บทที่ 148 บรรลุข้อตกลง
บทที่ 148 บรรลุข้อตกลง
เฉิงรุ่ยเดินกลับเข้ามาในห้องพักฟื้น
"นี่ไง! ตัวจริงมาแล้ว ไม่เชื่อพ่อลองถามเธอเองสิ" หม่าเว่ยไฉชี้นิ้วไปที่เฉิงรุ่ยอย่างผู้ชนะ
"อารุ่ย... เว่ยไฉบอกว่าเห็นเธอเข้าไปในห้องเก็บของกับ..." หม่าหงเซิงเอ่ยถามด้วยความลังเล
"ใช่ค่ะ" เฉิงรุ่ยพยักหน้ารับตรงๆ
ทางเดินมีกล้องวงจรปิดติดอยู่ แค่ไปเช็กดูก็รู้แล้วว่าเธอเข้าไปกับหวังฮ่าวหรานจริง
เธอไม่โง่พอจะโกหกในเรื่องที่ตรวจสอบได้ง่ายๆแบบนี้
"แล้วเธอมีอะไรจะอธิบายไหม?" น้ำเสียงของหม่าหงเซิงเริ่มเข้มขึ้น ความรู้สึกขุ่นมัวก่อตัวขึ้นในใจ
ลูกผู้ชาย... ไม่มีใครทนเรื่องโดนสวมเขาได้หรอก
"ฉันรู้ว่าพูดอะไรไปตอนนี้ก็คงไม่มีประโยชน์... แต่ฉันจะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ใจด้วยการกระทำ"
เฉิงรุ่ยมีท่าทีสงบเยือกเย็นจนน่าประหลาด
เธอเดินไปข้างเตียงหม่าหงเซิง วางถุงอาหารลง แล้วหยิบแก้วน้ำใบหนึ่งขึ้นมา... ก่อนจะปล่อยให้มันร่วงลงพื้น
เพล้ง!
แก้วแตกกระจาย
เฉิงรุ่ยเก็บเศษแก้วชิ้นหนึ่งขึ้นมา เดินถอยหลังไปจนชิดมุมห้อง
แล้วจ่อคมแก้วเข้าที่ลำคอขาวผ่องของตัวเอง
"อารุ่ย! อย่าทำอะไรบ้าๆนะ! มีอะไรค่อยพูดค่อยจากันก็ได้!" หม่าหงเซิงหน้าถอดสี ตะโกนห้ามดังลั่น
"พ่อ... ยัยนี่มันแค่ขู่ เรียกร้องความสนใจไปงั้นแหละ ผมไม่เชื่อหรอกว่ามันจะกล้า..." หม่าเว่ยไฉเบ้ปากอย่างดูแคลน
แต่คำพูดของเขายังไม่ทันจบดี
เฉิงรุ่ยก็กดคมแก้วปาดเข้าที่ลำคอตัวเองฉับพลัน!
เลือดสีแดงสดพุ่งกระฉูดเปรอะเปื้อนเสื้อผ้า
ร่างบอบบางค่อยๆทรุดลงพิงผนังห้อง
"กรี๊ด!!!" เจิ้นหลี่กรีดร้องด้วยความตกใจ
หม่าเว่ยไฉยืนตัวแข็งทื่อ หน้าซีดเผือด
"อารุ่ย! ทำไมเธอถึงทำแบบนี้... ฉันผิดเอง ฉันน่าจะเชื่อใจเธอ..." หม่าหงเซิงสติแตก รีบถลาเข้าไปประคองร่างภรรยา
หวังฮ่าวหรานที่เพิ่งเดินตามเข้ามาเห็นฉากนี้เข้าพอดีถึงกับตะลึงงัน
เขาคาดเดาไว้หลายทางว่าเฉิงรุ่ยจะแก้ปัญหานี้ยังไง
แต่ไม่คิดไม่ฝันว่าเธอจะเลือกวิธีที่ 'บ้าดีเดือด' ขนาดนี้
เขารีบใช้ 'ตาทิพย์' ตรวจสอบบาดแผล
โชคดีที่คมแก้วเฉียดเส้นเลือดใหญ่ที่คอไปนิดเดียว ไม่ถึงขั้นตัดขาด
ถ้าห้ามเลือดทันก็รอดตายแน่นอน
และนี่คือโรงพยาบาล ทีมแพทย์พร้อมอยู่แล้ว
ดูเหมือนนี่จะไม่ใช่เรื่องบังเอิญ... แต่เฉิงรุ่ยจงใจเล็งจุดนี้!
ผู้หญิงคนนี้... จิตใจโหดเหี้ยมเกินมนุษย์มนาจริงๆ
คอหอยเป็นจุดตายที่อันตรายที่สุด พลาดนิดเดียวคือไปเกิดใหม่ แต่เธอกล้าเอาชีวิตตัวเองมาเดิมพันแบบนี้
ความกล้าบ้าบิ่นของเธอทำให้หวังฮ่าวหรานรู้สึกหนาวสันหลังวาบ
แต่พอลองวิเคราะห์ดูดีๆ เขาก็เริ่มเข้าใจเหตุผล
การที่เฉิงรุ่ยทำแบบนี้ก็เพื่อปกป้องเขานั่นเอง
ถ้าเธอเลือกจะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ด้วยกล้องวงจรปิด หม่าหงเซิงก็จะเห็นว่าหวังฮ่าวหรานเป็นคนลากเธอเข้าไป
ความซวยก็จะมาตกที่หวังฮ่าวหราน
เฉิงรุ่ยไม่อยากให้เขาเดือดร้อน แต่ก็ไม่อยากเสียความไว้วางใจจากสามี
ทางออกเดียวที่ตอบโจทย์ทั้งสองอย่าง... คือการยอมเจ็บตัวปางตาย
หวังฮ่าวหรานรีบวิ่งไปตามหมอ
ไม่นานทีมแพทย์ก็กรูเข้ามาห้ามเลือดและปฐมพยาบาล
เฉิงรุ่ยถูกนำตัวไปพักฟื้นที่ห้องใหม่ ใบหน้าซีดเซียวเพราะเสียเลือด แต่อาการปลอดภัยแล้ว
หม่าหงเซิงช็อกจนเกือบหัวใจวาย ไม่กล้าเอ่ยปากถามเรื่องห้องเก็บของอีกเลย
แม้แต่หวังฮ่าวหราน เขาก็ไม่กล้าซักไซ้ไล่เลียง
ในสายตาเขา การที่ภรรยายอมเชือดคอตัวเองเพื่อยืนยันความบริสุทธิ์ ถ้าเขายังจะระแวงสงสัยอีก ก็คงเลวเกินคนแล้ว
แต่หม่าเว่ยไฉกลับไม่ยอมจบง่ายๆ
"พ่อ! จะปล่อยเรื่องนี้ผ่านไปเฉยๆเหรอ?" เขาอุตส่าห์หาเรื่องเล่นงานแม่เลี้ยงได้ทั้งที จะให้จบแบบนี้เขาไม่ยอม!
"ออกไป!" หม่าหงเซิงไล่ตะเพิด กลัวลูกชายจะพูดอะไรไปกระทบกระเทือนจิตใจเฉิงรุ่ยอีก
"พ่อโดนสวมเขาขนาดนี้ ยังจะทนอีกเหรอ?!" หม่าเว่ยไฉของขึ้น ปากพล่อยพูดไม่คิด
"ฉันบอกให้ออกไปไง!" หม่าหงเซิงตวาดลั่น
"นังแพศยาแบบนี้ พ่อยังจะเก็บไว้ทำอะไร! เลิกๆไปซะเถอะ!" หม่าเว่ยไฉยังไม่หยุด
เพียะ!
หม่าหงเซิงตบหน้าลูกชายเต็มแรง "หุบปากเน่าๆของแกซะ!"
"ผมไม่หยุด!" หม่าเว่ยไฉกุมแก้มที่บวมแดง ตะโกนสวนกลับอย่างบ้าคลั่งเหมือนคนควบคุมตัวเองไม่ได้
"วันนี้มันโดนจับได้คาหนังคาเขา พ่อถึงเพิ่งรู้ แต่จริงๆมันอาจจะสวมเขาพ่อมานานแล้วก็ได้! ไอ้ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนนั่น พ่อลองไปตรวจ DNA ดูไหม? เผลอๆอาจจะเป็นลูกชู้ ไม่ใช่ลูกพ่อก็ได้!"
"ไอ้ลูกทรพี! อารุ่ยซื่อสัตย์กับฉันขนาดไหนใครๆก็รู้ ถ้าแกกล้าใส่ร้ายแม่แกอีกคำเดียว ฉันจะตัดขาดพ่อลูกกับแกเดี๋ยวนี้!" หม่าหงเซิงโกรธจนตัวสั่น
"ซื่อสัตย์กะผีอะไรล่ะ! พ่อมันโง่เองต่างหาก ถ้าพ่อไม่รวย คิดเหรอว่าอีนังเด็กนี่จะมาเอาคนแก่อย่างพ่อทำผัว?!" หม่าเว่ยไฉด่ากราดไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม
"แก... แกไสหัวไป! ไปให้พ้นหน้าฉันเดี๋ยวนี้!"
หม่าหงเซิงทนไม่ไหวอีกต่อไป ทั้งเตะทั้งถีบไล่ลูกชายออกจากห้อง
หม่าเว่ยไฉเดินฮึดฮัดออกจากห้องไปอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนไปก็หันมามองด้วยสายตาอาฆาต
เฉิงรุ่ยที่นอนดูเหตุการณ์อยู่เงียบๆรู้สึกประหลาดใจ
เธอรู้จักนิสัยหม่าเว่ยไฉดี หมอนี่ถึงจะเหลวไหลแต่ก็ไม่ได้โง่ขนาดนี้
เห็นๆอยู่ว่าพ่อกำลังโกรธจัด แทนที่จะเงียบ กลับยิ่งราดน้ำมันเข้ากองไฟ ยั่วโมโหพ่อตัวเองจนโดนไล่ออกไป
พฤติกรรมแบบนี้... มันผิดวิสัยคนปกติเกินไป
หลังจากไล่ลูกชายไปแล้ว หม่าหงเซิงก็เริ่มเพลีย จึงขอกลับไปพักผ่อนที่ห้องตัวเอง
ในห้องพักฟื้นของเฉิงรุ่ยจึงเหลือเพียงหวังฮ่าวหราน เฉิงรุ่ย และเจิ้นหลี่
"ลูกรัก แม่ว่าเรากลับกันเถอะ" เจิ้นหลี่เอ่ยชวน
"แม่ไปเอารถมารอหน้าตึกก่อนนะครับ เดี๋ยวผมตามไป"
"ได้" เจิ้นหลี่พยักหน้า แล้วเดินออกไปก่อน
"คุณโยนความผิดให้ผมก็ได้ ทำไมต้องทำร้ายตัวเองขนาดนั้น?" หวังฮ่าวหรานถามทั้งที่รู้คำตอบ
เฉิงรุ่ยหลบสายตา
เธอเองก็ไม่เข้าใจ ปกติเธอเป็นคนเย็นชา ไร้หัวใจ ไม่เคยรักผู้ชายคนไหนมาก่อน
แต่พอเป็นหวังฮ่าวหราน... เธอกลับยอมเอาชีวิตเข้าแลกเพียงเพื่อปกป้องเขา
ความรู้สึกนี้มันเหมือนโดนมนตร์สะกด
และแปลกที่เธอไม่รู้สึกเสียใจเลยที่ทำลงไป กลับรู้สึกโล่งใจด้วยซ้ำที่เขาปลอดภัย
"คุณไม่ต้องยุ่ง ต่อไปนี้อย่ามาข้องเกี่ยวกับฉันอีก" เฉิงรุ่ยพยายามตัดรอน
เธอรู้ตัวว่าเริ่มควบคุมหัวใจตัวเองไม่ได้ ทางที่ดีที่สุดคือต้องผลักไสเขาออกไปให้ไกล
"ผมบอกแล้วว่าจะร่วมมือกับคุณ แถมผมยังแสดง 'ความจริงใจ' ให้เห็นแล้วด้วย คุณจะทิ้งกันกลางทางแบบนี้เหรอ?" หวังฮ่าวหรานยิ้มมุมปาก
"ความจริงใจ..." เฉิงรุ่ยทวนคำ แล้วฉุกคิดขึ้นได้ "พฤติกรรมบ้าๆของหม่าเว่ยไฉเมื่อกี้... เป็นฝีมือคุณ?!"
"นี่แค่น้ำจิ้ม ด้วยนิสัยของเขา อีกไม่นานคงไปก่อเรื่องใหญ่กว่านี้แน่" หวังฮ่าวหรานยิ้มอย่างมีเลศนัย
"คุณทำอะไรกับเขา?" เฉิงรุ่ยถามด้วยความอยากรู้
"ความลับ... ถ้าอยากรู้ คุณต้องเอาความลับของตัวเองมาแลก"
"ความลับอะไร?"
"เช่น... ทรีไซส์ของคุณ?"
เฉิงรุ่ยหน้าแดงก่ำ ตวาดเสียงเขียว
"กรุณาให้เกียรติกันด้วย!"
หวังฮ่าวหรานหัวเราะเบาๆอย่างไม่ถือสา เขาฉีกกระดาษแผ่นเล็กๆ เขียนเบอร์โทรศัพท์ของตัวเองลงไป แล้วยื่นให้เธอ
เฉิงรุ่ยรับไป แล้วฉีกทิ้งต่อหน้าต่อตาเขาด้วยสีหน้าเย็นชา
หวังฮ่าวหรานยักไหล่ หันหลังเดินออกจากห้องไปอย่างสบายอารมณ์
แต่พอก้าวพ้นประตู เขาเปิด 'ตาทิพย์' มองย้อนกลับเข้าไป
เห็นเฉิงรุ่ยรีบกุลีกุจอเก็บเศษกระดาษที่ฉีกทิ้งขึ้นมา แล้วบรรจงต่อมันเข้าด้วยกันอย่างระมัดระวัง
หวังฮ่าวหรานยิ้มกริ่ม
ข้อตกลง... เป็นอันสำเร็จ!
****