ตอนที่ 6 ถ้าเจ้าไม่พูดถึงมัน มันก็คงไม่ชิบหายเท่านี้หรอก !

ตอนที่ 6 ถ้าเจ้าไม่พูดถึงมัน มันก็คงไม่ชิบหายเท่านี้หรอก !

“วิชาต่อสู้ขั้นต้นระดับฮวงผิง หมัดเสือคำราม  เจียงหยุนหงในที่สุดก็ใช้มันออกมาแล้ว   !”

“มีการกล่าวกันว่าหมัดเสือคำรามของเจียงหยุนฮงนั้นได้รับการฝึกฝนจากในอาณาจักรเสี่ยวเชิงและด้วยความแข็งแกร่งขั้นห้าระดับทะลสงกายเขาจึงสามารถใช้ หมัดเสือคำราม ได้อย่างลื่นไหล  ”

"เจ้าขยะคิดจะทวงความชอบธรรมดาโดยการขัดขวางแผนการของเจียงหยุนอีกทั้งยังกล้ายั่วยุเจียงหยุนหงอีก มีเพียงความตายเท่านั้นที่รอเขาอยู่  !"

"..."

เมื่อเห็นเจียงหยุนหงกำลังระเบิดหมัดใส่เจียงเฉิน เหล่าผู้คนทั้งหมดรอบๆจัตุรัสก็เริ่มส่งเสียงด้วยความสงสารและเย้ยหยันทันที

“เจ้าบัดซบ จงตายเพื่อข้าซะ”

เจียงหยุนหงจ้องมองเจียงเฉินอย่างดุร้าย ดวงตาของเขาเป็นประกายด้วยความบ้าคลั่ง

เจียงวู่หยาหัวหน้าตระกูลเจียงนั้นเป็นคนแลกเปลี่ยนโอกาสนี้มา และมันก็เป็นโอกาสเดียวที่จะทำให้เข้าร่วมหลิงหยุนวู่ฟู่ได้

ใครกล้าขวางทางข้าก็อย่าหาว่าข้าโหดเหี้ยมละกัน  !

การแสดงออกของเจียงเฉินยังคงไม่แยแส หมัดของเขากำแน่นและพลังรุนแรงที่สามารถบดขยี้ก้อนหินได้ก็อัดแน่นอยู่ในหมัดของเขาทันที

"วิชาฮวงผิงขั้นฝึกหัด วิชาหมัดก้อนกรวด  !"

เจียงเฉินส่งเสียงต่ำออกมาและชกไปที่หมัดของเจียงหยุนหง

บูม!

หมัดของทั้งสองปะทะกันอย่างดุเดือดภายใต้สายตาที่จ้องมองมานับไม่ถ้วน

ทันใดนั้นร่างหนึ่งก็กรีดร้องออกมาและลอยออกไปไม่กี่ฟุตในสภาพนอนคว่ำ

“ตอนนี้เจียงเฉินอาจจะถูกถลกหนังทั้งเป็นแล้วก็ได้ ”

เมื่อมองไปที่ร่างกรีดร้องที่กระเด็นคว่ำออกไป เหล่าสาวกตระกูลเจียงหลายคนในจัตุรัสก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหัว

ขยะที่อยู่เพียงขั้นสองกลับกล้ามาท้าทายเจียงหยุนหงที่อยู่ขั้นห้าอย่างโง่เคลา นั่นไม่ใช่ว่าหาเรื่องตายรึไง  ?

อย่างไรก็ตามเมื่อพวกเขาเห็นร่างที่นอนอยู่บนพื้น ผู้คนก็ต่างก็ตกตะลึง

ร่างที่ล้มลงกับพื้นอย่างน่าอนาถนั้นไม่ใช่เจียงเฉิน!

"ดะ ... เดี๋ยวก่อน นี้ข้าตาฝาดไปรึไง… คนที่ถูกซัดออกมาคือเจียงหยุนหงจริงๆรึ  !"

“เจ้าไม่ได้ตากผาดไป เจียงเฉินเอาชนะเจียงหยุนหงได้และเอาก็เป็นคนซัดเจียงหยุนหงกระเด็นออกมาด้วยหมัดด้วย !”

"นี่ ... มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว เจียงเฉินเป็นแค่ขยะที่รู้จักดีในตระกูลเจียงไม่ใช่รึไง อีกทั้งความแข็งแกร่งของเขายังอยู่เพียงขั้นสองระดับทะลวงกายเสมอมา เช่นนั้นแล้วเขาจะสามารถเอาชนะเจีงหยุนหงที่อยู่ขั้นห้าระดับทะลวงกายได้ยังไงกัน   "

“เจียงหยุนหงถือได้ว่าขโมยไก่แต่ทำข้าวหายจริงๆ นายน้อยแห่งตระกูลเจียงคงไม่พูดอะไรออกมาแน่หากไม่เกิดเรื่องเลวร้ายขึ้นจริงๆ!”

ที่จัตุรัสเหล่าสาวกตระกูลเจียงรอบ ๆ ก็ล้วนแต่ตกอยู่ในสภาวะตกตะลึงเป็นเวลานาน

เดิมทีพวกเขาคิดว่าเจียงเฉินจะต้องพ่ายแพ้ด้วยน้ำมือของเจียงหยุนหงอย่างแน่นอน แต่ทว่าผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นนั้นทำให้พวกเขารู้สึกประหลาดใจอย่างแท้จริง

เจียงเฉินไม่เพียงแต่ชนะ แต่เจียงหยุนหงได้รับบาดเจ็บอย่างรุนแรงจากหมัดที่ประทะกันตรงๆอีกด้วย!

เจียงเฉินที่อยู่ตรงหน้าเขาไม่ใช่ว่าเป็นเพียงขยะของตระกูลเจียงที่พวกเขารู้จักกันหรอกรึ  ?

"เด็กคนนี้ไม่ได้อยู่เกินกว่าขั้นที่สองระดับทะลวงกายด้วยซ้ำ   ...แล้วเขาแข็งแกร่งเช่นนั้นได้ยังไง?"

เจียงเฉียนเหอมองฉากนี้ด้วยความตกตะลึง

เจียงเฉิน นายน้อยหนุ่มที่มีชื่อเสียงของตระกูลเจียงคนนั้น…

เพื่อเจ้าขยะพันธุ์นี้แล้ว เจียงวู่หยาถึงกับใช้ความพยายามอย่างหนักตลอดสองปีที่ผ่านมา

อย่างไรก็ตามระดับการฝึกบ่มเพาะของเจียงเฉินนั้นกลับไม่ก้าวหน้าแม้แต่น้อยและเขาก็ติดอยู่ขั้นที่สองระดับทะลวงกายเสมอมาเท่านั้น

อีกทั้งเมื่อคืนที่ผ่านมาเจียงหยุนหงยังได้ทำร้ายเจียงเฉินจนแย่งชิงเหรียญตราเข้าร่วมกับหลิงหยุนวู่ฟู่มาได้สำเร็จอีกด้วย

แต่ทำไม … เพียงผ่านมาชั่วข้ามคืนเด็กคนนี้กลับเปลี่ยนเป็นคนละคน

ในคืนเดียว เขาเปลี่ยจากขยะขั้นที่สองระดับทะลวงกายเป็นอัจฉริยะที่สามารถเอาชนะคนที่อยู่ขั้นที่ห้าระดับทะลวงกายได้

นี่ ... เป็นไปได้อย่างไร?

ในขระที่หัวใจของเจียงเฉียนเหอกำลังกตกตะลึง เจียงเฉินก็ค่อยๆเดินไปหาเจียงหยุนหงภายใต้การจ้องมองของทุกคน

เขามองลงไปที่เจียงหยุนหงที่อยู่ในสภาพอนาถและเสียงของเขาก็ดังก้องขึ้นเบาๆในรูหูของทุกคนทันที

“เจียงหยุนหง เจ้าแพ้แล้ว …. มอบเหรียญตราของหลิงหยุนวู่ฟู่มาซะ!”