บทที่ 164 โดนสวมเขาโดยไม่รู้ตัว
บทที่ 164 โดนสวมเขาโดยไม่รู้ตัว
จังหวะนั้น พนักงานหญิงที่ซูหลางเรียกไปก็กลับมาพร้อมกับชุดเจ้าสาวทรงหางปลาที่ปลดลงมาจากหุ่นโชว์
"คุณผู้หญิงตาถึงจริงๆค่ะ ชุดนี้เข้ากับบุคลิกของคุณมาก" พนักงานเอ่ยชมจากใจจริง ก่อนจะผายมือไปอีกทาง "ห้องลองชุดอยู่ทางโน้นค่ะ ต้องการให้ดิฉันช่วยใส่ไหมคะ?"
"ขอบคุณค่ะ ฉันใส่เองได้" หยางจิงว่านปฏิเสธอย่างสุภาพ
"ได้ค่ะ" พนักงานพยักหน้า จากนั้นสายตาก็เหลือบไปเห็นหวังฮ่าวหรานและซูหลางที่ยืนอยู่ข้างๆ
เธอมองสลับไปมา แล้วหันไปพูดกับหวังฮ่าวหราน
"คุณผู้ชายคะ ชุดเจ้าสาวทรงหางปลาชุดนี้มีชุดสูทเจ้าบ่าวที่ออกแบบมาคู่กันด้วยนะคะ สนใจจะลองใส่ให้เข้าคู่กันไหมคะ?"
หยางจิงว่านถึงกับอึ้งไปเล็กน้อย แต่ในใจกลับแอบชมเปาะ
พนักงานคนนี้ตาถึงจริงๆ!
ส่วนซูหลาง... หน้าดำคล้ำเป็นก้นหม้อ
"ตาบอดหรือไง! ฉันต่างหากที่เป็นสามี!" ซูหลางตวาดใส่พนักงานด้วยความไม่พอใจ
"อ๊า! ขอโทษค่ะ! ขอประทานโทษจริงๆค่ะ ดิฉันเข้าใจผิดไป" พนักงานสาวหน้าซีดเผือด รีบก้มหัวขอโทษขอโพย
"วันหลังหัดแหกตาดูให้ดีๆหน่อย" ซูหลางตำหนิซ้ำ
พนักงานสาวขอโทษอีกครั้ง แต่ในใจกลับคิดว่า
ก็ช่วยไม่ได้นี่นา... คุณผู้หญิงกับหนุ่มหล่อคนนั้นดูสมกันยังกะกิ่งทองใบหยก ใครเห็นก็ต้องคิดว่าเป็นคู่บ่าวสาวกันทั้งนั้น
ส่วนตานี่... หน้าตาบ้านๆ ธรรมดาซะไม่มี ดูยังไงก็ไม่เข้ากับคุณผู้หญิงเลยสักนิด
แน่นอนว่าเธอทำได้แค่คิดในใจ ไม่กล้าพูดออกมา
"คุณผู้ชายคะ งั้นสนใจจะลองชุดสูทที่เข้าคู่กันไหมคะ?" พนักงานถามแก้เก้อกับซูหลางอีกรอบ
"ไปเอามา" ซูหลางแค่นเสียงสั่ง
"ได้ค่ะ รอสักครู่นะคะ" พนักงานรีบวิ่งไปหยิบชุดมาให้
"เธอมาช่วยฉันด้วย" ซูหลางผูกเนคไทไม่เป็น เลยเรียกพนักงานให้ตามไปช่วย
พนักงานพยักหน้า แล้วเดินตามซูหลางไปที่ห้องลองชุดอีกฝั่ง
"ฉันไปเปลี่ยนชุดก่อนนะ" พอเห็นทางสะดวก หยางจิงว่านก็หันมาพูดกับหวังฮ่าวหรานด้วยน้ำเสียงหวานหยดย้อย แล้วเดินตรงไปยังห้องลองชุด
แต่ทว่า... หวังฮ่าวหรานกลับเดินตามเธอเข้าไปด้วย แถมยังกดล็อคประตูลงกลอนเสร็จสรรพ!
"คะ...คุณเข้ามาทำไม?" หยางจิงว่านใจเต้นตูมตามด้วยความตกใจปนตื่นเต้น
"ชุดนี้ซิปอยู่ข้างหลัง ผมกลัวคุณรูดไม่ถึง เลยอาสามาช่วย" หวังฮ่าวหรานตอบหน้าตาย
"อ๋อ..." หยางจิงว่านพยักหน้า พยายามสงบสติอารมณ์ "งั้น... คุณหันหลังไปก่อนสิ"
หวังฮ่าวหรานยืนนิ่งไม่ขยับ สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่เธอไม่วางตา
หยางจิงว่านเริ่มลนลาน แต่ลึกๆในใจกลับรู้สึกตื่นเต้นอย่างประหลาด
......
"ดูดีเหมือนกันแฮะ"
ซูหลางเปลี่ยนชุดเสร็จแล้วมายืนหมุนตัวอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ รู้สึกพอใจกับภาพลักษณ์ตัวเองในกระจกมาก
"คุณผู้ชายใส่ชุดนี้แล้วหล่อมากเลยค่ะ!" พนักงานรีบเยินยอเอาใจ
"แล้วถ้าไม่ใส่ชุดนี้ ฉันไม่หล่อหรือไง?" ซูหลางย้อนถามเสียงกวน
"แหะๆ... หล่อค่ะ หล่ออยู่แล้ว" พนักงานฝืนยิ้มการค้า แต่ในใจแอบด่า
หลงตัวเองชะมัด หน้าตาแบบนี้ยังกล้าถามอีก
ไม่มีกระจกส่องดูเบ้าหน้าตัวเองบ้างหรือไง?
"เอ๊ะ... ภรรยาผมยังเปลี่ยนชุดไม่เสร็จอีกเหรอ?" ซูหลางเริ่มสงสัย
"ผู้หญิงเปลี่ยนชุดก็ต้องนานกว่าผู้ชายอยู่แล้วค่ะ ยิ่งเป็นชุดเจ้าสาวด้วย รายละเอียดเยอะจะตาย" พนักงานอธิบาย
ซูหลางเห็นด้วย จึงนั่งรอต่อไป
แต่ผ่านไปเกือบ 20 นาทีแล้ว ก็ยังไม่เห็นวี่แววของหยางจิงว่าน โทรไปหาก็ปิดเครื่อง
"ที่รัก... คุณอยู่ข้างในหรือเปล่า?"
"ที่รัก?"
......
ซูหลางชักนั่งไม่ติด เริ่มเดินไปเคาะประตูห้องลองชุดทีละห้อง
"ว้ายยย!"
เขาผลักประตูห้องหนึ่งที่ไม่ได้ล็อคเข้าไป เจอชายหญิงคู่หนึ่งในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ย ฝ่ายหญิงกรีดร้องลั่นด้วยความตกใจ
พนักงานสาวเห็นภาพนั้นจนชินตา รีบวิ่งมาปิดประตูให้
ซูหลางหน้าเสีย แต่ยังคงเดินเคาะห้องอื่นต่อ
"คุณผู้ชายคะ ใจเย็นๆค่ะ ภรรยาคุณคงแค่เปลี่ยนชุดอยู่เฉยๆ ไม่ได้ทำเรื่องอย่างว่าหรอกค่ะ" พนักงานเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของซูหลาง กลัวเขาจะอาละวาด เลยรีบพูดปลอบ
"พูดบ้าอะไรของเธอ! ภรรยาฉันเป็นกุลสตรีหัวโบราณ รักเดียวใจเดียว เธอไม่มีวันทำเรื่องพรรค์นั้นเด็ดขาด! ฉันแค่กลัวว่าเธอจะเป็นลมหรือเกิดอุบัติเหตุต่างหาก!" ซูหลางตวาดกลับ
"งั้นให้ดิฉันช่วยดูให้ดีกว่าค่ะ คุณเป็นผู้ชายไปไล่เคาะห้องแบบนี้เดี๋ยวจะโดนหาว่าเป็นโรคจิต ให้ผู้หญิงด้วยกันไปดูจะสะดวกกว่านะคะ" พนักงานเสนอทางออก
"งั้นก็รีบไปสิ!" ซูหลางสั่ง
"ได้ค่ะๆ" พนักงานรีบเดินไปเคาะห้องที่มีคนอยู่ แล้วถามหา
ไม่นานก็เจอห้องที่หยางจิงว่านอยู่
ประตูห้องแง้มออกเล็กน้อย หยางจิงว่านในชุดเจ้าสาวทรงหางปลาสีขาวบริสุทธิ์เดินออกมา
เธอยกมือปิดปาก ไอโขลกๆ หน้าแดงก่ำ
"ที่รัก! คุณเป็นอะไรไป?" ซูหลางรีบถลาเข้าไปดูอาการ
"แค่กๆ... น้ำ... ขอน้ำหน่อย..." หยางจิงว่านพูดเสียงแหบพร่า
"รอเดี๋ยว ผมไปเอามาให้!" ซูหลางวิ่งไปหาน้ำทันที
"คุณผู้หญิง... ไหวไหมคะ?" พนักงานเห็นหน้าเธอแดงจัดก็ถามด้วยความเป็นห่วง
"น้ำมาแล้ว! น้ำมาแล้ว!" ซูหลางวิ่งกลับมาพร้อมขวดน้ำแร่
หยางจิงว่านรีบรับมาดื่มอึกใหญ่ สีหน้าค่อยๆดีขึ้น อาการไอก็หายไป
"เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น?" ซูหลางถามด้วยความเป็นห่วง
"อยู่ๆก็หน้ามืด ตาลายไปหมด เหมือนโลกหมุนเลย" หยางจิงว่านโกหกหน้าตาย แต่ในใจเต้นรัวเหมือนกลองศึก
"มิน่าล่ะถึงเปลี่ยนชุดนานขนาดนี้" ซูหลางถึงบางอ้อ
"ว้าว... ผมว่าแล้วเชียว ชุดนี้เหมาะกับคุณมากจริงๆ"
จู่ๆหวังฮ่าวหรานก็โผล่มาจากไหนไม่รู้ เดินเข้ามาชื่นชมใกล้ๆ
"จะสวยหรือไม่สวยก็เมียฉัน ไม่เกี่ยวกับนาย อย่ามาเสือก!" ซูหลางกันท่าทันที
"คร้าบๆ เมียคุณๆ ไม่เกี่ยวกับผม" หวังฮ่าวหรานยิ้มกวนๆ
หยางจิงว่านก้มหน้างุด แอบชำเลืองมองหวังฮ่าวหรานด้วยความขัดเขิน
อีตานี่ร้ายกาจจริงๆ...
จนถึงตอนนี้เธอยังใจเต้นไม่หาย
แต่พอนึกย้อนกลับไป... มันก็... ตื่นเต้นเร้าใจดีเหมือนกันแฮะ
"ชุดทรงหางปลานี้ออกแบบมาให้โชว์สัดส่วนช่วงเอวและสะโพก ชายกระโปรงบานออกเหมือนหางนางเงือก ช่วยขับเน้นรูปร่างของคุณผู้หญิงให้ดูสง่างามและเซ็กซี่มากเลยค่ะ พอใจไหมคะ?" พนักงานถามพร้อมรอยยิ้ม
"เอาชุดนี้แหละค่ะ" หยางจิงว่านตัดสินใจทันที
เธอไม่ได้ใส่ใจงานแต่งครั้งนี้อยู่แล้ว ชุดไหนก็เหมือนกัน ขี้เกียจเลือกต่อ
"ได้ค่ะ" พนักงานยิ้มแก้มปริ
หยางจิงว่านกลับไปเปลี่ยนชุดคืน ซูหลางเองก็ถอดสูทคืนให้พนักงานแพ็คใส่กล่อง
"เชิญชำระเงินทางด้านโน้นค่ะ" พนักงานผายมือพาหยางจิงว่านไปที่เคาน์เตอร์แคชเชียร์
*****