บทที่ 151 แสงสีเขียวบนหัวเทพสงคราม

วันรุ่งขึ้น เวลา 18.00 น.

ณ สำนักงานขายบ้านเครือฉินกรุ๊ป

หวังฮ่าวหรานขับรถซูเปอร์คาร์ 'แม็คลาเรน' มาจอดเทียบที่หน้าสำนักงาน แล้วส่งข้อความหาหยางจิงว่าน

ไม่นานนัก

"คุณชายหวัง รอนานไหมคะ?" หยางจิงว่านรีบวิ่งออกมาหาทันทีที่เลิกงานทั้งที่ยังสวมชุดยูนิฟอร์มพนักงานขายอยู่

"ผมเพิ่งมาถึงน่ะ"

"เอ่อ... คุณแต่งตัวให้ดูเป็นผู้ใหญ่กว่านี้ได้ไหมคะ?" หยางจิงว่านกวาดสายตามองการแต่งกายของหวังฮ่าวหรานที่ดูสบายๆเหมือนนักศึกษาทั่วไป แล้วเอ่ยถามด้วยความผิดหวังเล็กน้อย

"จะให้ผมใส่สูทผูกไทไปนั่งเรียนมันก็แปลกๆอยู่นะ" หวังฮ่าวหรานยิ้มขำ

"จริงด้วย ฉันลืมไปเลยว่าคุณยังเรียนอยู่ ขอโทษทีค่ะ ฉันเบลอไปหน่อย" หยางจิงว่านหัวเราะแห้งๆแก้เขิน

"แต่ผมก็สงสัยอยู่นะ ว่าทำไมคุณถึงอยากให้ผมแต่งตัวให้ดูแก่... เอ้ย ดูเป็นผู้ใหญ่?" หวังฮ่าวหรานแกล้งถาม

"คือ... เรื่องมันเป็นอย่างนี้ค่ะ" หยางจิงว่านอึกอัก หน้าเริ่มแดง "ฉันนัดกับเพื่อนสมัยเรียนไว้ว่าจะไปงานเลี้ยงรุ่น แล้วดันไปรับปากว่าจะพา 'สามี' ไปด้วย... ก็เลยอยากจะรบกวนคุณช่วย..."

"อ๋อ... สรุปคือคุณอยากให้ผมปลอมตัวเป็นสามีคุณใช่ไหม?" หวังฮ่าวหรานสรุปความให้เสร็จสรรพ

ในใจแอบคิดเล่นๆว่าถ้าเจ้า 'เทพสงคราม' รู้เรื่องนี้เข้า คงได้กระอักเลือดตายแน่ๆ

"คะ... ค่ะ ประมาณนั้น" หยางจิงว่านก้มหน้าด้วยความเขินอาย

"เรื่องเล็กน้อยแค่นี้เอง สบายมาก ไปกันเถอะ"

"ไปทั้งชุดนี้เลยเหรอคะ?" หยางจิงว่านชะงัก

"จะไปใช่ได้ยังไงล่ะ งานเลี้ยงเริ่มหนึ่งทุ่มไม่ใช่เหรอ? เรายังมีเวลาเตรียมตัวอีกตั้งเยอะ ขึ้นรถสิ"

หยางจิงว่านก้าวขึ้นไปนั่งบนเบาะข้างคนขับของแม็คลาเรน

"เราจะไปไหนกันคะ?"

"แปลงโฉมไง"

พูดจบ หวังฮ่าวหรานก็เหยียบคันเร่งมิด รถพุ่งทะยานออกไปจนหลังติดเบาะ

หยางจิงว่านสะดุ้งตกใจ

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้นั่งซูเปอร์คาร์ของจริง แม้จะไม่ชิน แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันตื่นเต้นเร้าใจสุดๆ

"รถคันนี้ยี่ห้ออะไรเหรอคะ?" หยางจิงว่านถามด้วยความอยากรู้ พลางจ้องมองโลโก้รูปบูมเมอแรงบนพวงมาลัย

เธอรู้จักแต่ยี่ห้อวัว(Lamborghini) กับม้า(Ferrari) ส่วนยี่ห้ออื่นแทบไม่รู้จักเลย

"แม็คลาเรนน่ะ" หวังฮ่าวหรานตอบสั้นๆ

รถคันนี้จริงๆแล้วเป็นของถังปิงหยุน

เมื่อคืนตอนกินข้าวด้วยกัน เขาแค่เปรยๆว่ารถสวยดี ถังปิงหยุนก็โยนกุญแจให้ทันที บอกว่าเอาไปขับเล่นได้ตามสบาย

วันนี้เขาต้องใช้รถพอดี เลยถือโอกาสขับออกมาซะเลย

"แม็คลาเรน?" หยางจิงว่านทวนคำ เหมือนเพิ่งเคยได้ยินชื่อนี้เป็นครั้งแรก

"คันนี้ราคาคงประมาณล้านกว่าหยวนใช่ไหมคะ?"

ในความคิดของเธอ ยี่ห้อที่ไม่คุ้นหูคงราคาถูกกว่าพวกรถดังๆอย่างเฟอร์รารี่แน่ๆ

ซึ่งก็ไม่ผิดซะทีเดียว แต่ก็ต้องดูรุ่นและสเปคด้วย

"ก็ประมาณนั้นแหละ" หวังฮ่าวหรานขี้เกียจอธิบาย เลยตอบส่งๆไป

งานเลี้ยงรุ่น... สถานที่ศักดิ์สิทธิ์สำหรับการ 'อวดรวยและตบหน้า' ของเหล่าตัวเอก

หวังฮ่าวหรานที่ชิงตัดหน้าซูหลางมาร่วมงานทั้งที จะขับรถกระจอกๆมาเสียชื่อ 'จอมวายร้าย' ได้ยังไง?

......

ไม่นาน ทั้งคู่ก็มาถึงห้างสรรพสินค้า 'โกลบอลมอลล์' กลางเมืองชิงหลิง

หวังฮ่าวหรานใช้เวลาแค่ 10 นาที เลือกสูทหรูมาสวมใส่

ใบหน้าที่หล่อเหลาคมคาย เมื่ออยู่ในชุดสูทสากลเข้ารูป ดูภูมิฐานและสง่างามขึ้นมาทันตาเห็น ราศีจับจนดูเป็นผู้ใหญ่เต็มตัว

การเลือกซื้อเสื้อผ้าเป็นไปอย่างราบรื่น พนักงานขายบริการดีเยี่ยมประดุจพบเจอเทพเจ้า

แน่นอนว่าเขาไม่ใช่ตัวเอกนิยายน้ำเน่าที่จะต้องมาโดนพนักงานดูถูกเหยียดหยามให้เสียอารมณ์

"เป็นไงบ้าง? พอใช้ได้ไหม?" หวังฮ่าวหรานหันไปถามความเห็นหยางจิงว่าน

แต่ไม่มีเสียงตอบรับ

เขาหันกลับไปมอง

เห็นหยางจิงว่านยืนจ้องเขาตาค้าง ไม่กระพริบตา ราวกับต้องมนตร์สะกด

【ติ๊ง! โฮสต์หว่านเสน่ห์ใส่หัวใจของนางเอก 'หยางจิงว่าน' ได้รับแต้มวายร้าย 200 แต้ม!】

หวังฮ่าวหรานยิ้มกริ่มในใจ

ค่าเสน่ห์ที่อัพมานี่มันของจริง แค่แต่งตัวหล่อๆ ยืนเฉยๆ ก็ทำให้นางเอกใจเต้นได้แล้ว

"คุณหยาง? เป็นอะไรหรือเปล่า?" หวังฮ่าวหรานแกล้งเรียกเสียงดัง

"คะ... คะ?" หยางจิงว่านสะดุ้งตื่นจากภวังค์ รู้ตัวว่าเผลอจ้องเขาจนเสียกิริยา หน้าเลยแดงก่ำ รีบก้มหน้างุด

"ขอโทษค่ะ... ฉันเหม่อไปหน่อย"

"ชุดนี้โอเคไหม?" หวังฮ่าวหรานถามย้ำ

"ไม่ใช่แค่โอเคค่ะ แต่หล่อสุดๆเลย!"

หยางจิงว่านตอบตามความรู้สึกจริงๆ

พอลุคเปลี่ยน หวังฮ่าวหรานก็ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นหลายปี ดูเหมาะสมกับเธออย่างน่าประหลาด

ถ้าพาไปงานเลี้ยงแล้วบอกว่าเป็นสามี เพื่อนๆต้องเชื่อสนิทใจแน่ ไม่มีใครสงสัยหรอก

คิดแล้วเธอก็หันไปมองกระจก... แล้วความมั่นใจก็หดหาย

เธอเพิ่งนึกได้ว่าตัวเองยังใส่ชุดยูนิฟอร์มพนักงานขายอยู่เลย

ขืนเดินควงคู่ไปกับหนุ่มหล่อเนี๊ยบขนาดนี้... เธอคงดูเหมือนคนรับใช้เดินตามเจ้านายมากกว่า

ช่างน่าอับอายจริงๆ

"ไปกันเถอะ ไปแผนกเสื้อผ้าผู้หญิงกัน" หวังฮ่าวหรานสังเกตเห็นสีหน้าของเธอ ก็รู้ทันทีว่าคิดอะไรอยู่

"อ๊ะ... ค่ะๆ" หยางจิงว่านพยักหน้ารับอย่างกระตือรือร้น

ทั้งคู่เดินไปที่โซนเสื้อผ้าแบรนด์เนมสตรี

"ชุดนี้ ชุดนั้น แล้วก็ชุดโน้น... เอาไปลองให้หมดเลย" หวังฮ่าวหรานชี้เลือกชุดราตรีสวยหรูให้เธอหลายชุด

หยางจิงว่านตาลุกวาว ชุดพวกนี้สวยจริงๆ

แต่พอพลิกป้ายราคาดู... เธอก็หน้าซีดเผือด

"เอ่อ... อย่าดีกว่าค่ะ มันแพงเกินไป ไปดูร้านอื่นกันเถอะ"

"แค่ลองเฉยๆ ไม่ซื้อเขาก็ไม่ว่าหรอก ไปลองเถอะน่า" หวังฮ่าวหรานคะยั้นคะยอ

"ก็ได้ค่ะ..."

ในเมื่อเขาเชียร์ขนาดนี้ เธอก็ยอมตามใจ

เธอลองชุดไปทั้งหมดสามชุด ทุกครั้งที่ออกมาจากห้องลองเสื้อ ก็จะมาหมุนตัวให้เขาดู

สุดท้าย ทั้งสองคนลงความเห็นตรงกันว่าชุดเดรสสีชมพูอ่อนความยาวคลุมเข่าชุดนี้เหมาะกับเธอที่สุด

ใส่แล้วดูสวยหวาน สง่างาม และมีออร่าความเป็น 'นางเอก' แบบสุดๆ

แต่พอเห็นราคา 290,000 หยวน...

หยางจิงว่านก็ถอดใจ

แพงระยับขนาดนี้ เธอไม่มีปัญญาซื้อหรอก ถึงจะชอบแค่ไหนก็ต้องตัดใจ

ขณะที่เธอกำลังจะเดินกลับไปเปลี่ยนชุดคืน

หวังฮ่าวหรานก็ยื่นบัตรเครดิตให้พนักงานรูดจ่ายเงินไปเรียบร้อยแล้ว

หยางจิงว่านตกใจ รีบเดินเข้าไปห้าม

"คุณชายหวัง! ไม่ได้นะคะ!"

"ตอนนี้ผมเป็น 'สามี' คุณอยู่นะ สามีซื้อชุดให้ภรรยาใส่ไปงานมันเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ?"

หวังฮ่าวหรานชิงพูดตัดหน้าพร้อมขยิบตาให้อย่างรู้ทัน

"แต่ว่า..."

"ไม่มีแต่ ชุดได้แล้ว แต่ยังดูโล่งๆไปหน่อย เราไปดูเครื่องประดับกันต่อดีกว่า"

พูดจบ หวังฮ่าวหรานก็ไม่รอฟังคำคัดค้าน คว้ามือหยางจิงว่านแล้วจูงเดินออกจากร้านไปทันที

หยางจิงว่านพยายามจะดึงมือกลับ แต่สู้แรงเขาไม่ได้

สุดท้ายเธอก็เลิกขัดขืน ปล่อยให้เขาจูงมือเดินไปตามใจชอบ

ภาพชายหนุ่มหล่อเหลาเดินจูงมือหญิงสาวสวยสะพรั่งกลางห้างหรู เรียกสายตาอิจฉาตาร้อนจากผู้คนรอบข้างได้เป็นอย่างดี

ในใจของหยางจิงว่าน... ความรู้สึกบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้น

มันเป็นความสุขเล็กๆที่ค่อยๆพองโต

ชั่ววูบหนึ่ง... เธอเผลอคิดไปว่า นี่คือการออกเดทของคู่รักจริงๆ

ความรู้สึกอบอุ่นและหอมหวานนี้... มันช่างน่าหลงใหลเหลือเกิน

【ติ๊ง! นางเอก 'หยางจิงว่าน' รู้สึกประทับใจในตัวโฮสต์ ค่าความชอบเพิ่มขึ้น 10 แต้ม ค่าความชอบรวมปัจจุบันคือ 65 (ความรักจากใจ)】

【ติ๊ง! โฮสต์ส่งผลกระทบต่อเนื้อเรื่อง ได้รับแต้มวายร้าย 200 แต้ม!】

*****