บทที่ 174 ฝุ่นจางลง เทพสงครามดับอนาถ

หน่วยเงาทั้ง 17 นายของซูหลางรีบพุ่งเข้ามาอารักขาทันที

แต่ทว่า... หน่วยเงาส่วนใหญ่ช่วยซูหลางดื่มเหล้าพิษเข้าไปด้วย อาการจึงไม่ต่างจากเจ้านาย อ่อนเปลี้ยเพลียแรงจนแทบจะยืนไม่ไหว

มีเพียงหน่วยเงาแค่ 7 นายเท่านั้นที่ยังพอมีสติและเรี่ยวแรงต่อสู้ได้

ในขณะที่ฝ่ายศัตรูที่กรูกันเข้ามามีมากกว่า 20 คน

แม้ฝีมือตัวต่อตัวจะสู้หน่วยเงาไม่ได้ แต่ด้วยจำนวนที่มากกว่าและความพร้อมที่เต็มร้อย การปะทะกันจึงดุเดือดเลือดพล่าน และฝ่ายหน่วยเงาก็ตกเป็นรองอย่างเห็นได้ชัด บาดเจ็บล้มตายกันระนาว

แขกเหรื่อในงานต่างพากันวิ่งหนีตายจ้าละหวั่น ไม่อยากเอาชีวิตมาทิ้งในสงครามกลางเมืองนี้

หยางจิงว่านที่เดินเหินไม่สะดวก ตกอยู่ในอาการตื่นตระหนกท่ามกลางความชุลมุนวุ่นวาย

แต่เพียงชั่วพริบตา เธอก็รู้สึกถึงท่อนแขนแข็งแรงที่โอบรัดเอวเธอไว้ และพาเธอพุ่งทะยานออกจากวงล้อมการต่อสู้ ไปยังที่ปลอดภัยในพริบตา

"ผลงานผมเป็นยังไงบ้าง?" หวังฮ่าวหรานกระซิบถามข้างหู

"คุณหมายถึง... ในห้อง... หรือในงานแต่งคะ?" หยางจิงว่านหน้าแดง ก้มหน้างุดถามเสียงเบา

"แน่นอนว่าต้องหมายถึงในงานแต่งสิ!" หวังฮ่าวหรานแกล้งทำเสียงเข้ม

"ถ้าหมายถึงในงานแต่ง... ก็ถือว่าใช้ได้ค่ะ เป็นไปตามที่คุณบอกไว้เลย"

หยางจิงว่านตอบพลางคิดในใจ...

พูดแบบนี้ แปลว่า 'อีกเรื่อง' นอกจากในงานแต่ง ฉันทำได้ไม่ดีงั้นสิ?

"ฉัน... ฉันไม่เคยมีประสบการณ์นี่คะ... ไว้... ไว้ฝึกบ่อยๆ... รับรองว่าฉันจะทำให้คุณพอใจแน่นอน..." เธอพึมพำกับตัวเองเสียงเบาหวิวราวกับยุงบิน

แต่หูของหวังฮ่าวหรานดีเลิศ เขาได้ยินชัดเจนทุกถ้อยคำ

"งั้นผมจะตั้งตารอชม 'พัฒนาการ' ของคุณนะ" หวังฮ่าวหรานยิ้มเจ้าเล่ห์

หยางจิงว่านหน้าแดงก่ำจนถึงใบหู พูดไม่ออกบอกไม่ถูก ได้แต่ก้มหน้าซุกอกเขาด้วยความเขินอาย

......

หลายวันต่อมา

เหตุการณ์วุ่นวายในงานแต่งจบลงแล้ว ฝุ่นควันจางหายไป

ซูหลาง เทพสงครามผู้ยิ่งใหญ่ตกตายลงอย่างอนาถในเหตุการณ์ปะทะกับกลุ่มศัตรูพร้อมลูกน้องคนสนิท

ตำนาน 'เทพสงคราม' ปิดฉากลงอย่างสมบูรณ์ กลายเป็นเพียงเรื่องเล่าในหน้าประวัติศาสตร์

หวังฮ่าวหรานกลับมาใช้ชีวิตนักเรียน ม.ปลาย ตามปกติ

บนกระดานดำหน้าชั้นเรียน มีตัวอักษรสีแดงตัวเบ้อเริ่มเขียนเตือนใจว่า: "เหลือเวลาอีก 12 วัน ก่อนสอบเกาเข่า"

(TL: 高考 (เกาเข่า) คือ การสอบเข้ามหาลัยของประเทศจีน)

ช่วงที่ผ่านมา หวังฮ่าวหรานเสียเวลาไปกับการจัดการซูหลางเยอะมาก ลาเรียนไปก็บ่อย

ตอนนี้ใกล้สอบแล้ว เขาจึงต้องกลับมาตั้งใจเรียนชดเชยสักหน่อย

ถึงแม้ว่าต่อให้สอบไม่ติด พ่อแม่เขาก็มีเส้นสายยัดเงินพาเข้ามหาวิทยาลัยชิงหลิงได้สบายๆ แต่... มันเสียศักดิ์ศรี

ในฐานะ 'จอมวายร้าย' ที่เพอร์เฟกต์รอบด้าน จะให้มาตกม้าตายเรื่องสอบเข้ามหาลัยได้ยังไง?

ต้องสอบเข้าด้วยคะแนนตัวเองให้โลกตะลึงสิ ถึงจะสมเกียรติ!

ตลอดหลายวันที่เหลือ หวังฮ่าวหรานทุ่มเทเวลาให้กับการอ่านหนังสือทบทวนบทเรียนอย่างหนัก

และแล้ววันสอบเกาเข่าก็มาถึง

การสอบดำเนินไปอย่างเข้มข้นตลอด 2 วัน

เมื่อเสียงระฆังหมดเวลาวิชาสุดท้ายดังขึ้นในช่วงบ่ายของวันที่ 8 หวังฮ่าวหรานก็เดินออกจากห้องสอบด้วยรอยยิ้มมั่นใจ

ในที่สุด... ก็เป็นอิสระ!

จากนี้ไปคือช่วงเวลาแห่งการพักผ่อนรอฟังผลสอบ

ส่วนเรื่อง 'ฟางเหิง' หมอนี่เป็นตัวเอกสาย 'แจกโชค' ที่ไม่มีพิษมีภัยอะไร หวังฮ่าวหรานเลยไม่ได้รู้สึกว่าเป็นภัยคุกคาม

เมื่อไม่มีแรงกดดัน ชีวิตของหวังฮ่าวหรานก็กลับมาเสเพลเต็มขั้น

กลางวันนอน กลางคืนเที่ยว ปาร์ตี้สังสรรค์ไม่เว้นแต่ละวัน

จนเขาเริ่มรู้สึกหมดไฟในการล่าตัวเอก อยากจะใช้ชีวิตเป็นปลาเค็ม (คนขี้เกียจ) อยู่กับฮาเร็มสาวสวยอย่างมีความสุขไปวันๆ

แต่... ความคิดนี้อันตราย

เขาเป็น 'ตัวร้าย' ไม่ใช่ 'ตัวเอก'

ตัวร้ายที่ไหนจะมีตอนจบแบบแฮปปี้เอนดิ้งง่ายๆ?

ถ้าประมาท... จุดจบอาจจะไม่สวย

——

ครึ่งเดือนผ่านไป

ผลสอบเกาเข่าประกาศอย่างเป็นทางการ

หวังฮ่าวหรานทำคะแนนได้ 691 คะแนน!

คะแนนระดับนี้สามารถเลือกเรียนต่อมหาวิทยาลัยไหนก็ได้ในประเทศ ไม่เว้นแม้แต่มหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งในเมืองหลวง

หวังเซียงและเจิ้นหลี่ พ่อแม่ของเขาดีใจจนออกนอกหน้าเมื่อรู้ผลสอบของลูกชาย

พวกเขาสั่งจองรถซูเปอร์คาร์ 'บูกัตติเวย์รอน' ให้เป็นของขวัญทันที

แต่เนื่องจากต้องรอผลิตและนำเข้า คงต้องใช้เวลาสักพักกว่ารถจะมาถึง

นอกจากรถซูเปอร์คาร์แล้ว หวังฮ่าวหรานยังได้รับของขวัญชิ้นใหญ่อีกชิ้น

เป็นวิลล่าหรูมูลค่ากว่า 50 ล้านหยวน ตั้งอยู่ใกล้กับมหาวิทยาลัยชิงหลิง

แต่คนให้ไม่ใช่พ่อแม่...

คนให้คือถังปิงหยุน เศรษฐีนีสาวสวย หนึ่งในฮาเร็ม

แม่บุญทุ่มคนสวยเห็นว่าเขาสอบได้คะแนนดี ก็เลยจัดหนักเปย์วิลล่าให้เป็นรางวัลซะเลย

หลังจากผลสอบออก ก็ถึงช่วงเวลาสำคัญ... การยื่นเลือกคณะและมหาวิทยาลัย

เพื่อนๆในห้องส่วนใหญ่มีเป้าหมายในใจแล้ว แต่ก็ยังมีบางคนที่ยังลังเล

หนึ่งในนั้นคือ... สวี่มู่เหยียน

เหวินจิง เพื่อนร่วมโต๊ะของเธอกรอกข้อมูลเลือกมหาวิทยาลัยเสร็จเรียบร้อยแล้ว

สวี่มู่เหยียนชะโงกหน้าไปดู แล้วก็ต้องตกใจ

"จิงจิง! คะแนนเธอคาบเส้นเกณฑ์ขั้นต่ำของมหาวิทยาลัยชิงหลิงพอดีเป๊ะเลยนะ! ทำไมเลือกเป็นอันดับหนึ่งล่ะ? ไม่กลัวหลุดเหรอ? ถ้าหลุดนี่อาจจะต้องร่วงไปอยู่มหาลัยระดับสองเลยนะ!"

"จะกลัวอะไรล่ะ ลองดูไม่เสียหาย เผลอๆอาจจะติดก็ได้" เหวินจิงตอบอย่างสบายใจเฉิบ

"เธอนี่มัน..." สวี่มู่เหยียนส่ายหน้า

"คิกคิก" เหวินจิงหัวเราะคิกคัก ไม่ได้อธิบายเหตุผล

จะให้บอกได้ยังไงล่ะว่า... มี 'ใครบางคน' รับปากเธอไว้แล้วว่า ต่อให้คะแนนคาบเส้นแค่ไหน เธอก็จะได้เข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยชิงหลิงแน่นอนล้านเปอร์เซ็นต์

"แล้วเธอล่ะเหยียนเหยียน? เลือกได้หรือยัง?" เหวินจิงถามกลับเมื่อเห็นเพื่อนสาวยังนั่งหน้าเครียด

"ยังเลย..." สวี่มู่เหยียนถอนหายใจ

"ได้ตั้ง 689 คะแนน จะเครียดอะไรอีก? ยื่นมหาลัยอันดับหนึ่งในเมืองหลวงไปเลยสิ ติดชัวร์ๆอยู่แล้ว" เหวินจิงไม่เข้าใจ

"เมืองหลวงมันไกลนี่นา..." สวี่มู่เหยียนบ่นอุบอิบ สายตาเหลือบมองไปรอบๆอย่างมีพิรุธ ก่อนจะกระซิบข้างหูเหวินจิง

"จิงจิง... ช่วยไปดูให้หน่อยสิว่าหวังฮ่าวหรานเลือกเรียนที่ไหน ฉันอยากเอามาประกอบการตัดสินใจ"

"อ๋อ... เข้าใจละ" เหวินจิงยิ้มกรุ้มกริ่ม

"เข้าใจอะไรยะ! รีบไปดูให้หน่อยเร็วๆเข้า" สวี่มู่เหยียนหน้าแดง รีบดันหลังเพื่อน "แต่อย่าบอกเขานะว่าฉันให้มาดู!"

"โอเคๆ รู้แล้วน่า"

เหวินจิงลุกเดินไปที่โต๊ะของหวังฮ่าวหราน

"เหยียนเหยียนให้ฉันมาสืบว่าคุณเลือกเรียนที่ไหน เธอจะได้เลือกตาม ฉันควรตอบว่าไงดี?"

เหวินจิงหักหลังเพื่อนทันควัน ถามตรงๆไม่อ้อมค้อมเลยสักนิด

"บอกความจริงไปเลย ส่วนเธอจะเลือกเรียนที่ไหนก็ให้เธอตัดสินใจเอง" หวังฮ่าวหรานตอบ

ตอนนี้สาวๆรอบตัวเขาก็เยอะจนจัดคิวแทบไม่ทันแล้ว กับสวี่มู่เหยียนความสัมพันธ์ยังไม่คืบหน้าไปถึงขั้นนั้น เขาเลยไม่อยากไปบงการชีวิตเธอ ปล่อยให้เธอเลือกทางเดินของตัวเองดีกว่า

เหวินจิงพยักหน้า แล้วเดินกลับมารายงานผล

"เขาเลือกมหาวิทยาลัยชิงหลิง"

"หา?! คะแนนสูงขนาดนั้น ทำไมเลือกมหาวิทยาลัยชิงหลิงล่ะ..." สวี่มู่เหยียนอึ้งไปเลย

"สงสัยเขาคงขี้เกียจไปไกลบ้านมั้ง" เหวินจิงเดาส่งเดช "แล้วเธอล่ะ? จะเอายังไง?"

"ฉัน..." สวี่มู่เหยียนกลับมาหนักใจอีกครั้ง

ถ้าหวังฮ่าวหรานเลือกไปเมืองหลวง เธอคงเก็บกระเป๋าตามไปแบบไม่ลังเล เพราะนั่นคือมหาลัยในฝันของเธอ

แต่เขาดันเลือกมหาวิทยาลัยชิงหลิง...

ใจจริงเธอไม่อยากเรียนที่นี่เลย คะแนนระดับเธอ ถ้าเรียนที่นี่ถือว่า 'เสียเปล่า' อย่างแรง

อุตส่าห์ทุ่มเทเรียนแทบตาย ก็เพื่อจะเข้ามหาลัยอันดับหนึ่งในเมืองหลวงไม่ใช่เหรอ?

โอกาสอยู่ตรงหน้าแล้วแท้ๆ...

แต่ถ้าไปเมืองหลวง... เธอก็จะต้องห่างกับเขา...

*****