บทที่ 36 ภูมิปัญญาอันยิ่งใหญ่ของคุณย่า

“อาเล็กครับ ผมจะตั้งใจเรียนอย่างดีที่สุด!” โจวลี่ฮุยพูดอย่างหนักแน่น ในแววตาเปล่งประกายความกระตือรือร้นในการเรียนรู้ที่ไม่เคยมีมาก่อน

โจวเฟยกับจ้าวหงยิ้มออกมาอย่างโล่งอก

อาหารที่โจวเยี่ยนทำ พวกเขากินแล้วก็รู้สึกว่ามันอร่อยสุดยอด ฮุยฮุยได้เรียนกับเขา อนาคตต้องไม่เลวแน่นอน

ไม่ว่าจะช่วยงานที่ร้านอาหาร หรือว่าในอนาคตจะไปเปิดร้านอาหารของตัวเอง อย่างน้อยก็มีเส้นทางให้เดินต่อไปได้

โจวเยี่ยนเปิดห่อของที่หม่าซิงเหย่ให้มา ข้างในมีเทียนฝู่โคล่า(1)สองขวด กับลูกอมนมตรากระต่ายขาวหนึ่งห่อ

ขวดหนึ่งยื่นให้สองพี่น้องโจวลี่ฮุย อีกขวดหนึ่งให้โจวโม่โม่

แล้วก็หยิบลูกอมนมตรากระต่ายขาวให้พวกเขาอีกคนละหนึ่งกำมือ

“พี่เฟยครับ นี่เงินแปดสิบหยวนที่ผมยืมพวกพี่มาตอนเปิดร้าน วันนี้พอดีทั้งพี่กับพี่สะใภ้อยู่กันพร้อมหน้า ผมขอคืนเงินนี่ให้พวกพี่นะครับ” โจวเยี่ยนหยิบธนบัตรใหญ่สิบหยวนแปดใบที่เตรียมไว้แล้วยื่นส่งให้โจวเฟย

โจวเฟยไม่ได้รับ โบกมือแล้วพูดว่า “โจวเยี่ยน เงินนี่พวกเราไม่รีบใช้ แกเอาไปใช้ก่อนเถอะ แกเปิดร้านอาหารมีค่าใช้จ่ายตั้งเยอะแยะ”

“ใช่แล้ว เอาไปใช้ก่อนเถอะ” จ้าวหงก็พูดเสริม

“พี่เฟย พี่สะใภ้ใหญ่ ผมเป็นคนไม่ชอบติดหนี้คนอื่น ในกระเป๋าพอมีเงินผมก็อยากจะรีบคืนก่อน ไม่อย่างนั้นตอนกลางคืนนอนไม่หลับ” โจวเยี่ยนยิ้มพูด “รับไว้เถอะครับ ต่อไปถ้าต้องใช้เงินจริง ๆ ผมค่อยมาขอยืมพวกพี่อีกก็ยังไม่สาย”

“ก็ได้ งั้นพวกเรารับไว้นะ” จ้าวหงพยักหน้า แล้วพูดต่อ “ถ้าเธอต้องใช้เงินก็บอกพวกเราได้เลย พวกเราไม่ได้มีเงินเยอะหรอก แต่สักหลายสิบหรือร้อยหยวนก็พอจะหามาให้ได้อยู่”

โจวเฟยถึงได้ยอมรับเงินไป

“ได้ครับ พี่น้องกันแท้ ๆ ผมไม่เกรงใจแน่นอน” โจวเยี่ยนยิ้มพยักหน้า

เก็บถ้วยชามเสร็จเรียบร้อย ข้างนอกฟ้าก็มืดสนิทแล้ว

จักรยานสองคัน คนเจ็ดคน

โจวเยี่ยนหยิบไฟฉายมาอันหนึ่ง พาโจวลี่ฮุยกับโจวโม่โม่กลับไปส่งที่หมู่บ้านโจว

“ฟ้ามืดขนาดนี้ หรือว่าจะนอนค้างที่บ้านสักคืนไปเลย” จ้าวเถี่ยอิงอุ้มโจวโม่โม่ลงจากรถ มองโจวเยี่ยนแล้วพูด

“กล่องเงินยังอยู่ที่ร้านนี่ครับ ถ้าโดนขโมยขึ้นมา ช่วงนี้ก็ทำงานฟรีกันพอดี” โจวเยี่ยนยิ้มพูด พลางเอื้อมมือไปลูบหัวของโจวโม่โม่ “พรุ่งนี้เกอเกอจะพาไปเล่นบ้านย่านะ มีอะไรอยากกินไหม?”

โจวโม่โม่ส่ายหน้า ล้วงหยิบลูกอมนมตรากระต่ายขาวออกมาจากกระเป๋าเม็ดหนึ่ง “มีกระต่ายน้อยแล้ว”

“ห้ามซื้อลูกอมอีกแล้วนะ” จ้าวเถี่ยอิงถลึงตาใส่เขาแวบหนึ่ง “เงินทองต้องรู้จักใช้ประหยัดหน่อย ไม่ใช่ว่าพอมีเงินหน่อยก็ใช้สุรุ่ยสุร่าย อนาคตยังต้องเก็บเงินไว้ขอเมียอีก”

“นั่นสิ แม่แกพูดถูกแล้ว” สหายเหล่าโจวสนับสนุนภรรยาเต็มที่

“รู้แล้วครับ” โจวเยี่ยนยิ้มพยักหน้า แล้วถามต่อ “งั้นพรุ่งนี้นอกจากปลาแล้ว ผมซื้ออะไรไปฝากย่าอีกดีครับ?”

“ย่าเขาก็ชอบดื่มเหล้านั่นแหละ ลูกไปซื้อเหล้าที่ร้านเฒ่าจางตรงหัวสะพานไปให้สิ ย่าเขาดีใจแน่นอน” จ้าวเถี่ยอิงพูด “ต้องเอาแบบจินละแปดเหมานะ ย่าชอบดื่มแบบนั้น”

“ได้ครับ” โจวเยี่ยนพยักหน้า ปั่นจักรยานจากไป

“เจ้าเด็กนี่ก็ใช้ได้เหมือนกันนะ เริ่มคืนเงินแล้ว แสดงว่ารู้จักคิด” โจวเหมี่ยวมองแสงไฟฉายที่หายลับไปตรงปากซอย ยิ้มพูด

“ถ้าธุรกิจดีแบบนี้ไปตลอด เดือนหนึ่งก็คงจะใช้หนี้ได้เกือบหมด พวกเราก็จะได้ไม่ต้องคอยกังวลไปด้วย” จ้าวเถี่ยอิงก็ยิ้มพูดเช่นกัน

“วันนี้ธุรกิจดีมากเหรอ?”

“คุณไม่รู้หรอก วันนี้มีนักศึกษากลุ่มหนึ่งมา เป็นเพื่อนของเซี่ยเหยาทั้งนั้น สามสิบคน วันเดียวก็กินไปสองหยวน...”

...

“ส่วนฮุยฮุยก็ให้เขาไปเรียนทำอาหารกับโจวเยี่ยนนั่นแหละ ยังไงก็เป็นวิชาชีพติดตัวอย่างหนึ่ง ให้เขาไปฆ่าวัวกับคุณ เขาก็ไม่สนใจอยู่ดี”

“ก็ได้ โจวเยี่ยนคุมเขาอยู่”

จ้าวหงกับโจวเฟยก็กำลังปรึกษากันเรื่องที่ลูกชายจะไปเรียนทำอาหารเหมือนกัน

“แล้วนี่จะนับว่าเป็นการฝากตัวเป็นศิษย์ไหม? ฝากตัวเป็นศิษย์ต้องซื้ออะไรไปบ้าง? โจวเยี่ยนเขาไม่ถือสา แต่พวกเราจะไม่มีมารยาทไม่ได้นะ” จ้าวหงมองโจวเฟยแล้วพูดว่า “พรุ่งนี้เช้าตอนไปฆ่าวัว คุณก็ไปถามพ่อคุณดูหน่อยสิว่าควรจะทำยังไง ก็ทำตามนั้นแหละ”

“ได้เลย”

...

โจวเยี่ยนกลับมาก็ไปว่ายน้ำก่อนรอบหนึ่ง กลับมาที่ร้านก็อาบน้ำ แล้วเริ่มทำบัญชี

วันนี้ขายบะหมี่ไป 160 ชาม เนื้อต้มเฉียวเจี่ยว 100 ชาม ยอดขายรวม 156 หยวน

คณาจารย์และนักศึกษาจากสถาบันวิจิตรศิลป์เสฉวนช่วยอุดหนุนไปเกือบ 60 หยวน กำลังซื้อสูงมากจริง ๆ

เงินในมือของเขา หักค่าวัตถุดิบที่ซื้อวันนี้ ค่าขนมข้าวพอง แล้วก็เงินแปดสิบหยวนที่คืนให้โจวเฟย ก็ยังเหลืออีก 161.24 หยวน

พรุ่งนี้ต้องไปเยี่ยมย่า เขาตั้งใจว่าจะเอาเงิน 100 หยวนที่ยืมคุณอาห้ามาไปคืน เก็บเงินติดตัวไว้สักหลายสิบหยวนก็พอใช้จ่ายแล้ว

ดึงใบสัญญากู้เงินของโจวเฟยออกมาจากกล่องเงิน เอาไปใส่แยกไว้ในกล่องกระดาษที่วางอยู่บนพื้นข้างหัวเตียง รอจนใบสัญญากู้เงินใบสุดท้ายถูกโยนเข้าไป ก็หมายความว่าหนี้สินของเขาหมดเกลี้ยงแล้ว

ความรู้สึกแบบนี้ เขาชอบมาก

ยัดกล่องเงินกลับเข้าไปใต้เตียง

ปิดไฟล้มตัวลงนอน ก่อนนอนก็เหลือบมองหน้าต่างสถานะของตัวเองแวบหนึ่ง

[ผู้เล่น: โจวเยี่ยน]

[อาชีพ: พ่อครัว]

[ค่าความมั่งคั่ง: -298.52]

[ทักษะอาชีพ]:

ทักษะการใช้มีด (ระดับสูง): 600/100000 (ช่างสักหลับตา——โชว์ข้าซะอึ้งไปเลย)

การควบคุมไฟ (ระดับกลาง): 3468/10000 (ตอนเช้าฉันไม่นั่งรถไฟใต้ดิน——คนแน่น)

การปรุงรส (ระดับกลาง): 3695/10000 (ฟาร์มใน QQ ของแกดังแล้ว——ผักตายแล้ว)

วาทศิลป์ (ระดับสูง): 88889/100000 (ขงเบ้งโต้วาทะบัณฑิต——วาทศิลป์เป็นเลิศ)

[ตำราอาหารที่เชี่ยวชาญ]:

บะหมี่แห้งเนื้อผัดพริกสองชนิด (ระดับสูง): 99999/100000

บะหมี่น้ำเนื้อตุ๋น (ระดับสูง): 99999/100000

บะหมี่ซี่โครงหมูตุ๋นน้ำแดง (ระดับสูง): 99999/100000

ผักดอง (ระดับสูง): 99999/100000

เนื้อต้มเฉียวเจี่ยว (ระดับสูง): 99999/100000

ข้าวหวด (ระดับสูง): 99999/100000

ปลาไนผัดโหระพา (ระดับสูง): 99999/100000

แตงกวาทุบ (ระดับกลาง): 1871/10000

...

ทักษะพิเศษ: ประเมินอาหาร (ปรมาจารย์): 999999/1000000 (ไม่สามารถอัปเกรดได้)

[ภารกิจหลัก: พิชิตโรงงานทอผ้า: ความคืบหน้าภารกิจ: 462/1000]

[ภารกิจรอง: สืบทอดเนื้อต้มเฉียวเจี่ยว ความคืบหน้าภารกิจ: ยังไม่สำเร็จ]

[ห้างสรรพสินค้าความมั่งคั่ง]: ค่าความมั่งคั่งถึง 1000 ถึงจะเปิดใช้งาน

...

ค่าความมั่งคั่งใกล้จะเป็นบวกแล้ว ทักษะการใช้มีดก็อัปเกรดเป็นระดับสูงได้สำเร็จ ค่าการควบคุมไฟและการปรุงรสก็เพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

แต่ว่า...

ระบบนี่มันไปอัปเดตคำอธิบายมาใหม่หรือเปล่า?

ปากจัดใช่ย่อยเลยนะเนี่ย แสบจริง ๆ

ค่าความมั่งคั่งเชื่อมโยงโดยตรงกับยอดขาย แถมเงินที่หามาได้ต่อให้ใช้ไปก็ไม่ส่งผลกระทบต่อค่าความมั่งคั่ง ยืนยันแล้วว่าเป็นค่าที่แยกกันอยู่

นี่ทำให้โจวเยี่ยนเริ่มจะคาดหวังกับห้างสรรพสินค้าความมั่งคั่งขึ้นมาบ้างแล้ว

ก็เท่ากับว่าหาเงินมาหนึ่งส่วน แต่ใช้ได้ถึงสองครั้ง เหมือนกับการสะสมแต้มเลย

ปิดหน้าต่างระบบ โจวเยี่ยนก็ผล็อยหลับไปในทันที

เช้าวันต่อมาฟ้าเพิ่งจะเริ่มสาง อาจารย์เสี่ยวโจวก็ออกจากบ้านแล้ว...

“เอ๊ะ?”

“วันนี้ไม่ต้องทำงานนี่หว่า!”

โจวเยี่ยนยืนอยู่ที่หน้าร้านอาหาร รู้สึกมึนงงเล็กน้อย

เขาที่คุ้นเคยกับการตื่นเช้าเหมือนวัวเหมือนม้า กลับตื่นเช้ามากในวันหยุดซะได้

เข็นรถกลับไปเก็บ โจวเยี่ยนก็ออกไปวิ่งรอบโรงงานทอผ้าก่อนรอบหนึ่ง วิ่งจนเหงื่อท่วมตัวและกลับมาอาบน้ำ ฟ้าก็สว่างโร่แล้ว ถึงได้ปั่นจักรยานออกไปเดินตลาดนัด

วันนี้วันที่ 27 ตุลาคม ไปเดินตลาดนัดตุ้ยเหอ

ปั่นจักรยานไปตามแม่น้ำชิงอีเจียง ลมฤดูใบไม้ร่วงพัดมาเย็นสบาย ระหว่างทางจะเห็นพ่อค้าแม่ค้าหาบของ หรือไม่ก็ปั่นจักรยาน 28 นิ้วที่บรรทุกของจนเต็มมุ่งหน้าไปตลาดนัด

พอผ่านหัวสะพาน โจวเยี่ยนก็แวะซื้อเหล้าสองจิน

ปั่นไปอีกสักพัก คนบนถนนก็เริ่มเยอะขึ้น สองข้างทางเต็มไปด้วยแผงลอย

ที่แผงตัดผม ลูกค้านอนอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่ ในกะละมังเคลือบมีน้ำสบู่ร้อน ๆ ควันลอยกรุ่น มีดโกนกำลังเคลื่อนไหวอยู่บนใบหน้าดังซวบซาบ ลูกค้าหลับตาพริ้มทำหน้าเคลิบเคลิ้ม

ช่างสานไม้ไผ่ตบ ๆ บุ้งกี๋ไม้ไผ่ที่เพิ่งสานเสร็จใหม่ กำลังต่อรองราคากับลูกค้า หน้าแผงขายเครื่องเหล็กวางจอบกับมีดพร้าไว้เต็มไปหมด เสียงตะโกนเรียกลูกค้าสารพัดชนิดดังแทรกเข้ามาในหู

“ขายมันเทศป่า ขายมันเทศป่า! ต้มไก่ ต้มเป็ด ต้มขาหมู! บำรุงตับ บำรุงไต บำรุงสมอง! เด็กกินแล้วสอบเข้ามหาวิทยาลัย! คนแก่กินแล้วขี่มอเตอร์ไซค์!”

“มีดของผมนี่ สับเป็ด สับไม้ไผ่ สับไอ้พวกขโมย เข้าป่าพกมีดเล่มเดียว ฟันเรียบทั้งภูเขา!”

“ยาเบื่อหนู ยาเบื่อหนู ไม่กลัวว่าหนูจะเยอะ กลัวแค่ไม่มีหนู หนูตายเร็ว หนูตายเยอะ หนูเดินผ่านก็ตายคาที่ภายใน 1 นาทีกับ 6 วินาที ยมบาลก็ช่วยไม่ไหว...”

“ส้มเขียวหวาน ส้มเขียวหวาน ส้มเขียวหวานลูกใหญ่ ๆ หวาน ๆ กินเข้าไปถึงคอหอย หวานไปถึงสะดือ ฟินไปถึงฝ่าเท้า!”

...

โจวเยี่ยนเข็นรถเดินดูรอบหนึ่ง ตอนออกมาที่แฮนด์จักรยานก็มีปลาไนตัวใหญ่สองตัว ซี่โครงหมูหนึ่งเส้น ส้มเขียวหวานจินละสามเหมาซื้อมาสามจิน แล้วก็ผักเครื่องเคียงอีกเล็กน้อย เขาขึ้นคร่อมจักรยาน ปั่นมุ่งหน้าไปทางหมู่บ้านโจว

ห้าพี่น้องตระกูลโจว พอแต่งงานปุ๊บก็แยกบ้านทันที คุณย่าไม่ยอมให้ทุกคนสร้างบ้านอยู่ใกล้กันเกินไป บอกว่ายิ่งห่างยิ่งสนิท ยิ่งใกล้ยิ่งเกลียดชัง พึ่งพากันบ่อย อยู่ด้วยกันนาน ๆ ก็มีแต่จะพัง

ดังนั้นแต่ละบ้านเลยกระจายกันอยู่ตามมุมต่าง ๆ ในหมู่บ้าน จะมารวมตัวกันก็แค่ตอนวันเทศกาลเท่านั้น

วิธีนี้ตอนแรกก็โดนคนในหมู่บ้านแอบนินทาลับหลัง แต่พอเวลาผ่านไปหลายปี ห้าพี่น้องตระกูลโจวกลับสนิทสนมกันเป็นพิเศษ พี่น้องสะใภ้ก็แทบจะไม่เคยทะเลาะกัน ครอบครัวสามัคคีกันมาก ในหมู่บ้านโจวก็เลยไม่มีใครกล้ามายุ่ง

โจวเยี่ยนรู้สึกว่า คุณย่านี่มีภูมิปัญญาอันยิ่งใหญ่จริง ๆ

ลูกสะใภ้ทั้งสี่คนต่างก็เชื่อฟังเธออย่างดี ทุกคนต่างก็นึกถึงแต่ความดีของเธอ

โจวเยี่ยนกลับบ้านก่อน พาโจวโม่โม่ออกมาด้วย แล้วก็มุ่งหน้าไปท้ายหมู่บ้าน

คุณย่าอาศัยอยู่ที่บ้านเก่าท้ายหมู่บ้าน คุณอาห้ายังไม่แต่งงาน ก็เลยอาศัยอยู่กับท่าน

“เกอเกอ ส้มนี่หวานเจี๊ยบเลย” โจวโม่โม่ถือส้มครึ่งลูกอยู่ในมือ หันกลับมามองโจวเยี่ยนแล้วพูดว่า “อร่อยมากเลย!”

“เดี๋ยวพี่เอาให้อีกลูก” โจวเยี่ยนยิ้มพูด

“ค่ะ!” โจวโม่โม่พยักหน้าอย่างดีใจ

……….……….……….……….

(1) เทียนฝู่โคล่า (Tianfu Cola) คือเครื่องดื่มประเภทโคล่าสัญชาติจีน โดยมีต้นกำเนิดจากมณฑลฉงชิ่ง และมีจุดเด่นคือเป็นเครื่องดื่มที่ผสมจากสมุนไพรในบรรจุภัณฑ์แบบขวดแก้วคลาสสิก