บทที่ 176 นางเอกนักเปียโนอัจฉริยะ

"คนขับปากานีเป็นเด็กเหรอ? เป็นไปไม่ได้หรอก เธอมองผิดแล้วล่ะ!" ฉินหยุนหานรีบแย้ง

"แต่สายตาจิงจิงดีจะตายไป ถ้าเธอบอกแบบนั้นก็คงไม่ผิดหรอกน่า" สวี่มู่เหยียนออกตัวสนับสนุนเหวินจิง

"เด็กตัวกะเปี๊ยกจะไปเหยียบคันเร่งเหยียบเบรกได้ยังไงกัน?" ฉินหยุนหานเบ้ปาก

"อาจจะยืนขับก็ได้นี่" สวี่มู่เหยียนแย้ง

"เพ้อเจ้อไปกันใหญ่แล้ว" ฉินหยุนหานส่ายหน้าอย่างระอา

"โลกนี้กว้างใหญ่ อะไรก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้นแหละ"

"ก็จริงนะ ขนาดคนบางคนสอบได้เกือบ 700 คะแนนยังเลือกเรียน มหาวิทยาลัยชิงหลิงเลย เรื่องประหลาดแบบนี้ยังมี นับประสาอะไรกับเด็กขับรถ"

"ฉันบอกแล้วไงว่าอยากอยู่ใกล้บ้าน ก็เลยเลือกมหาวิทยาลัยชิงหลิง"

"เหตุผลจริงๆคืออะไรเจ้าตัวรู้อยู่แก่ใจ พูดตรงๆเลยว่า 'หน้าไม่อาย' จริงๆ"

"ฉะ...ฉันเลือกเรียนมหาวิทยาลัยชิงหลิงแล้วมันหน้าไม่อายตรงไหนยะ?"

"ฉันยังไม่ได้เอ่ยชื่อใครสักหน่อย แค่บอกว่า 'บางคน' ทำไมต้องร้อนตัวด้วย?"

......

สองสาวที่ตอนแรกเถียงกันเรื่องเด็กขับรถ จู่ๆก็วกกลับมาจิกกัดกันเองด้วยฝีปากคมกริบ

หวังฮ่าวหรานฟังแล้วรู้สึกหูอื้อตาลาย เหมือนมีแมลงวันบินหึ่งๆอยู่ข้างหู

โชคดีที่ระยะทางไปมหาวิทยาลัยชิงหลิงไม่ไกลนัก

ไม่นาน ทั้งห้าคนก็มาถึงจุดหมาย

หวังฮ่าวหรานจอดรถเสร็จ ทุกคนก็ทยอยลงจากรถ

"เอ๊ะ! นั่นมัน 'เจ้าแห่งสายลม' (ซอนด้า) คันเมื่อกี้นี่!" ฉินหยุนหานร้องทักเมื่อเห็นรถสปอร์ตคันงามจอดอยู่ไม่ไกลจากรถมาเซราติของเธอ

หวังฮ่าวหรานหันไปมองตาม

รถปากานีซอนด้าจอดนิ่งสนิท ไม่มีคนอยู่ข้างใน

แต่การที่มันมาจอดในลานจอดรถของมหาวิทยาลัยชิงหลิง แสดงว่าเจ้าของรถ (หรือคนขับที่เป็นเด็ก) ก็น่าจะมาทำธุระที่นี่เหมือนกัน

ทั้งห้าคนเดินออกจากลานจอดรถ เริ่มเดินชมบรรยากาศในมหาวิทยาลัย

ทุกครั้งที่เจอวิวสวยๆ สาวๆก็จะหยุดถ่ายรูปกันอย่างสนุกสนาน

ทำให้การเดินชมเป็นไปอย่างเชื่องช้า

มหาวิทยาลัยชิงหลิงมีพื้นที่กว้างใหญ่ไพศาล ถ้าเดินด้วยความเร็วระดับเต่าคลานแบบนี้ คงต้องเดินกันยันเย็นกว่าจะทั่ว

แต่สาวๆกลับดูคึกคักไม่มีทีท่าว่าจะเหนื่อย

ผิดกับหวังฮ่าวหรานที่เริ่มรู้สึกเบื่อหน่าย

ความรู้สึกเบื่อแบบเดียวกับตอนถูกลากไปเดินช้อปปิ้งกับผู้หญิง... เหนื่อยใจชะมัด

หลังจากเดินชมไปได้ชั่วโมงกว่า หวังฮ่าวหรานก็เริ่มงอแงไม่ยอมเดินต่อ ขอแยกตัวนั่งรออยู่แถวนั้น

ผ่านไปไม่กี่นาที ฉินหยุนหานที่เดินนำไปก่อนหน้า จู่ๆก็เดินย้อนกลับมาหาเขา

"อ้าว... ทำไมกลับมาคนเดียวล่ะ? คนอื่นไปไหนหมด?" หวังฮ่าวหรานถาม

"ก็ฉันอยากเดินกับนายสองต่อสองนี่นา"

"ยังจะเดินต่ออีกเหรอ?" หวังฮ่าวหรานทำหน้าเซ็ง

"ไม่ไปไกลหรอก ขึ้นไปดูตึกนั้นกันเถอะ"

ฉินหยุนหานชี้ไปที่ตึกคณะดุริยางคศิลป์ที่ตั้งตระหง่านอยู่ข้างๆ

ช่วงนี้เป็นช่วงปิดเทอม ตึกจึงเงียบเหงาไร้ผู้คน

ห้องเรียนส่วนใหญ่ปิดล็อค

แต่ประตูทางเข้าตึกเปิดอยู่ สามารถเดินเข้าไปได้

ถึงจะเข้าไปได้ แต่ก็เดินได้แค่ตามระเบียงและบันได กับชั้นดาดฟ้าเท่านั้น

ระเบียงกับบันไดไม่มีอะไรน่าสนใจ ทั้งคู่เลยมุ่งหน้าขึ้นไปบนดาดฟ้า

ตึกคณะดุริยางคศิลป์ค่อนข้างสูง เมื่อมองลงมาจากดาดฟ้าสามารถเห็นทิวทัศน์ของมหาวิทยาลัยได้เกือบทั้งหมด

ฉินหยุนหานหยิบมือถือขึ้นมาเซลฟี่คู่กับหวังฮ่าวหรานรัวๆ โดยมีวิวสวยๆเป็นฉากหลัง

ด้วยความที่ทั้งคู่หน้าตาดีระดับท็อป ต่อให้ถ่ายมุมไหน ไม่ต้องใช้แอปแต่งรูป ก็ออกมาดูดีเหมือนถ่ายแบบนิตยสาร

"เอาล่ะ ชมวิวเสร็จแล้ว ลงไปกันเถอะ" หวังฮ่าวหรานชวนกลับ

"บรรยากาศโรแมนติกออก อยู่ต่ออีกหน่อยเถอะนะ" ฉินหยุนหานอ้อน

ทั้งคู่นั่งกินลมชมวิวอยู่บนดาดฟ้าต่ออีกสักพัก

บรรยากาศเริ่มเป็นใจ ฉินหยุนหานค่อยๆเอนศีรษะซบลงบนไหล่กว้างของหวังฮ่าวหราน

หวังฮ่าวหรานหันไปมอง เธอเงยหน้าขึ้นมาสบตา แล้วค่อยๆหลับตาพริ้มอย่างเอียงอาย รอคอยสัมผัสบางอย่าง

แต่รอแล้วรอเล่า หวังฮ่าวหรานก็นิ่งเงียบ ไม่มีการตอบสนอง

"วิวสวยกว่าหน้าฉันหรือไง?" ฉินหยุนหานลืมตาขึ้นมาค้อนขวับ เชิดหน้าสวยคมของเธอขึ้นถามอย่างแง่งอน

"มีคนมา" หวังฮ่าวหรานกระซิบเตือน

"ห๊ะ?!" ฉินหยุนหานชะงัก

เมื่อกี้มัวแต่เคลิ้ม เลยไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้าง

ตึก... ตึก...

เสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

หญิงสาวรูปร่างสูงโปร่ง ขาเรียวยาว ท่าทางสง่างาม เดินขึ้นมาบนดาดฟ้า

พอเห็นหวังฮ่าวหรานและฉินหยุนหาน เธอก็ชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าเจื่อนลงเหมือนรู้สึกผิดที่มาขัดจังหวะคู่รัก

หวังฮ่าวหรานและฉินหยุนหานหันไปมองผู้มาใหม่

ทันใดนั้น ฉินหยุนหานก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ

"คุณ... คุณคือ 'ฉิวเฉียนเว่ย' ใช่ไหมคะ?!"

"เธอรู้จักฉันด้วยเหรอ?" สาวสวยขายาวหยุดเดิน ถามด้วยความแปลกใจ

"รู้จักสิคะ! ฉันกับคุณพ่อเคยไปดูคอนเสิร์ตเดี่ยวเปียโนของคุณด้วย ฉันเป็นแฟนคลับตัวยงของคุณเลยนะคะ!" ฉินหยุนหานตื่นเต้นดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่

เห็นปฏิกิริยาของแฟนคลับสาวสวย ฉิวเฉียนเว่ยก็ยิ้มอย่างเป็นกันเอง "ไม่นึกเลยว่าจะมาเจอแฟนคลับสวยระดับนางแบบที่นี่"

เธอปรายตามองไปที่หวังฮ่าวหรานที่ดูเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก

"ฉันแค่นึกครึ้มอยากขึ้นมาชมวิว ไม่คิดว่าจะมารบกวนเวลาสวีทของคู่รักหนุ่มสาว ขอโทษด้วยนะ"

"มะ... ไม่ใช่นะคะ! เราเป็นแค่เพื่อนร่วมชั้นกันเฉยๆค่ะ แค่ขึ้นมาดูวิวเหมือนกัน!" ฉินหยุนหานรีบปฏิเสธพัลวันด้วยความเขินอาย กลัวเสียภาพลักษณ์ต่อหน้าไอดอล

"อ๋อ... อย่างนี้นี่เอง" ฉิวเฉียนเว่ยพยักหน้ายิ้มๆ ไม่ได้ติดใจสงสัยอะไร บรรยากาศอึดอัดเมื่อครู่จึงผ่อนคลายลง

"ฉันขอถ่ายรูปคู่กับคุณได้ไหมคะ?" ฉินหยุนหานถามอย่างมีความหวัง

"แน่นอนค่ะ" ฉิวเฉียนเว่ยตอบตกลงอย่างใจดี

"นี่... ฝากถ่ายให้หน่อยนะ เอาให้สวยๆเลยนะ" ฉินหยุนหานยัดมือถือใส่มือหวังฮ่าวหราน แล้วรีบวิ่งไปยืนข้างฉิวเฉียนเว่ย หามุมสวยๆเป็นฉากหลัง

หวังฮ่าวหรานถอยหลังไปหามุมกล้อง เล็งหามุมที่สวยที่สุด

ขณะที่ถ่ายรูป สายตาของเขาก็พิจารณาฉิวเฉียนเว่ยไปด้วย

หน้าตา 96 คะแนน, หุ่น 96 คะแนน, บุคลิก 99 คะแนน... นี่มันระดับ 'นางเอก' ชัดๆ!

คิดได้ดังนั้น เขาก็เปิดระบบตรวจสอบข้อมูลทันที

เพียงพริบตา ข้อมูลของฉิวเฉียนเว่ยก็ปรากฏขึ้น

【นางเอก: ฉิวเฉียนเว่ย】

【พลังต่อสู้: 20】

【เสน่ห์: 288】

【ออร่านางเอก: 988】

【ทักษะ: การเล่นเปียโนระดับปรมาจารย์, การวิจารณ์ดนตรีระดับปรมาจารย์, การประพันธ์ดนตรีระดับปรมาจารย์, ความเชี่ยวชาญเครื่องดนตรีทุกชนิดระดับผู้เชี่ยวชาญ】

【ความรู้สึกที่มีต่อโฮสต์: 20 (เป็นมิตร)】

เห็นค่าสเตตัสแล้ว หวังฮ่าวหรานถึงกับอึ้ง

ค่าเสน่ห์ 288 สูงกว่านางเอกคนไหนๆที่เขาเคยเจอมา

ออร่านางเอก 988 ก็ถือว่าสูงที่สุดในบรรดานางเอกทั้งหมดที่เจอมา

ที่สำคัญคือสกิล... นี่มันอัจฉริยะทางดนตรีระดับโลกชัดๆ

ส่วนเรื่องค่าความชอบที่เริ่มต้นมาก็ 20 เลยนี่สิ น่าสนใจ

ปกติแล้วนางเอกมักจะมีอคติกับตัวร้าย ค่าความชอบเริ่มต้นมักจะอยู่ที่ 0 หรือติดลบด้วยซ้ำ

แต่นี่เจอกันครั้งแรกก็ได้ 20 เลย...

คงต้องขอบคุณค่าเสน่ห์ 568 ของเขาที่ทำงานได้ดีเยี่ยม!

*****