บทที่ 143 เยี่ยมไข้

ช่วงเที่ยงวัน หวังฮ่าวหรานและเจิ้นหลี่เดินทางมายังคลินิกเทียนฮุย

สถานที่แห่งนี้คือที่ที่หม่าหงเซิงนอนพักรักษาตัวอยู่

ทว่ายังไม่ทันจะไปถึงห้องพักฟื้นของหม่าหงเซิง ทั้งสองก็บังเอิญเจอกับคนคุ้นหน้าเสียก่อน

"น้าเจิ้น... ฮ่าวหราน พวกคุณมาทำอะไรที่นี่เหรอคะ?" ถังปิงหยุนเอ่ยทักด้วยความแปลกใจ

"นี่เธอเป็นอะไรไป? ฉันดูแก่มากหรือไง? เมื่อก่อนก็เรียกพี่เจิ้นดีๆ ทำไมจู่ๆถึงเปลี่ยนคำเรียก?" เจิ้นหลี่ไม่ตอบคำถาม แต่กลับตำหนิด้วยความไม่พอใจ

คราวก่อนเห็นแก่ที่ปู่ของถังปิงหยุนป่วย เจิ้นหลี่เลยไม่ถือสา

แต่ตอนนี้มาเรียก 'น้า' อีกแล้ว เจิ้นหลี่ทนไม่ได้จริงๆ

"เอ่อ... ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ น้า... เอ้ย พี่เจิ้นยังดูสาวและสวยมากอยู่เลย ไม่แก่เลยสักนิด" ถังปิงหยุนรีบแก้ตัวพัลวัน

แต่สายตาของเธอกลับเหลือบมองหวังฮ่าวหรานอย่างควบคุมไม่ได้

ไม่รู้ทำไม วันนี้เธอรู้สึกว่าเขาดูหล่อเหลาบาดใจเป็นพิเศษ มีแรงดึงดูดมหาศาลจนเธอเผลอจ้องมองตาค้าง

【ติ๊ง! โฮสต์หว่านเสน่ห์ใส่นางเอก 'ถังปิงหยุน' ได้รับแต้มวายร้าย 300 แต้ม!】

หวังฮ่าวหรานยิ้มมุมปาก

แค่ยืนเฉยๆ ยังไม่ได้พูดอะไรสักคำ ถังปิงหยุนก็หวั่นไหวแล้ว?

ค่าเสน่ห์ 500 กว่าแต้มเนี่ย อานุภาพร้ายกาจจริงๆ!

"แล้วเธอหมายความว่ายังไง?" เจิ้นหลี่กำลังจะถามต่อ แต่สังเกตเห็นว่าถังปิงหยุนจ้องลูกชายตัวเองตาไม่กะพริบ เธอจึงเข้าใจทันที

"อ๋อ... นังตัวดี! มิน่าล่ะถึงได้เปลี่ยนคำเรียก ฉันเห็นเธอเป็นน้องสาว แต่เธอดันคิดจะมางาบลูกชายฉัน อยากกินหญ้าอ่อนงั้นสิ? หน้าไม่อายจริงๆ!"

พอโดนด่าเข้าจังๆ ถังปิงหยุนก็ได้สติ

ภาพเหตุการณ์ในร้านอาหารวันนั้นผุดขึ้นมาในหัว ใบหน้าสวยหวานแดงซ่านด้วยความอับอายจนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี

"เข้าใจผิดแล้วค่ะ ฉัน... ฉันไม่ได้คิดแบบนั้น" ถังปิงหยุนจำต้องโกหกเพื่อลดความเกรี้ยวกราดของเจิ้นหลี่

"ไม่ได้คิดแบบนั้นแล้วทำไม..."

"แม่ครับ"

เจิ้นหลี่กำลังจะอ้าปากด่าต่อ แต่ถูกหวังฮ่าวหรานขัดจังหวะเสียก่อน

เธอหันไปมองลูกชาย เห็นเขาส่ายหน้าเบาๆเป็นเชิงห้ามปราม

เจิ้นหลี่จึงยอมสงบปากสงบคำลง

ถังปิงหยุนถอนหายใจอย่างโล่งอก แล้วหันกลับมามองหวังฮ่าวหราน

"น้ามาทำอะไรที่นี่เหรอครับ?" หวังฮ่าวหรานถาม

ถังปิงหยุนทำท่าอึกอักเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจบอกความจริง

"คุณปู่ให้ฉันมาเยี่ยมเหยียนกุยซานน่ะ"

"เหยียนกุยซานอยู่ที่นี่เหรอครับ?"

"ใช่ เขาบาดเจ็บพักฟื้นอยู่ที่นี่แหละ"

"แล้วเรื่องหมั้นของน้ากับเขาล่ะครับ คุณปู่ว่ายังไงบ้าง?"

"คุณปู่ยกเลิกงานหมั้นไปแล้ว ที่ให้ฉันมาเยี่ยมก็แค่ตามมารยาทของผู้อาวุโสที่รู้จักกันเท่านั้น" ถังปิงหยุนตอบด้วยรอยยิ้มสดใสที่ปิดไม่มิด

หวังฮ่าวหรานพยักหน้า

ตาแก่ถังยังพอมีสติอยู่บ้าง พอรู้ว่าเหยียนกุยซาน 'ใช้งานไม่ได้' แล้ว ก็รีบยกเลิกงานแต่งทันที

แต่ถึงอย่างนั้น เหยียนกุยซานก็ยังคงสถานะเป็นตัวเอกอยู่ ยังมีรางวัลให้กอบโกยได้อีก

ตอนนี้ทั้งร่างกายและจิตใจของเหยียนกุยซานกำลังเปราะบางสุดขีด

ถือเป็นโอกาสทองที่จะ 'ปั่นหัว' ให้สติแตก เพื่อรีดไถแต้มวายร้าย

คิดได้ดังนั้น หวังฮ่าวหรานจึงหันไปบอกเจิ้นหลี่

"แม่ครับ แม่ไปนั่งรอแถวๆนี้ก่อนนะ"

"อ้อ ได้สิ ตามสบายเลยลูก" เจิ้นหลี่เข้าใจว่าลูกชายคงอยากคุยกับถังปิงหยุนตามลำพัง

เธอเองก็ไม่ได้ขัดข้องอะไร

ก่อนหน้านี้ที่เธอคอยแขวะถังปิงหยุน เพราะรู้ว่าอีกฝ่ายมีคู่หมั้นอยู่แล้ว

แต่ตอนนี้ในเมื่อถังปิงหยุนโสด ปัญญาก็ย่อมหมดไป

ตระกูลถังทำธุรกิจใหญ่โต แถมถังปิงหยุนยังเป็นทายาทผู้สืบทอดที่ปู่หมายมั่นปั้นมือ

ถึงจะอายุมากกว่าลูกชายเธอนิดหน่อย แต่ดูรวมๆแล้วก็ถือว่าเหมาะสมคู่ควรกันดี

คิดได้แบบนี้ เจิ้นหลี่ก็สบายใจ เดินเลี่ยงออกไปนั่งรอแต่โดยดี

"เธออยากคุยอะไรกับฉันเหรอ?" ถังปิงหยุนถามด้วยแววตาเป็นประกายคาดหวัง

"ไปเยี่ยมเหยียนกุยซานด้วยกันเถอะครับ" หวังฮ่าวหรานตอบ

"หา?" ถังปิงหยุนผิดหวังเล็กน้อย แต่ก็รีบปรับสีหน้า พยักหน้ารับ "ตามมาสิ"

ถังปิงหยุนเดินนำทาง ไม่นานทั้งคู่ก็มาถึงหน้าห้องพักฟื้นระดับวีไอพี

ตอนนี้เหยียนกุยซานช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ ต้องมีพยาบาลคอยดูแลใกล้ชิด

ถังปิงหยุนกลัวจะเข้าไปเจอภาพที่ไม่น่าดู จึงเคาะประตูตามมารยาท

"ฉันถังปิงหยุนเอง คุณปู่ให้มาเยี่ยม สะดวกให้เข้าไปไหมคะ?"

เงียบกริบ ไม่มีเสียงตอบรับจากด้านใน

ถังปิงหยุนเคาะประตูซ้ำ แล้วถามอีกรอบ

หวังฮ่าวหรานเปิดใช้ 'ตาทิพย์' มองทะลุเข้าไปในห้องทันที

เห็นเหยียนกุยซานนอนอยู่คนเดียว ไม่มีพยาบาลอยู่ด้วย

และเขาก็รู้สึกตัวดี ได้ยินเสียงของถังปิงหยุนชัดเจน

แต่เหยียนกุยซานเลือกที่จะเงียบ บนใบหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งน้อยเนื้อต่ำใจ เสียใจ หดหู่ และโกรธแค้น

ดูท่าทางเขาคงทำใจสู้หน้าถังปิงหยุนไม่ได้

"ไม่มีเสียงตอบ สงสัยจะหลับไปแล้ว" ถังปิงหยุนหันมาบอกหวังฮ่าวหราน

"เดี๋ยวผมดูให้"

หวังฮ่าวหรานเอื้อมมือไปผลักประตู

เหยียนกุยซานรีบหลับตาปี๋ แกล้งทำเป็นนอนหลับทันควัน

"หลับจริงๆด้วยครับ" หวังฮ่าวหรานกลั้นขำ หันไปบอกถังปิงหยุน

"ฉันเข้าไปได้ไหม?" ถังปิงหยุนกระซิบถาม

"ได้สิครับ"

"อือ"

ถังปิงหยุนพยักหน้า แล้วเดินเข้าไปพร้อมกับหวังฮ่าวหราน เธอวางกระเช้าผลไม้และดอกไม้ไว้ที่หัวเตียง แล้วกระซิบข้างหูเหยียนกุยซานเบาๆ

"คุณปู่ให้ฉันมาเยี่ยม คุณเป็นยังไงบ้างคะ?"

เหยียนกุยซานยังคงแกล้งหลับ ไม่ตอบโต้อะไร

"หลับลึกจังแฮะ" ถังปิงหยุนพึมพำ

"เขาป่วยเป็นอะไรถึงต้องมานอนโรงพยาบาลหรอครับ?" หวังฮ่าวหรานลากเก้าอี้มานั่งข้างเตียง แล้วแกล้งถามทั้งที่รู้อยู่เต็มอก

"โดนทำร้ายร่างกายมาน่ะ บาดเจ็บนิดหน่อย" ถังปิงหยุนตอบเลี่ยงๆ

"เจ็บตรงไหนหรอครับ?" หวังฮ่าวหรานยังคงซักไซ้

"ก็... ตรงนั้นแหละ!" ถังปิงหยุนเห็นเขาอยากรู้นัก เลยกระซิบตอบ

"ตรงไหนล่ะครับ?" หวังฮ่าวหรานทำหน้าใสซื่อ

"เอาเป็นว่า... ต่อไปนี้เหยียนกุยซานคงแต่งงานมีเมียไม่ได้ และมีลูกสืบสกุลไม่ได้แล้ว!" ถังปิงหยุนกระดากปากที่จะพูดตรงๆ เลยใช้วิธีอ้อมค้อมแต่ได้ใจความ

【ติ๊ง! โฮสต์จงใจชี้นำ ทำให้ตัวเอก 'เหยียนกุยซาน' ได้รับความกระทบกระเทือนทางจิตใจอย่างรุนแรงจากคำพูดของนางเอก 'ถังปิงหยุน' ได้รับแต้มวายร้าย 500 แต้ม, ออร่าตัวเอกของเหยียนกุยซาน -20, ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +20!】

"อ๋อ... อย่างนี้นี่เอง" หวังฮ่าวหรานพยักหน้าหงึกหงัก ทำท่าทางเหมือนเพิ่งเข้าใจ

"ฮ่าวหราน ในเมื่อเขาหลับอยู่ งั้นเรากลับกันเถอะ" ถังปิงหยุนไม่อยากอยู่ในห้องนี้นานๆ อยากออกไปคุยกับหวังฮ่าวหรานข้างนอกมากกว่า

"คุณปู่อุตส่าห์สั่งให้มาเยี่ยมทั้งที เขายังไม่ทันตื่นก็รีบกลับซะแล้ว มันจะดูไม่ดีนะครับ"

หวังฮ่าวหรานยังอยากปั่นหัวเหยียนกุยซานต่อ จึงหาข้ออ้างยื้อเวลาไว้

*****