บทที่ 150 งานเลี้ยงรุ่น

ณ ห้องนอนของหยางจิงว่าน

หยางจิงว่านนอนไม่หลับ จึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูไลน์กลุ่มเพื่อนสมัยมหาวิทยาลัย

เซียวเฉิงม่อ: ชีวิตมันเศร้า ปั่นงานยันดึกดื่นป่านนี้ยังไม่ได้นอนเลย

เว่ยอี: ทำงานอะไรหนักขนาดนั้น ลาออกไปเลยเพื่อน ไปตบหน้าเจ้านายแล้วลาออกซะ!

เซียวเฉิงม่อ: ก็ฉันนี่แหละเจ้านาย

เว่ยอี: ?

เซียวเฉิงม่อ: เพิ่งเอาเงิน 50 ล้านไปจดทะเบียนเปิดบริษัทโฆษณา ช่วงนี้เลยวุ่นๆ หัวหมุนไปหมด เหนื่อยชะมัด

เว่ยอี: ท่านประธาน! ขอเกาะขาหน่อยครับ!

ลู่ไห่ฉาง: ขอเกาะด้วยคน!

ชิวสุ่ยอีเหริน: ว้าว! สมกับเป็นหัวหน้าห้องจริงๆ เรียนจบมาแค่ปีสองปีก็รวยขนาดนี้แล้ว น่าอิจฉาจัง

หลิวลี่: หัวหน้าห้องยังโสดอยู่หรือเปล่าคะ? ขาดคนดูแลหัวใจไหม? สนใจฉันมะ? (แนบรูปเซลฟี่แต่งแอพฯสวยวิ้ง)

ชิวสุ่ยอีเหริน: ฝันไปเถอะย่ะ ใครๆเขาก็รู้ว่าหัวหน้าห้องปักใจรักมั่นอยู่กับดาวคณะอย่างหยางจิงว่านคนเดียว เขาจะมาแลเธอทำไม

หลิวลี่: เจ็บจี๊ด...

เซียวเฉิงม่อ: @ว่านว่านว่าน ดาวคณะคนสวย ออกมาทักทายกันหน่อยสิครับ

ลู่ไห่ฉาง: @เซียวเฉิงม่อ เหมือนจะได้ข่าวว่าดาวคณะแต่งงานแล้วนะ นายหมดสิทธิ์แล้วล่ะ

เซียวเฉิงม่อ: อย่ามาใส่ร้ายนางฟ้าของฉันนะ! เพิ่งเรียนจบไม่กี่ปีจะรีบแต่งไปทำไม เป็นไปไม่ได้!

ชิวสุ่ยอีเหริน: จริงเหรอ? ตอนเรียนคนต่อคิวจีบยาวเป็นหางว่าวเธอยังไม่สนใครสักคน จะมาแต่งงานสายฟ้าแลบแบบนี้เนี่ยนะ?

หลิวลี่: @ว่านว่านว่าน ตัวจริงออกมาเคลียร์หน่อยค่า

เซียวเฉิงม่อ: @ว่านว่านว่าน

ชิวสุ่ยอีเหริน: @ว่านว่านว่าน

หมาป่าเดียวดายในสายลม: @ว่านว่านว่าน

เศร้ากว่าความเศร้า: @ว่านว่านว่าน

เยว่เยว่: @ว่านว่านว่าน

......

หยางจิงว่านกะว่าจะเข้ามาส่องเงียบๆ ไม่นึกเลยว่าหวยจะมาออกที่ตัวเอง

เห็นคนรุมแท็กเรียกชื่อยาวเป็นหางว่าวแบบนี้ เธอเริ่มปวดหัวตุบๆ

คิดไปคิดมา... ยอมปรากฏตัวตอบหน่อยก็แล้วกัน

ว่านว่านว่าน: ฉันแต่งงานแล้วจริงๆ...

เซียวเฉิงม่อ: (ส่งสติ๊กเกอร์หัวใจแตกสลาย*10)

เยว่เยว่: (หน้าคนดำทำหน้างง)

เสี่ยวซิงซิง: (ห๊ะ?)

......

เพื่อนร่วมรุ่นกว่ายี่สิบคนพากันส่งสติ๊กเกอร์แสดงความตกตะลึงกันยกใหญ่

พวกที่ซุ่มอ่านเงียบๆก็โผล่หัวออกมากันหมด

เซียวเฉิงม่อ: @ว่านว่านว่าน บอกฉันทีว่ามันไม่ใช่เรื่องจริง! เธอล้อเล่นใช่ไหม?

ว่านว่านว่าน: เรื่องจริง ฉันแต่งงานแล้ว

เซียวเฉิงม่อ: สามีเธอเป็นใคร? ทำงานอะไร?

หยางจิงว่านเห็นคำถามนี้แล้วรู้สึกจุกในอก

ขืนให้เพื่อนรู้ว่าสามีเธอเป็นพ่อบ้านเกาะเมียกิน มีหวังได้เอาปี๊บคลุมหัวเดินแน่ๆ

สมัยเรียนเธอเป็นถึงดาวคณะ เป็นคนดังที่ใครๆก็หมายปอง

ตอนนั้นเธอยังวาดฝันไว้เลยว่าจะได้แต่งงานกับหนุ่มหล่อ รวย เก่ง

แต่ความเป็นจริงช่างโหดร้าย...

เธอดันมาลงเอยกับคนจรจัดข้างถนนซะงั้น

เว่ยอี: @เซียวเฉิงม่อ อย่าถามเลยน่า ระดับดาวคณะเลือกทั้งที ต้องหล่อและรวยกว่านายแน่นอน

ลู่ไห่ฉาง: @ว่านว่านว่าน คราวก่อนได้ยินข่าวลือมาเหมือนกัน แต่ไม่รู้ว่าเป็นใคร เล่าให้ฟังหน่อยสิ เพื่อนๆอยากรู้

เศร้ากว่าความเศร้า: ไม่ต้องถามก็เดาได้ สามีหยางจิงว่านต้องเป็นเทพบุตรจุติลงมาเกิดแน่ๆ ไม่งั้นคงชนะใจเธอไม่ได้เร็วขนาดนี้หรอก

เซียวเฉิงม่อ: เรียนจบมานานแล้วไม่ได้เจอกันเลย ถือโอกาสนี้มานัดรวมรุ่นกินข้าวกันดีไหม?

เว่ยอี: @เซียวเฉิงม่อ เอาแล้วไง... พ่อหนุ่มคลั่งรักยังไม่ยอมตัดใจสินะ

ชิวสุ่ยอีเหริน: ดีๆ เอาด้วย ไม่ได้เจอกันนานแล้ว คิดถึงทุกคนจังเลย

หลิวลี่: เห็นด้วย

เยว่เยว่: +1 แต่ใครจะเป็นแม่งานล่ะ?

หลิวลี่: ก็ต้องหัวหน้าห้องอยู่แล้วสิ @เซียวเฉิงม่อ

เซียวเฉิงม่อ: @ว่านว่านว่าน ตอนนี้เธออยู่ที่เมืองไหน?

ว่านว่านว่าน: ชิงหลิง

เซียวเฉิงม่อ: งั้นจัดที่เมืองชิงหลิงเลยแล้วกัน เพื่อนๆคนไหนว่างก็มาแจมกันนะ

......

ภายใต้การนำทัพของหัวหน้าห้องเซียวเฉิงม่อ ข้อสรุปเรื่องงานเลี้ยงรุ่นก็ผ่านฉลุยอย่างรวดเร็ว มีเพื่อนลงชื่อจะมาเกือบ 20 คน กำหนดการคือเย็นวันพรุ่งนี้

เซียวเฉิงม่อ: @ว่านว่านว่าน อย่าลืมพาคุณสามีมาเปิดตัวด้วยนะ

ว่านว่านว่าน: งานเลี้ยงรุ่นจะให้พาคนนอกไปทำไม...

เซียวเฉิงม่อ: เพื่อนๆอยากเห็นหน้าค่าตาไง พามาเถอะน่า

เว่ยอี: ใช่ๆ อยากเห็นเป็นบุญตาหน่อยว่ายอดชายคนไหนที่คว้าหัวใจดาวคณะไปครองได้

ลู่ไห่ฉาง: @ว่านว่านว่าน พามาเถอะนะ!

......

เพื่อนๆพากันคะยั้นคะยอไม่หยุด

หยางจิงว่านเริ่มเครียดหนัก

ขยะอย่างซูหลางเนี่ย... จะเอาไปโชว์ใครได้?

ผู้หญิงทุกคนย่อมมีความรักสวยรักงามและอยากอวดบ้างเป็นธรรมดา

เธอทำใจไม่ได้จริงๆที่ต้องประกาศให้โลกรู้ว่าเธอแต่งงานกับคนไร้ค่า

ว่านว่านว่าน: ไม่เอาหรอก

เซียวเฉิงม่อ: ไม่เอาน่า... หรือเธอกลัวคนจนๆอย่างพวกเราจะไปเกาะแกะสามีเศรษฐีของเธอ เลยไม่กล้าพามา?

เว่ยอี: +1

เยว่เยว่: +1

หลิวลี่: +1

......

โดนกดดันด้วยคำพูดแบบนี้ หยางจิงว่านเลยจนตรอก หาทางลงไม่ได้ จำต้องตกปากรับคำ

ว่านว่านว่าน: ก็ได้... เดี๋ยวพาไป

พอพิมพ์ตอบตกลงไป เพื่อนในกลุ่มก็เฮลั่นด้วยความตื่นเต้น

แต่หยางจิงว่านไม่มีอารมณ์จะอ่านต่อแล้ว สมองเธอกำลังขบคิดอย่างหนักว่าจะแก้ปัญหาเรื่องงานเลี้ยงวันพรุ่งนี้ยังไง

ขืนหิ้วซูหลางในสภาพโทรมๆไปทั้งอย่างนั้น มีหวังขายขี้หน้าตาย

คงต้องจับมา 'ปรับแต่ง' ใหม่ซะหน่อย

ถึงหน้าตาจะบ้านๆ ไม่เข้าขั้นหล่อ แต่หุ่นก็ยังพอไปวัดไปวาได้

ถ้าจับแต่งตัวดีๆ ใส่สูทหรูๆ ก็น่าจะพอถูไถ สร้างภาพว่าเป็นนักธุรกิจหนุ่มผู้ประสบความสำเร็จได้อยู่มั้ง

ตอนนี้ดึกมากแล้ว เอาไว้พรุ่งนี้ค่อยบอกซูหลางแล้วกัน

งานเริ่มตอนเย็น ยังพอมีเวลาเตรียมตัวทัน

หยางจิงว่านวางโทรศัพท์ไว้ที่หัวเตียง เตรียมจะนอนพักผ่อน

หวืด... หวืด...

เสียงสั่นเตือนข้อความดังขึ้น

เธอแปลกใจ เพราะปกติปิดแจ้งเตือนกลุ่มไลน์ไว้ ใครกันนะที่ส่งข้อความมาดึกป่านนี้?

พอหยิบมาดูชื่อผู้ส่ง หัวใจเธอก็เต้นแรงด้วยความดีใจ

คุณชายหวัง: ผมช่วยคุณตั้งหลายเรื่อง ในฐานะเพื่อน คุณจะไม่เลี้ยงข้าวตอบแทนผมสักมื้อหน่อยเหรอ?

ว่านว่านว่าน: ก็ฉันกลัวคุณจะไม่ว่างนี่คะ เลยไม่ได้ชวน... งั้นมะรืนนี้เป็นไงคะ? เดี๋ยวฉันเลี้ยงเอง

คุณชายหวัง: มะรืนผมไม่ว่าง เอาเป็นพรุ่งนี้เลยแล้วกัน

หยางจิงว่านต้องทำงานตอนกลางวัน ถ้าจะเลี้ยงก็ต้องเป็นมื้อเย็นเท่านั้น

ว่านว่านว่าน: พรุ่งนี้ไม่ได้ค่ะ ฉันติดงานเลี้ยงรุ่นสมัยมหาวิทยาลัย

คุณชายหวัง: ไม่เห็นเป็นไรเลย ผมไปด้วยก็ได้ งานเลี้ยงรุ่นเขาก็ต้องมีกินเลี้ยงกันอยู่แล้วนี่?

ว่านว่านว่าน: ไม่ได้ค่ะ... แบบนั้นไม่ได้...

หยางจิงว่านกะว่าจะพาซูหลางไปเล่นละครตบตาเพื่อนๆ ขืนหวังฮ่าวหรานโผล่ไปด้วย รถไฟชนกันเละเทะแน่!

คุณชายหวัง: ดูจากน้ำเสียงแล้ว คุณคงไม่ได้เห็นผมเป็นเพื่อนสินะ... ได้ครับ งั้นที่ผ่านมาถือว่าผมแส่หาเรื่องช่วยคุณเอง ต่อไปเราก็ไม่ต้องติดต่อกันอีกแล้ว

หวังฮ่าวหรานงัดไม้ตาย 'แกล้งงอน' มาใช้ด้วยความมั่นใจเต็มร้อย

เพราะตอนนี้ค่าความชอบของหยางจิงว่านที่มีต่อเขาพุ่งสูงถึงขั้น 'เริ่มมีใจ' แล้ว เธอไม่มีทางยอมตัดขาดกับเขาแน่

เป็นไปตามคาด หยางจิงว่านรีบตอบกลับมาแทบจะทันที

ว่านว่านว่าน: อย่านะคะ! ไม่ใช่อย่างนั้นนะ!

คุณชายหวัง: งั้นสรุปพรุ่งนี้คุณจะเลี้ยงข้าวผมไหม?

ว่านว่านว่าน: เลี้ยงแน่นอนค่ะ! แต่... คุณช่วยรับปากเงื่อนไขเล็กๆของฉันข้อหนึ่งได้ไหมคะ?

คุณชายหวัง: เงื่อนไขอะไร?

ว่านว่านว่าน: เอ่อ... พิมพ์บอกมันอธิบายยาก เอาไว้เจอหน้ากันค่อยบอกนะคะ อ้อ แล้วก็... พรุ่งนี้รบกวนคุณช่วยแต่งตัวให้ดูเป็นผู้ใหญ่หน่อยนะคะ

หวังฮ่าวหรานเดาทางออกทันทีว่าเธอต้องการอะไร แต่เขาก็แกล้งทำเป็นไม่รู้ ไม่ซักไซ้ต่อ ตอบตกลงไปง่ายๆ

คุณชายหวัง: ได้ งั้นพรุ่งนี้ผมขับรถไปรับนะ

ว่านว่านว่าน: ค่ะ แล้วเจอกันนะคะ

*****