แต่มีจำนวนน้อยมากและยากที่จะฝึกฝน

ในขอบเขตทะลวงกายนั้นการที่จะฝึกฝนระดับลึกซึ้งได้นั้นแม้แต่ในหลิงหยุนวู่ฟู่ก็นับได้ว่าหาจากเป็นอย่างมากและส่วนมากก็จะเป็นอัจฉริยะที่ยากยะหยั่งถึง

ด้วยความแข็งแกร่งของเจียงเฉินที่อยู่ขั้นที่หกขอบเขตทะลวงกายนั้นหากเขาใช้ก้าวภูติแสงฟลพหฌ ความเร็วของเขาก็สามารถเทียบได้กับคนที่อยู่ขอบเขตทะลวงกายขั้นแปดหรือไม่ก็ขั้นเก้าเลยทีเดียว  !

พลังของวิชาต่อสู้ซวนปินนั้นทรงพลังมากนัก!

"โอ้ นี่ไม่ใช่เจียงเฉินขยะของตระกูลเจียงหรอกรึ ? ดูเหมือนว่าขยะเช่นเจ้าจะอาศัยบุณของพ่อตัวเองจนเข้าหลิงหยุนวู่ฟู่ได้สินะ  !"

ในขณะที่เจียงเฉินกำลังมีความสุขกับวิชาระดับสูงที่ได้มานี้เอง จู่ๆก็มีเสียงเยาะเย้ยดังขึ้นในหูของเขา