บทที่ 131 คนหนึ่งยิ้มร่า อีกคนหน้าเศร้า

ยามค่ำคืน

ณ คฤหาสน์ตระกูลถัง

ถังปิงหยุนที่เพิ่งเลิกงานเดินกลับเข้ามาในบ้าน

คิ้วเรียวสวยขมวดมุ่น ใบหน้าฉายแววกลัดกลุ้มและดูมีเรื่องให้คิดหนักอย่างเห็นได้ชัด

สาเหตุของความทุกข์ใจนี้... ต้องย้อนกลับไปเมื่อคืนวาน

เธอหาข้ออ้างชวนหวังฮ่าวหรานไปทานข้าวที่ร้านอาหารคู่รัก

โดยคำนวณวันเวลาไว้ดิบดีว่าวันนี้จะเป็นวันตกไข่พอดี จึงวางยาสลบหวังฮ่าวหราน หวังจะเผด็จศึกรวบหัวรวบหางให้ท้องป่องในคราวเดียว

หากทำสำเร็จก็จะได้อุ้มเหลนสมใจคุณปู่

ทว่าพอตื่นเช้ามา เธอกลับพบว่า 'ประจำเดือน' เจ้ากรรมดันมาเยือนเสียได้

นั่นหมายความว่าโอกาสทองที่จะถูกรางวัลใหญ่หลุดลอยไปต่อหน้าต่อตา

อุตส่าห์ยอมทิ้งยางอายสวมบทนางร้ายใจกล้า แต่สุดท้ายกลับคว้าน้ำเหลว

แถมยังต้องมานั่งเครียดเรื่องที่คุณปู่เร่งรัดให้หมั้นกับเหยียนกุยซานอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน

ถังปิงหยุนไม่มีทางตอบตกลงเรื่องนี้เด็ดขาด

แต่คุณปู่ก็อายุมากแล้ว ช่วงหลังๆนี้เธอก็ทะเลาะกับท่านเรื่องแต่งงานบ่อยครั้ง เธอกลัวเหลือเกินว่าวันดีคืนดีคุณปู่จะโมโหจนล้มป่วยไปจริงๆ

จะให้หมั้นกับเหยียนกุยซานก็เป็นไปไม่ได้

จะให้หวังฮ่าวหรานมาสวมรอยเป็นคู่หมั้นตอนนี้... ก็ยังไม่เหมาะสม

ถังปิงหยุนกลุ้มใจจนแทบบ้า

ทันใดนั้นเอง

ผู้เฒ่าถังก็เดินลิ่วๆเข้ามาในบ้านด้วยท่าทีรีบร้อน

"คุณปู่? ไหนว่าป่วยลุกไม่ขึ้นไงคะ ทำไมตอนนี้เดินคล่องเชียว?" ถังปิงหยุนถามด้วยน้ำเสียงประชดประชันนิดๆ

"เกิดเรื่องกับเจ้าเหยียนกุยซาน ปู่เพิ่งกลับมาจากโรงพยาบาล"

ผู้เฒ่าถังเลิกแกล้งป่วย สีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาทันที

"เหยียนกุยซานเข้าโรงพยาบาล? เกิดอะไรขึ้นคะ?" ถังปิงหยุนถามด้วยความแปลกใจ

"จำคลิปวิดีโอที่หลานเอามาให้ปู่ดูได้ไหม? สามีของผู้หญิงในคลิปที่ชื่อเสิ่นคังดันรู้เรื่องที่เมียสวมเขาให้ เลยบันดาลโทสะจ้างพวกนักเลงไปอุ้มเหยียนกุยซานไปที่โรงงานร้าง..." ผู้เฒ่าถังถอนหายใจยาว

"เจ้ากุยซานก็เก่งกล้าสามารถ ลุยเดี่ยวอัดคนเป็นร้อยจนหมอบ แต่โชคร้าย... ตัวเองก็ได้รับบาดเจ็บมาเหมือนกัน"

"เจ็บหนักไหมคะ?" ถังปิงหยุนซักไซ้

"ไม่ถึงแก่ชีวิตหรอก แต่ว่า..." ผู้เฒ่าถังทำท่าอึกอัก

"แต่อะไรคะปู่?"

"แต่จุดที่บาดเจ็บดันเป็นจุดสำคัญนี่สิ... โดนมีดฟันเข้าจังๆ" ผู้เฒ่าถังทำหน้ากระอักกระอ่วน

"ตรงไหนคะ?" ถังปิงหยุนยังไม่เข้าใจ

"ก็ตรง... ตรงนั้นนั่นแหละ" จะให้พูดตรงๆกับหลานสาวก็กระดากปาก ผู้เฒ่าถังจึงส่งสายตาบอกใบ้ให้

ถังปิงหยุนไม่ใช่เด็กน้อยไร้เดียงสา พอเห็นสายตาปู่ก็เข้าใจความหมายทันที

เธอตกใจวูบหนึ่ง ก่อนที่ความดีใจจะพวยพุ่งขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

"คุณปู่คะ แล้วเรื่องหมั้นล่ะ?"

"เรื่องหมั้น... ยกเลิกไปเถอะ" ผู้เฒ่าถังส่ายหน้าอย่างปลงตก

เขาอยากให้หลานมีคนดูแลก็จริง แต่ก็อยากอุ้มเหลนด้วย

ในเมื่อตอนนี้เหยียนกุยซาน 'ใช้งานไม่ได้' แล้ว ขืนให้หลานสาวแต่งไปก็เท่ากับส่งไปเป็นม่ายขันหมากทั้งเป็นชัดๆ

ต่อให้เขาจะแก่จนเลอะเลือนแค่ไหนก็ไม่มีทางผลักหลานสาวลงนรกทั้งเป็นแบบนั้นแน่

อีกอย่าง เรื่องนี้ก็โทษใครไม่ได้นอกจากตัวเหยียนกุยซานเอง

ใครใช้ให้ไปยุ่งกับเมียชาวบ้านเขาล่ะ?

สมน้ำหน้า... ทีนี้ก็ได้ถือศีลกินเจไปตลอดชีวิตสมใจอยากแล้วล่ะ

——

ห้องประชุม ณ สถานีตำรวจ

นายตำรวจชั้นผู้ใหญ่ที่นั่งหัวโต๊ะเอ่ยชมเชยหลิงตวนย่าด้วยความชื่นชม

"ผู้กองหลิง ทำผลงานได้ยอดเยี่ยมมาก! แก๊งอีกานี่เป็นมะเร็งร้ายของเมืองชิงหลิงมานาน เราพยายามกวาดล้างหลายครั้งแต่ก็คว้าน้ำเหลวเพราะขาดหลักฐาน ครั้งนี้ดีจริงๆที่รวบได้ยกแก๊ง ต่อไปเมืองชิงหลิงคงสงบสุขขึ้นเยอะ ความดีความชอบครั้งนี้ต้องยกให้เธอเลย!"

"ขอบคุณค่ะท่าน นี่เป็นหน้าที่ที่ดิฉันควรทำอยู่แล้ว!" หลิงตวนย่ายืดอกรับคำชมด้วยความภาคภูมิใจ

ทำงานมาหลายปี ครั้งนี้แหละที่เธอรู้สึกหน้าบานที่สุด

"จะว่าไป เรื่องนี้ต้องยกความดีความชอบให้พลเมืองดีที่โทรมาแจ้งเบาะแสด้วยค่ะ ไม่อย่างนั้นการกวาดล้างคงไม่ราบรื่นขนาดนี้" หลิงตวนย่าพูดเสริมหลังจากหายตื่นเต้น

พลันใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มคนหนึ่งก็ลอยเข้ามาในความคิด

【ติ๊ง! นางเอก 'หลิงตวนย่า' รู้สึกประทับใจในตัวโฮสต์ ค่าความชอบเพิ่มขึ้น 10 แต้ม ค่าความชอบรวมปัจจุบันคือ 35 (สนิทสนม)】

【ติ๊ง! โฮสต์ส่งผลกระทบต่อเนื้อเรื่อง ได้รับแต้มวายร้าย 200 แต้ม!】

หวังฮ่าวหรานที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จจู่ๆก็ได้รับแจ้งเตือนจากระบบ ทำเอาเขางงเป็นไก่ตาแตกไปชั่วขณะ

"ตามระเบียบแล้ว เรามีเงินรางวัลนำจับมอบให้พลเมืองดีคนนั้นด้วย ฝากผู้กองหลิงไปประสานงานหน่อยนะ ถ้าเขายินดี เราอาจจะให้ทางสถานีโทรทัศน์มาสัมภาษณ์ทำข่าวประชาสัมพันธ์ด้วย" ท่านรองฯสั่งการ

"รับทราบค่ะ พรุ่งนี้ดิฉันจะนำเงินรางวัลไปมอบให้เขาและสอบถามความสมัครใจดูค่ะ" หลิงตวนย่ารับคำ

——

ณ อพาร์ตเมนต์ธรรมดาขนาด 2 ห้องนอน 1 ห้องนั่งเล่น

ครอบครัวหยางจิงว่านทั้งสามคนนั่งดูทีวีอยู่บนโซฟา

"จิงว่าน ทำไมลูกถึงไม่ฟังแม่บ้างล่ะ? แค่ไปพูดกับคุณชายหวังไม่กี่คำ งานรับเหมาของพ่อแกก็จะได้มาง่ายๆแล้วแท้ๆ" หลี่ม่านลี่พยายามเกลี้ยกล่อมลูกสาวปากเปียกปากแฉะ

"จิงว่าน ช่วยพ่อหน่อยเถอะลูก คนงานของพ่อรอทำงานกันจนไส้กิ่วแล้ว ขืนไม่มีงานเข้า พวกลูกน้องพ่ออดตายกันหมดแน่ แค่ลูกไปเอ่ยปากขอคุณชายหวัง งานก็ตกถึงมือเราแล้ว เขาบอกเองนี่ว่ามีอะไรให้ไปหา นี่โอกาสทองชัดๆ อย่าปล่อยให้หลุดมือเลยลูก"

หยางไท่ช่วยพูดสำทับอีกแรง

สถานะทางการเงินของครอบครัวตอนนี้ย่ำแย่เต็มที ในฐานะหัวหน้าครอบครัว หยางไท่ย่อมอยากจะกู้สถานการณ์ให้ดีขึ้นโดยเร็ว

แต่การแข่งขันในวงการรับเหมาก่อสร้างตอนนี้ดุเดือดมาก

ถ้าไม่มีเส้นสาย อย่าหวังเลยว่าจะได้งาน

ตอนนี้มีโอกาสงามๆมาประเคนให้ถึงที่ จะให้ปล่อยไปเฉยๆได้ยังไง

"พ่อกับแม่คิดว่าของฟรีมีในโลกจริงๆเหรอคะ? หนูเพิ่งรู้จักเขาแท้ๆ ทำไมเขาต้องมาช่วยเราฟรีๆด้วย?" หยางจิงว่านทำหน้าบึ้งตึง พลางวิเคราะห์ให้ฟังเป็นฉากๆ

"ถ้าหนูไปขอให้เขาช่วย หนูก็ต้องให้อะไรตอบแทนเขาบ้าง หนูมีอะไรให้เขาได้ล่ะคะนอกจากหน้าตา? พ่อกับแม่ดูไม่ออกจริงๆเหรอว่าเขาต้องการอะไร?"

"ก็แค่ให้เขาเอาเปรียบเล็กๆน้อยๆ ไม่ได้ถึงขั้นเสียตัวสักหน่อย คุณชายหวังเขาหล่อจะตาย ต่อให้โดนแต๊ะอั๋งนิดหน่อยก็ไม่เห็นจะเสียหายตรงไหน ถ้าท่าไม่ดีลูกก็ค่อยปฏิเสธไปสิ" หลี่ม่านลี่แย้งหน้าตาเฉย

"หนูสงสัยจริงๆว่าตัวเองใช่ลูกแท้ๆของแม่หรือเปล่า มีแม่ที่ไหนส่งลูกสาวตัวเองไปทำเรื่องพรรค์นี้บ้าง!" หยางจิงว่านเริ่มโมโห

"ที่แม่ทำก็เพราะหวังดีกับแกทั้งนั้น! หรือแกอยากจะจมปลักอยู่กับไอ้ซูหลางไปจนแก่ตาย? รีบกอบโกยตอนที่คุณชายหวังเขายังสนใจแกอยู่เถอะ ยอมเปลืองตัวนิดหน่อยแลกกับความสบายในอนาคต คุ้มจะตายไป" หลี่ม่านลี่ยุยง

"แต่หนูแต่งงานแล้วนะคะแม่" หยางจิงว่านถอนหายใจ

"แต่งก็เหมือนไม่ได้แต่งนั่นแหละ อย่าคิดว่าแม่ไม่รู้นะว่าแกแยกห้องนอนกับไอ้ขยะนั่นมาตลอด" หลี่ม่านลี่พูดแทงใจดำ

"ในเมื่อแกไม่ได้เห็นมันเป็นผัว จะไปแคร์อะไรกับไอ้กระดาษทะเบียนสมรสใบเดียว!"

"แต่ในทางนิตินัย หนูก็คือคนมีสามีแล้วนะคะ"

หยางจิงว่านเป็นคนหัวโบราณ เธอข้ามกำแพงศีลธรรมในใจตัวเองไปไม่ได้ จะให้ทำตัวเหมือนสาวโสดไปอ่อยผู้ชายอื่น เธอทำใจไม่ได้จริงๆ

"โอ๊ย! ฉันล่ะปวดหัวกับแกจริงๆ มีลูกสาวโง่ๆแบบนี้!" หลี่ม่านลี่ตบขาฉาดใหญ่ด้วยความขัดใจ

*****