บทที่ 175 ศึกชิงตำแหน่งข้างคนขับ

"หวังฮ่าวหราน เลือกคณะเสร็จหรือยัง? ถ้าเสร็จแล้วก็รีบออกมาเร็ว พี่หยุนหานรอไปดูมหาลัยด้วยกันอยู่นะ"

ในขณะที่สวี่มู่เหยียนกำลังนั่งหน้าเครียดลังเลใจอยู่นั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องเรียน

เธอเงยหน้าขึ้นมอง ก็พบกับมู่เจาเจากำลังยืนกวักมือเรียกอยู่ที่หน้าห้อง

ประโยคสั้นๆของมู่เจาเจาทำเอาสวี่มู่เหยียนหูผึ่ง สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว

ฉินหยุนหานเป็นคนให้มู่เจาเจามาตามหวังฮ่าวหราน...

แถมยังบอกว่าจะไปดูมหาลัยด้วยกัน...

นั่นหมายความว่า ฉินหยุนหานกับหวังฮ่าวหรานเลือกเรียนที่มหาวิทยาลัยชิงหลิงทั้งคู่สินะ?

ระหว่างที่สวี่มู่เหยียนกำลังวิเคราะห์สถานการณ์ เหวินจิงที่กรอกใบสมัครเสร็จเรียบร้อยก็รีบวิ่งไปหาหวังฮ่าวหราน

"ฉันไปด้วยคนได้ไหม?" เหวินจิงถามตาเป็นประกาย

"ได้สิ มาด้วยกันเลย" หวังฮ่าวหรานตอบรับ

"เย้!" เหวินจิงยิ้มแก้มปริ

พริบตาเดียว หวังฮ่าวหราน เหวินจิง และมู่เจาเจาก็เดินออกจากห้องเรียนไป

สวี่มู่เหยียนยืนนิ่งไปไม่กี่วินาที ก่อนจะตัดสินใจครั้งสำคัญ

เธอจรดปากกาลงบนใบสมัคร กรอกชื่อ 'มหาวิทยาลัยชิงหลิง' ลงไปอย่างรวดเร็ว แล้วรีบวิ่งไปส่งทันที

......

หน้าประตูโรงเรียน

ฉินหยุนหานนั่งรออยู่ในรถหรู 'มาเซราติควอตโตรปอร์เต้’ สีดำเงาวับ

ไม่นานนัก มู่เจาเจาก็พาหวังฮ่าวหรานและเหวินจิงเดินมาถึง

"พี่หยุนหาน... พี่จะขับเองจริงๆเหรอ? ให้คนอื่นขับแทนดีกว่าไหม?" มู่เจาเจาเห็นเพื่อนสาวนั่งประจำที่คนขับก็เริ่มหน้าซีด รีบเอ่ยทักท้วง

ขามาเธอเป็นตุ๊กตาหน้ารถให้ฉินหยุนหาน บอกเลยว่าสวดมนต์จนจบเล่ม หัวใจแทบวายตายคาเบาะ

"ฉันก็มีใบขับขี่นะยะ! เลิกบ่นได้แล้ว ขึ้นมาเร็ว!" ฉินหยุนหานเชิดหน้ามั่นใจ

"พี่หยุนหาน... ฉันกลัวอ่ะ" มู่เจาเจาทำหน้าเหมือนจะร้องไห้

"กล้าดูถูกฝีมือฉันเหรอ? ฮึ! วันนี้แหละฉันจะพิสูจน์ให้ดูว่าฉันคือราชินีนักซิ่ง!" ฉินหยุนหานไม่ยอมแพ้

"ให้ฉันขับดีกว่า" หวังฮ่าวหรานเห็นท่าไม่ดี รีบตัดบท

"ฉันเคยไปแถวมหาวิทยาลัยชิงหลิงมาครั้งหนึ่งแล้ว พอจะจำทางได้ ให้คนรู้ทางขับน่าจะดีกว่านะ"

เขาไม่อยากเอาชีวิตไปเสี่ยงกับมือใหม่หัดขับ

"ก็ได้" ฉินหยุนหานยอมลงจากรถแต่โดยดี

ถึงจะเอาแต่ใจ แต่กับหวังฮ่าวหราน เธอก็มักจะว่านอนสอนง่ายเสมอ

อย่างเรื่องที่เขาขอให้คบกันแบบลับๆไปก่อน เธอก็ยอมตกลงโดยไม่อิดออด แม้จะไม่รู้เหตุผลก็ตาม

"พวกเธอจะไปดูมหาวิทยาลัยชิงหลิงกันเหรอ? ให้ฉันไปด้วยคนสิ"

สวี่มู่เหยียนวิ่งเหยาะๆตามมาทันพอดี

"เหยียนเหยียน? หรือว่าเธอก็เลือกมหาวิทยาลัยชิงหลิงเหมือนกัน?" เหวินจิงถามด้วยความประหลาดใจ

"อื้อ ใช่" สวี่มู่เหยียนพยักหน้า

"คะแนนระดับเธอติดท็อปสิบของโรงเรียน เกือบ 700 คะแนน ดันเลือกมหาวิทยาลัยชิงหลิงเนี่ยนะ?" ฉินหยุนหานมองสวี่มู่เหยียนอย่างจับผิด

"ฉันไม่อยากไปเรียนไกลบ้านน่ะ ก็เลยเลือกมหาลัยที่ดีที่สุดที่อยู่ใกล้บ้านแทน" สวี่มู่เหยียนอ้างเหตุผล สายตาแอบชำเลืองมองหวังฮ่าวหรานแวบหนึ่ง

ฉินหยุนหานเซ้นส์แรง สังเกตเห็นสายตานั้นทันที

"แค่เหตุผลนั้นจริงเหรอ?" เธอหรี่ตามองอย่างไม่ไว้ใจ

"บังเอิญจังเลยนะ แบบนี้อนาคตพวกเราก็ได้เรียนที่เดียวกันอีกแล้วสิ พรหมลิขิตชัดๆ" หวังฮ่าวหรานรีบเข้ามาแก้สถานการณ์เมื่อเห็นบรรยากาศเริ่มอึดอัด "ขึ้นรถกันเถอะ ได้เวลาแล้ว"

บอกตามตรง เขาแอบดีใจลึกๆที่สวี่มู่เหยียนตัดสินใจแบบนี้

พอหวังฮ่าวหรานพูดตัดบท ฉินหยุนหานก็เลิกซักไซ้ เธอเปิดประตูฝั่งที่นั่งข้างคนขับ เตรียมจะก้าวขึ้นไป

แต่ทว่า... สวี่มู่เหยียนกลับแทรกตัวเข้ามาก่อน

"ฉันเมารถนิดหน่อยน่ะ ขอนั่งข้างหน้าได้ไหม?" สวี่มู่เหยียนงัดข้ออ้างคลาสสิกขึ้นมาใช้ เพื่อจะได้ใกล้ชิดหวังฮ่าวหราน

"บังเอิญจัง ฉันก็เมารถเหมือนกัน ฉันก็จะนั่งข้างหน้า" ฉินหยุนหานไม่ยอมง่ายๆ ยืนขวางประตูไว้

"ใครนั่งหน้าก็เหมือนกันแหละน่า" หวังฮ่าวหรานพยายามไกล่เกลี่ย

"ไม่เหมือน!" สองสาวประสานเสียงพร้อมกัน หันมาจ้องหน้ากันเขม็ง

ดวงตากลมโตคู่สวยของทั้งสองจ้องตากันอย่างดุเดือด ไม่มีใครยอมใคร ไฟแลบเปรี๊ยะๆกลางอากาศ

หวังฮ่าวหรานถึงกับเหงื่อตก ไม่คิดว่าศึกชิงนางจะปะทุขึ้นเร็วขนาดนี้

ส่วนเหวินจิงแอบอมยิ้มขำอยู่ด้านหลัง

เป็นกิ๊กแบบลับๆนี่แหละดีที่สุด ไม่ต้องไปแย่งชิงบัลลังก์กับใครให้ปวดหัว

"พวกเธอจะจ้องตากันอีกนานไหมเนี่ย..." มู่เจาเจาบ่นอุบ

"เป่ายิงฉุบตัดสินไหม?" หวังฮ่าวหรานเสนอทางออก

"ตกลง" สวี่มู่เหยียนพยักหน้า

"ไม่เอา!" ฉินหยุนหานค้านหัวชนฝา หันไปกดดันหวังฮ่าวหรานแทน

"นายเป็นคนขับ นายตัดสินมาเลยว่าจะให้ใครนั่ง!"

"เอ่อ..." หวังฮ่าวหรานอึกอัก

เลือกใครก็ซวยทั้งนั้น งานเข้าแล้วมั้ยล่ะ

"หวังฮ่าวหราน... เราเป็นเพื่อนร่วมชั้นกันมาตั้งหลายปี นายคงไม่ใจร้ายปล่อยให้ฉันเมารถหรอกนะ?" สวี่มู่เหยียนกระพริบตาปริบๆ ส่งสายตาออดอ้อน

ฉินหยุนหานเห็นดังนั้นก็ของขึ้น

เล่นบทน่าสงสารเหรอ?

เธอตัดสินใจงัดไม้ตายสุดท้าย ก้มลงกระซิบข้างหูหวังฮ่าวหรานเบาๆ

หวังฮ่าวหรานฟังจบถึงกับตาโต หันไปมองฉินหยุนหานด้วยสีหน้าประหลาดใจ

เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกระแอมไอ

"อะแฮ่ม... สวี่มู่เหยียน เดี๋ยวฉันจะขับช้าๆ รับรองว่าไม่เวียนหัวแน่นอน เธอนั่งข้างหลังเถอะ"

【ติ๊ง! โฮสต์ทำให้ 'สวี่มู่เหยียน' เกิดอาการหึงหวง ได้รับแต้มวายร้าย 300 แต้ม!】

"เอ่อ... ก็ได้" สวี่มู่เหยียนเบะปากอย่างผิดหวัง และสงสัยใคร่รู้สุดขีด... ยัยนั่นกระซิบอะไรกับเขา?

ฉินหยุนหานเชิดหน้าขึ้นด้วยความภาคภูมิใจในชัยชนะ เดินขึ้นไปนั่งสวยๆบนเบาะข้างคนขับ

รถเคลื่อนตัวออกไปอย่างนุ่มนวล มุ่งหน้าสู่มหาวิทยาลัยชิงหลิง

ฉินหยุนหานอารมณ์ดี ชวนหวังฮ่าวหรานคุยเจื้อยแจ้วไม่หยุด

จู่ๆก็มีรถซูเปอร์คาร์คันหนึ่งพุ่งแซงรถมาเซราติของพวกเขาไปอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ

ฟิ้ววว!

เพียงชั่วพริบตาเดียว รถคันนั้นก็กลายเป็นจุดเล็กๆลับสายตาไป

"โอ้พระเจ้า! นั่นรถอะไรอ่ะ? เท่ชะมัดเลย!" มู่เจาเจาร้องอุทานเสียงหลง

"ปากานีซอนด้า" หวังฮ่าวหรานตอบทันควัน

ตอนที่พ่อแม่จะซื้อรถให้ เขาศึกษาข้อมูลรถซูเปอร์คาร์มาพอสมควร แค่เห็นแวบเดียวก็จำได้ทันทีว่าเป็นรถรุ่นไหน

"ปากานีซอนด้า... ชื่อฟังดูเร็วแรงทะลุนรกมาก!" มู่เจาเจาตาโต

"เธอนี่มันไม่รู้เรื่องรถเลยจริงๆ เมื่อกี้ความเร็วแค่ 200 กว่าๆเอง รถสปอร์ตทั่วไปก็ทำได้ ที่เจ๋งน่ะไม่ใช่รถ แต่เป็นฝีมือคนขับย่ะ!" ฉินหยุนหานบ่นเพื่อนซี้

"ใช่ ที่ความเร็วสูงขนาดนั้นยังเปลี่ยนเลนแซงซ้ายขวาได้นิ่งกริบ ฝีมือไม่ธรรมดาจริงๆ" หวังฮ่าวหรานพยักหน้าเห็นด้วย

ในระบบร้านค้ามีทักษะ 'ขับรถระดับปรมาจารย์' ขายอยู่ แต่ราคาหลายพันแต้ม

เขาเห็นว่าไม่จำเป็นเท่าไหร่ เลยยังไม่ได้ซื้อมาใช้

"คนขับเป็นนักแข่งรถอาชีพหรือเปล่า?" มู่เจาเจาสงสัย

"ไม่รู้ว่าเป็นนักแข่งอาชีพไหม แต่ที่แน่ๆต้องเป็น 'ตีนผี' ประสบการณ์สูงแน่นอน" หวังฮ่าวหรานฟันธง

"ตะ... แต่เมื่อกี้... ฉันเหมือนจะเห็นว่า... คนขับเป็นเด็กตัวเล็กๆเองนะ..."

เสียงเล็กๆของเหวินจิงดังแทรกขึ้นมาอย่างกล้าๆกลัวๆ

*****