บทที่ 165 เทพสงครามโชว์พาวล้มเหลว

หวังฮ่าวหรานมองดูซูหลางและหยางจิงว่านเดินไปที่เคาน์เตอร์แคชเชียร์ แต่เขาไม่ได้เดินตามไป เขาเลือกมุมสบายๆนั่งสังเกตการณ์อยู่ห่างๆ เตรียมรอดูละครฉากเด็ดที่จะพลิกล็อคอย่างสนุกสนาน

ระหว่างรอ เขาเอามือล้วงกระเป๋ากางเกง สัมผัสถึงความเย็นเยียบของบัตรสีดำอันหรูหรา...

......

"สวัสดีค่ะคุณผู้หญิง ชุดเจ้าสาวทรงหางปลาหนึ่งชุด กับชุดสูทเจ้าบ่าวหนึ่งชุด ราคารวมทั้งหมด 1.98 ล้านหยวนค่ะ" แคชเชียร์สาวยิ้มหวานแจ้งยอดเงิน

"อะไรนะ?! ล้านเก้าแสนแปดหมื่น?!" หยางจิงว่านอุทานเสียงหลง เธอไม่ได้ดูป้ายราคามาก่อน พอได้ยินตัวเลขถึงกับหน้าซีดเผือด

เงินค่าคอมมิชชั่นจากการขายบ้านเมื่อเดือนก่อนเพิ่งเข้าบัญชี รวมกับเงินเก็บที่มีอยู่ตอนนี้ก็มีแค่ล้านห้าแสนกว่าๆ

ต่อให้เทหมดหน้าตัก ก็ยังไม่พอจ่ายค่าชุดพวกนี้เลย

"เอ่อ... คือว่า... ฉันขอไปดูชุดอื่นก่อนได้ไหมคะ ชุดนี้... ขอผ่านก่อน" หยางจิงว่านพูดด้วยความอับอาย หน้าแดงก่ำ

"อ้าว... ชุดนี้เหมาะกับคุณผู้หญิงมากเลยนะคะ แล้วเราก็ห่อให้เรียบร้อยแล้วด้วย ทำไมจู่ๆถึงเปลี่ยนใจล่ะคะ?" พนักงานขายที่ดูแลเธอรีบถาม แต่พอเห็นสีหน้ากระอักกระอ่วนของหยางจิงว่าน เธอก็เข้าใจสถานการณ์ทันที

"อ๋อ... เห็นตอนเลือกว่าจะเอานู่นเอานี่ซะดิบดี นึกว่าเป็นเศรษฐีกระเป๋าหนัก ที่แท้ก็ไม่มีเงินจ่ายนี่เอง"

ก่อนหน้านี้พนักงานคนนี้บริการซูหลางและหยางจิงว่านอย่างพินอบพิเทาเพราะนึกว่ารวย พอรู้ความจริงว่าถังแตก สีหน้าและน้ำเสียงก็เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังเท้าทันที

"ขอโทษจริงๆค่ะ ฉันไม่ทันได้ดูป้ายราคา ต้องขอโทษด้วยนะคะ" หยางจิงว่านยกมือไหว้ขอโทษ

"ไม่ได้ดูป้ายราคา แต่ก็เห็นเพชรวิบวับเต็มชุดขนาดนั้น ไม่รู้เหรอคะว่ามันแพง? แล้วด้ายทองที่ปักอยู่นั่นก็นึกว่าเป็นของปลอมหรือไง?" พนักงานขายแขวะแรง

หยางจิงว่านอายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนี

เอาจริงๆ... เมื่อกี้เธอคิดว่าเป็นของปลอมจริงๆนั่นแหละ

"อย่ามาดูถูกคนให้มันมากนัก! ก็แค่ล้านกว่าหยวน คิดว่าฉันไม่มีปัญญาจ่ายหรือไง?!" ซูหลางเห็นภรรยาโดนฉีกหน้าก็ของขึ้นทันที ตวาดใส่พนักงานเสียงดัง

"ซูหลาง! หุบปากเดี๋ยวนี้ อย่าหาเรื่องใส่ตัวให้ขายขี้หน้าไปมากกว่านี้เลย!" หยางจิงว่านรีบปราม นึกว่าเขาแค่ปากดีแก้เขิน

"ภรรยา วางใจเถอะ ในเมื่อคุณชอบชุดนี้ วันนี้ต่อให้ฟ้าถล่มผมก็จะซื้อกลับไปให้คุณให้ได้!" ซูหลางให้คำมั่น

พนักงานขายที่เมื่อกี้โดนซูหลางโขกสับมาตลอด พอเห็นช่องก็รีบสวนกลับ "อย่ามัวดีแต่ปาก ถ้ามีปัญญาก็รีบควักเงินออกมาจ่ายสิ!"

"ของน่ะฉันซื้อแน่ แต่ค่าคอมมิชชั่นเธออย่าหวังจะได้กิน!" ซูหลางประกาศกร้าว เตรียมจะสั่งสอนพนักงานคนนี้ให้รู้สำนึก

"พูดเหมือนรวยล้นฟ้า รีบๆจ่ายมาสิ รอจนรากจะงอกแล้วเนี่ย!" พนักงานขายยิ้มเยาะ

"มดปลวกอย่างเธอ จะได้เห็นดีกัน..."

ซูหลางล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูทอย่างมาดมั่น เตรียมจะหยิบ 'ยูนิเวอร์แซลซูพรีมแบล็คการ์ด' ที่มีเพียง 50 ใบในโลกออกมาตบหน้าพนักงานให้หงายเงิบ

แต่ทว่า... ล้วงไปกลับเจอแต่ความว่างเปล่า

เฮ้ย? หายไปไหนวะ?

ซูหลางงงเป็นไก่ตาแตก จำได้แม่นว่าใส่ไว้ในกระเป๋านี้แน่ๆ

สงสัยจำผิด

เขาลองล้วงกระเป๋าอื่น... ไม่มี

ลองล้วงกระเป๋ากางเกง... ก็ไม่มี

ล้วงทุกซอกทุกมุมจนแทบจะถอดเสื้อผ้าค้น ก็ไม่เจอบัตรแม้แต่เงา

ซวยแล้ว! ทำหายแน่ๆ!

ซูหลางหน้าถอดสี มั่นใจว่าทำหล่นหายที่ไหนสักแห่งแน่นอน

ส่วนเรื่องโดนขโมย? ตัดทิ้งไปได้เลย

เขาเป็นถึง 'เทพสงคราม' ใครหน้าไหนจะกล้ามาล้วงคองูเห่าขโมยของจากตัวเขาได้? ไม่มีทาง!

【ติ๊ง! โฮสต์ใช้สกิล 'หัตถ์มังกรเมฆา' ขโมยแบล็คการ์ดของซูหลางได้สำเร็จ ทำให้แผนโชว์พาวของซูหลางล้มเหลวไม่เป็นท่า ได้รับแต้มวายร้าย 500 แต้ม, ออร่าตัวเอกของซูหลาง -20, ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +20!】

หวังฮ่าวหรานยิ้มกริ่ม รับรางวัลอย่างสบายใจ

"นี่คุณทำอะไร? คันเหรอ? จะจ่ายเงินได้หรือยัง?" พนักงานขายเร่ง

"ยูนิเวอร์แซลซูพรีมแบล็คการ์ดของฉันหาย จ่ายตอนนี้ไม่ได้ แต่รอเดี๋ยว พอฉันหาเจอจะรีบกลับมาจ่ายให้" ซูหลางตอบหน้าตาย พยายามรักษามาดขรึม

หยางจิงว่านยกมือปิดหน้าด้วยความอนาถใจ

ไอ้บ้านี่... ขนาดนี้แล้วยังจะโม้ไม่เลิก

แบล็คการ์ดอะไรนั่น คนอย่างนายจะมีปัญญาถือครองได้ยังไง?

"พอที! เลิกทำตัวน่าสมเพชได้แล้ว!"

หยางจิงว่านทนไม่ไหว ตะโกนใส่ซูหลางด้วยความโกรธจัด แล้วรีบเดินก้มหน้าจ้ำอ้าวออกจากร้านไปอย่างรวดเร็ว

——

ยามค่ำคืน

ซูหลางขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้ากลับมาถึงบ้าน

หยางจิงว่านที่นั่งแท็กซี่กลับมาก่อนแล้ว กำลังนั่งฟ้องพ่อกับแม่อย่างออกรสถึงเรื่องขายขี้หน้าในร้านเวดดิ้ง

"ไอ้ตัวไม่ได้เรื่อง! แกจะไปขายหน้าคนเดียวก็ไปสิ ทำไมต้องลากจิงว่านไปขายหน้าด้วย?! ประสาทหรือไง?!" หลี่ม่านลี่ชี้หน้าด่าซูหลางทันทีที่เขาโผล่หัวเข้ามา

"ใช่! ไม่มีเงินแล้วยังจะสะเออะพาจิงว่านไปดูชุดแต่งงานอีก!" หยางไท่ผสมโรงด่ากราด

หยางจิงว่านจ้องมองซูหลางตาเขียว แต่ไม่พูดอะไร

ถ้าสายตาฆ่าคนได้ ซูหลางคงตายเป็นหมื่นรอบแล้ว

แค่นึกถึงความอับอายตอนจ่ายเงิน เธอก็อยากจะกรี๊ดให้ลั่นบ้าน

"ภรรยา ฟังผมอธิบายก่อน ผมมีเงินจริงๆนะ แต่บัตรมันดันหายพอดี!" ซูหลางพยายามแก้ตัว

"พอสักทีเถอะ! ยังจะมาโกหกหน้าด้านๆอีก? ฉันว่านายเป็นโรคหลงผิดแล้วมั้ง!" หยางจิงว่านตวาดแว้ด

"งานต่งงานแต่งไม่ต้องจัดมันแล้ว! ขนาดชุดเจ้าสาวยังไม่มีปัญญาซื้อ จะจัดงานบ้าบออะไรได้! หย่าๆกันไปซะให้จบเรื่อง!"

"ชุดเจ้าสาวผมจะรีบซื้อกลับมาให้ได้ งานแต่งก็ต้องจัดเหมือนเดิม" ซูหลางยืนกรานเสียงแข็ง

"ฉันให้เวลานายแค่วันเดียว พรุ่งนี้เวลานี้ ถ้านายยังเอาชุดเจ้าสาวกลับมาไม่ได้ เราถือว่าจบกัน หย่าทันที ไม่มีข้อแม้!" หยางจิงว่านยื่นคำขาด

"อ้อ... แล้วต้องเป็นชุดทรงหางปลาตัวนั้นด้วย! ชุดถูกๆฉันไม่เอา!"

"ได้ ผมรับปาก!" ซูหลางรับคำ

"คุยกันรู้เรื่องแล้วก็รีบไปทำกับข้าวสิ! พวกฉันหิวจนไส้จะขาดแล้ว!" หลี่ม่านลี่สั่ง

ถึงจะอยากให้หย่าใจจะขาด แต่เรื่องใช้งานลูกเขย นางไม่เคยพลาด

"ครับๆ ไปเดี๋ยวนี้แหละ" ซูหลางรับคำอย่างเคยชิน รีบวิ่งเข้าครัวไป

เขาเชื่อว่าความพยายามอยู่ที่ไหนความสำเร็จอยู่ที่นั่น

ตอนนี้โดนโขกสับแค่ไหน วันหน้าเขาจะได้รับความรักตอบแทนเป็นทวีคูณ

"จิงว่าน... ลูกกับคุณชายหวังไปถึงขั้นไหนแล้ว?" หลี่ม่านลี่เห็นซูหลางไม่อยู่ ก็รีบกระซิบถามลูกสาว

"ก็... ก็แค่เพื่อนธรรมดาค่ะ" หยางจิงว่านตอบอึกอัก

"ลูกแม่ แม่เลี้ยงมากับมือทำไมจะดูไม่ออก เวลาโกหกลูกชอบบิดชายเสื้อเล่น" หลี่ม่านลี่จับผิด "บอกมาตามตรง... ได้เสียกันหรือยัง?"

หยางจิงว่านหน้าแดงก่ำ รู้ตัวว่าปิดไม่อยู่ รีบปฏิเสธพัลวัน

"ยังไม่ถึงขั้นนั้นสักหน่อย!"

"จริงเหรอ?" หลี่ม่านลี่หรี่ตามองอย่างจับผิด

"จริงๆค่ะ!" หยางจิงว่านยืนยัน

"โธ่เอ๊ย... ยัยลูกบื้อ ทำไมไม่รู้จักอ่อยเขาบ้าง?" หลี่ม่านลี่บ่นอย่างขัดใจ

"แม่คะ! พอเถอะน่า... เอาเป็นว่าตอนนี้เราสองคน... กำลังไปได้สวยค่ะ"

หยางจิงว่านตอบตัดบท แต่ในหัวกลับนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อตอนเย็น... ภาพที่เธอจูบเขา

คิดแล้วก็หน้าเห่อร้อน

ว่าแต่... จูบนานขนาดนั้น ทำไมตอนนี้ยังรู้สึกเมื่อยปาก เจ็บคอแปลกๆอยู่นะ?

*****