บทที่ 152 เนรมิตโฉมใหม่
บทที่ 152 เนรมิตโฉมใหม่
ณ ด้านนอกตึกอพาร์ตเมนต์แห่งหนึ่ง
ซูหลางยืนเอามือไพล่หลัง
เบื้องหลังเขามีชายใบหน้าสี่เหลี่ยมไว้เครายาวคนหนึ่งยืนอยู่อย่างนอบน้อม
"ท่านเทพสงคราม ไม่ทราบว่าท่านเรียกผมมาวันนี้ มีเรื่องอันใดให้รับใช้หรือครับ?" ชายหน้าเหลี่ยมเอ่ยถามด้วยความเคารพ
"อีกไม่นานฉันจะจัดงานแต่ง อยากจะเชิญนายมาร่วมเป็นเกียรติในงาน" ซูหลางตอบเรียบๆโดยไม่หันกลับไปมอง
"มิน่าล่ะ ท่านเทพสงครามถึงหายเงียบไปเป็นปี ที่แท้ก็ไปมีครอบครัวนี่เอง" ชายหน้าเหลี่ยมแสดงสีหน้าประหลาดใจ ก่อนจะรีบแสดงความยินดี
"เป็นเรื่องมงคลที่ต้องฉลองจริงๆ เสียดายที่ผมมาอย่างรีบร้อน เลยไม่ได้ติดของขวัญอะไรมาด้วย"
"แค่ตัวมาก็พอแล้ว มาช่วยเป็นหน้าเป็นตาในงานก็ถือว่าเป็นของขวัญแล้วล่ะ" ซูหลางโบกมือเบาๆ
"ไม่ได้หรอกครับ ของขวัญแสดงความยินดียังไงก็ต้องมี" ชายหน้าเหลี่ยมยืนกราน
เขาเป็นคนหัวไวและรู้ธรรมเนียมดี แม้ปากท่านเทพสงครามจะบอกว่าไม่ต้องการ แต่ถ้าเขาไปมือเปล่าจริงๆ ท่านคงไม่พอใจแน่
เมื่อเห็นอีกฝ่ายยืนยันเช่นนั้น ซูหลางก็ไม่ได้ปฏิเสธ แต่กลับพูดต่อว่า
"อีกเรื่องหนึ่ง ฉันอยากให้นายช่วยไปรักษาคนคนหนึ่งให้หน่อย"
"ใครหรือครับ?"
"หม่าหงเซิง เศรษฐีอันดับหนึ่งของเมืองชิงหลิง" ซูหลางตอบ แล้วเอ่ยถามอย่างแปลกใจ "นายไม่ถามหน่อยเหรอว่าเขาป่วยเป็นอะไร?"
"ฮ่าๆ ไม่ว่าจะเป็นโรคประหลาดหรือโรคร้ายแรงแค่ไหน ขอแค่ผมลงมือ ไม่มีโรคใดที่รักษาไม่ได้ ไม่อย่างนั้นคงเสียชื่อฉายา 'หมอเทวดาเสวีย' หมด" ชายหน้าเหลี่ยมลูบเครายาวของตนอย่างมั่นใจ
ชายหน้าเหลี่ยมผู้นี้ คือ 'หมอเทวดาเสวีย' ผู้ได้รับฉายาว่า 'คู่ปรับพญายม' นั่นเอง
"วันนี้ฟ้ามืดแล้ว ไม่ต้องรีบร้อน นายหาที่พักแถวนี้ไปก่อน ไว้มีเวลาฉันจะพาไปหาเขาเอง" ซูหลางเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะเสนอแนะว่า "อีกอย่าง เมืองชิงหลิงมีคนรวยอยู่เยอะ ถ้านายสนใจ ลองเปิดคลินิกรักษาชั่วคราวดูสิ รับรองว่ากวาดเงินได้เป็นกอบเป็นกำแน่นอน"
ที่ซูหลางแนะนำแบบนี้ เขามีแผนในใจ
แม้หมอเทวดาเสวียจะมีชื่อเสียงโด่งดัง แต่ก็รู้จักกันแค่ในวงการเฉพาะกลุ่มเท่านั้น คนทั่วไปในเมืองชิงหลิงยังไม่ค่อยรู้จัก
ถ้าหมอเทวดาเสวียสร้างชื่อเสียงให้กระฉ่อนเมืองในช่วงสั้นๆนี้ได้ ตอนที่เขาปรากฏตัวในงานแต่งของซูหลาง มันจะยิ่งสร้างความฮือฮาและเพิ่มบารมีให้งานแต่งได้มากโข
"ขอบคุณท่านเทพสงครามที่ชี้แนะ ไว้ผมรักษาโรคประหลาดให้หม่าหงเซิงหายดี แล้วให้เขาช่วยโปรโมทในแวดวงคนรวย รับรองว่าเศรษฐีพวกนั้นต้องแห่กันมาหาผมแน่นอน" หมอเทวดาเสวียตอบรับด้วยความยินดี
นอกจากฉายา 'คู่ปรับพญายม' แล้ว เขายังมีอีกฉายาคือ 'เห็นคนตายมิช่วย'
เพราะค่ารักษาของเขาแพงระยับ ถ้าคนไข้จ่ายไม่ไหว เขาก็ยอมปล่อยให้ตายไปต่อหน้าต่อตาโดยไม่คิดจะยื่นมือเข้าช่วย
แน่นอนว่าเศรษฐีในเมืองชิงหลิงย่อมมีปัญญาจ่ายค่ารักษาที่เขาพอใจได้สบายๆ
"งั้นตกลงตามนี้ ฉันมีธุระต้องไปทำ ไปก่อนล่ะ" ซูหลางก้มมองนาฬิกาแล้วเอ่ยขอตัว
"ท่านเทพสงครามดูรีบร้อนจัง มีภารกิจใหญ่หลวงอันใดหรือ?" หมอเทวดาเสวียอดถามด้วยความอยากรู้ไม่ได้
"ทำกับข้าว"
ซูหลางทิ้งคำตอบสั้นๆไว้ แล้วเดินจากไปดื้อๆ ปล่อยให้หมอเทวดาเสวียยืนงงเป็นไก่ตาแตกอยู่ตรงนั้น
ไม่นาน ซูหลางก็กลับถึงอพาร์ตเมนต์
เขาสลัดมาดเทพสงครามผู้เย็นชาทิ้งไป กลับกลายเป็นพ่อบ้านผู้แสนอบอุ่นและอ่อนโยน
เขาเดินเข้าครัว ลงมือทำอาหารอย่างขะมักเขม้น
ทำไปก็บ่นพึมพำไป
"ป่านนี้แล้วภรรยายังไม่กลับ แสดงว่างานคงยุ่งมากแน่ๆ"
"ภรรยาเรานี่ช่างขยันจริงๆ"
——
"อยู่นิ่งๆ"
หยางจิงว่านกำลังลองใส่ต่างหูเพชรอยู่หน้ากระจก จู่ๆหวังฮ่าวหรานก็เอ่ยขึ้น
"คะ? มีอะไรเหรอคะ?" หยางจิงว่านชะงัก
หวังฮ่าวหรานเอื้อมมือไปช่วยทัดผมที่ยุ่งเหยิงเล็กน้อยให้ไปอยู่หลังใบหู
ปลายนิ้วของเขาบังเอิญสัมผัสโดนติ่งหูขาวผ่องของเธอเบาๆ
หยางจิงว่านสะดุ้งตัวสั่นเล็กน้อย แต่ก็ยืนนิ่งไม่กล้าขยับ
"เรียบร้อยแล้ว" หวังฮ่าวหรานจัดทรงผมให้เธอเสร็จก็ดึงมือกลับ
"คุณผู้หญิงนี่น่าอิจฉาจังเลยนะคะ มีสามีที่รักและเอาใจใส่ขนาดนี้"
พนักงานขายเครื่องประดับเอ่ยชมไม่ขาดปาก
"กะ... ก็ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ" หยางจิงว่านตอบอึกอัก สีหน้าดูไม่เป็นธรรมชาตินัก
"ผมว่าคู่นี้สวยดี เอาคู่นี้แหละ ใส่ไว้เลยไม่ต้องถอด แล้วไปดูอย่างอื่นต่อกัน" หวังฮ่าวหรานสรุป
"เชิญทางนี้เลยค่ะ เชิญเลย"
พนักงานรีบผายมือเชื้อเชิญอย่างกระตือรือร้น
หลังจากนั้น หวังฮ่าวหรานก็ช่วยหยางจิงว่านเลือกกำไลข้อมือและสร้อยคอ
ด้วยพื้นฐานรูปร่างหน้าตาที่ดีอยู่แล้ว แทบจะหาข้อติไม่ได้ พอจับแต่งองค์ทรงเครื่องแบบจัดเต็มขนาดนี้ เธอก็ยิ่งดูเจิดจรัสเปล่งประกาย
ต่อให้ไปเดินพรมแดงงานเทศกาลหนังระดับโลก ก็ไม่ด้อยไปกว่าดาราดังๆแน่นอน
แน่นอนว่าความสวยขนาดนี้ย่อมแลกมากับราคาที่แพงไม่ต่างกัน
ค่าชุดราตรี รองเท้าส้นสูง และเครื่องประดับ รวมแล้วปาเข้าไปเกือบสองล้านหยวน
"ว้าว... สวยมากเลยค่ะ..."
พนักงานในร้านต่างพากันมารุมล้อม ชื่นชมความงามของหยางจิงว่านด้วยคำหวานสารพัด
หยางจิงว่านรู้สึกเคลิบเคลิ้มไปกับคำชื่นชมเหล่านั้น
เธอเริ่มอินกับบทบาท จนเผลอคิดไปว่าหวังฮ่าวหรานคือสามีของเธอจริงๆ
ส่วนซูหลาง... ตอนนี้ถูกลบออกจากสารบบความทรงจำชั่วคราว
เธอรู้สึกราวกับกำลังใช้ชีวิตคู่จริงๆกับหวังฮ่าวหราน เป็นความรู้สึกที่ชวนให้หลงใหลเหลือเกิน
"ได้เวลาแล้ว ไปกันเถอะ" หวังฮ่าวหรานก้มดูนาฬิกา แล้วยื่นมือไปตรงหน้าหยางจิงว่าน
"ค่ะ"
คราวนี้หยางจิงว่านไม่ลังเลหรือขัดขืน เธอยื่นมือไปวางบนมือเขาอย่างเป็นธรรมชาติ
ทั้งสองเดินจูงมือกันออกจากร้านเครื่องประดับไป
——
ย่านมหาวิทยาลัย
ณ ลานจอดรถภัตตาคารอาหารทะเลแห่งหนึ่งใกล้มหาวิทยาลัยชิงหลิง
รถลัมโบร์กินีฮูราคานคันงามแล่นเข้ามาจอด
ชายหนุ่มในชุดสูทสุดเนี้ยบก้าวลงจากรถ
แม้หน้าตาของเขาจะดูธรรมดา ไม่ได้หล่อเหลาโดดเด่นอะไร แต่เขาก็กลายเป็นจุดสนใจของผู้คนรอบข้างได้ทันที
เหตุผลง่ายๆ...
ในย่านมหาวิทยาลัยที่มีแต่นักศึกษา ชายหนุ่มที่มาพร้อมรถซูเปอร์คาร์และแบรนด์เนมทั้งตัว ย่อมเป็น 'ดาวเด่น' ที่ใครๆก็ต้องเหลียวมอง
เขาชื่อ 'หลี่ฟา' หรือเจ้าของชื่อวีแชท 'เซียวเฉิงม่อ'
อดีตหนุ่มผู้พ่ายรักที่ตามจีบหยางจิงว่านมา 4 ปีแต่แห้วรับประทาน
ตอนนี้เขาประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุยังน้อย จึงหวังจะกลับมาสานสัมพันธ์และจีบหยางจิงว่านอีกครั้ง
แต่เมื่อวานเขากลับได้รับข่าวร้ายเหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจ... หยางจิงว่านแต่งงานแล้ว
ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังไม่ยอมตัดใจ
เขาอยากจะเห็นหน้าไอ้ผู้ชายที่แย่งนางฟ้าของเขาไป ว่ามันเป็นใครมาจากไหน!
"หัวหน้าห้อง?!"
ขณะที่หลี่ฟากำลังคิดฟุ้งซ่าน ก็มีเสียงทักทายดังมาจากด้านหลัง
เขาหันไปมอง เห็นหญิงสาวแต่งตัวจัดจ้านทันสมัยสองคนเดินเข้ามา
มองแวบแรกเขารู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตามาก
"ผานเจียวเจียว? เจิ้งเหยา?" หลี่ฟาทักอย่างไม่แน่ใจ
"หัวหน้าห้องจริงๆด้วย! ไม่เจอกันแค่ปีเดียว จำแทบไม่ได้เลยนะเนี่ย!"
สองสาวอุทานพร้อมกัน
ผานเจียวเจียวคือเจ้าของชื่อวีแชท 'ชิวสุ่ยอีเหริน'
ส่วนเจิ้งเหยาคือเจ้าของชื่อวีแชท 'หลิวลี่'
"ฉันก็เกือบจำพวกเธอไม่ได้เหมือนกัน" หลี่ฟายิ้มตอบ
หลังจากเรียนจบไปปีเดียว ผานเจียวเจียวและเจิ้งเหยาดูรู้จักแต่งตัวมากขึ้น โดยเฉพาะเจิ้งเหยาที่พอแต่งหน้าแล้วก็ดูสวยขึ้นผิดหูผิดตา
สมัยเรียน เจิ้งเหยาเคยแอบชอบหลี่ฟาอยู่
แต่ตอนนั้นหลี่ฟามัวแต่คลั่งรักหยางจิงว่าน เลยไม่ได้สนใจเธอ
*****