บทที่ 130 ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว

"ลูกน้องหมดแล้ว แต่แกก็ตัวใหญ่ใช่เล่นนี่ ทำไมไม่ลุยเข้ามาเองล่ะ" เหยียนกุยซานท้าทายอีกา

"ลูกพี่ครับ ผมผิดไปแล้ว พวกเราไม่มีความแค้นต่อกัน ผมก็แค่รับจ้างทำงานตามสั่ง ใครก่อกรรมคนนั้นก็รับไปเถอะครับ อย่ามาลงที่ผมเลย" อีกาหน้าซีดเหมือนคนญาติเพิ่งเสีย

เทียบกับคนทั่วไป อีกาถือว่ามีฝีมือพอตัว คนเดียวสู้ได้เป็นสิบยี่สิบคน

แต่คนตรงหน้าอย่างเหยียนกุยซานไม่ใช่คนธรรมดา

อีกาไม่มีความกล้าแม้แต่จะคิดสู้ด้วยซ้ำ

เพราะระดับชั้นมันห่างกันเกินไปราวฟ้ากับเหว

"ไอ้ขยะเอ๊ย... กระจอกแบบนี้ยังมีหน้ามาเป็นหัวหน้าแก๊งอีก?" เหยียนกุยซานถ่มน้ำลายลงพื้นด้วยความสมเพช ก่อนจะละสายตาจากอีกา หันไปมองเสิ่นคังที่ยืนตัวสั่นอยู่ข้างๆ

"เมื่อกี้แกบอกว่าจะทำอะไรฉันนะ?"

"เข้าใจผิดครับ! มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด! คุณชอบภรรยาผมใช่ไหม? ผมยกให้คุณเลย เชิญเอาไปใช้ได้ตามสบาย จะทำอะไรก็ได้ผมไม่ขัดข้อง ขอให้พวกคุณมีความสุขกันมากๆนะครับ!"

เสิ่นคังเห็นอีกาหมดสภาพก็รู้ชะตากรรม รีบเปลี่ยนท่าทีเป็นขี้ขลาดตาขาวทันที

ไหนๆเขาก็เบื่อเมียคนนี้เต็มทน ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ยอมขายเมียเพื่อเอาตัวรอดดีกว่า

ส่วนเรื่องโดนสวมเขา... ก็ต้องกล้ำกลืนฝืนทนไป

ทว่าคำพูดขี้ขลาดตาขาวของเสิ่นคังกลับยิ่งราดน้ำมันลงบนเพลิงโทสะของเหยียนกุยซาน

ตอนนี้ความเป็นชายของเหยียนกุยซานใช้การไม่ได้ การที่เสิ่นคังยัดเยียดภรรยามาให้ มันเหมือนเป็นการเยาะเย้ยปมด้อยของเขา

เหยียนกุยซานหยิบมีดเล่มหนึ่งขึ้นมาจากพื้น แล้วเดินดุ่มๆเข้าไปหาเสิ่นคัง

ไม่นานนัก เสียงกรีดร้องโหยหวนของเสิ่นคังก็ดังระงมไปทั่วโรงงาน

หลังจากได้ระบายอารมณ์จนหนำใจ เหยียนกุยซานก็รู้สึกดีขึ้นมาก เขาหันกลับมาหาอีกา เตรียมจะจัดการต่อ

แต่ทันใดนั้น... เข็มเงินหลายเล่มก็พุ่งแหวกอากาศออกมาจากมุมมืด!

เหยียนกุยซานปฏิกิริยาว่องไว รีบพลิกตัวหลบหลีกเข็มส่วนใหญ่ได้ทันควัน แต่ก็ยังพลาดท่าถูกเข็มเล่มหนึ่งปักเข้าที่หลังมือ

เขารีบดึงเข็มออก ตั้งท่าจะพุ่งตัวตามล่ามือลอบกัด

แต่พอก้าวขาออกไปได้เพียงก้าวเดียว เขาก็เข่าอ่อนทรุดลงไปนั่งคุกเข่ากับพื้น

"พิษ!" เหยียนกุยซานหน้าถอดสี

【ติ๊ง! โฮสต์วางยาตัวเอก 'เหยียนกุยซาน' สำเร็จ ทำให้ตัวเอกสูญเสียความสามารถในการต่อสู้ชั่วคราว ได้รับแต้มวายร้าย 300 แต้ม, ออร่าตัวเอกของเหยียนกุยซาน -10, ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +10!】

หลังจากซัดเข็มพิษออกไป หวังฮ่าวหรานก็ได้รับข้อความแจ้งเตือนจากระบบ

ยาที่เขาเคลือบไว้บนเข็มเงินเป็นยาที่ทำให้กล้ามเนื้ออ่อนแรงชั่วคราว ไม่ถึงแก่ชีวิต

ไม่ใช่ว่าหวังฮ่าวหรานใจอ่อน แต่เขาต้องการเก็บเหยียนกุยซานไว้รีดไถแต้มวายร้ายต่อนานๆ

จากการคำนวณคร่าวๆ เหยียนกุยซานยังมีออร่าตัวเอกเหลืออีกเกือบสองร้อย ยังมีค่าให้กอบโกยอีกเยอะ

ตัวเหยียนกุยซานในตอนนี้ไม่มีอะไรน่ากลัว

ที่น่ากลัวจริงๆคือไอ้ 'เทพสงคราม' จอมโกงคนนั้นต่างหาก

ตัดกลับมาที่โรงงาน

อีกาเห็นเหยียนกุยซานทรุดลงไปคุกเข่าก็ค่อยๆเดินเข้าไปดูด้วยความระแวดระวัง พร้อมหยั่งเชิง "ลูกพี่... ถ้าอยากจะไปก็เชิญเลยครับ วันนี้ผมอีกายอมแพ้แล้ว ผมยอมรับความพ่ายแพ้"

เหยียนกุยซานพยายามฝืนลุกขึ้น แต่พอเข่าลอยจากพื้นได้แค่นิ้วเดียวก็ร่วงลงไปกองกับพื้นอีกครั้ง

"ที่แท้ก็หมดแรงแล้วสินะ" อีกามั่นใจแล้วว่าเหยียนกุยซานสิ้นฤทธิ์ จึงเปลี่ยนท่าทีจากหมาหงอยกลับมาเชิดหน้าชูตา ยืดอกอย่างลำพองใจ

"อีกา! เร็ว... รีบตอนมัน! ตัดของมันทิ้งซะ!" เสิ่นคังร้องบอกด้วยความเจ็บปวด

"วางใจเถอะ ไม่ต้องบอกผมก็ไม่ปล่อยมันไว้แน่"

อีกาหยิบมีดขึ้นมาจากพื้น เดินย่างสามขุมเข้าไปหาเหยียนกุยซานด้วยใบหน้าเหี้ยมเกรียม

......

ฉากต่อมา หวังฮ่าวหรานไม่มีกะจิตกะใจจะอยู่ดูต่อแล้ว

แต่พอเดินออกมานอกโรงงาน เขาก็ได้รับข้อความแจ้งเตือนจากระบบอีกครั้ง ก่อนหยิบโทรศัพท์โทรหาหลิงตวนย่า

ตอนที่ลักลอบเข้ามา หวังฮ่าวหรานสังเกตเห็นว่าสินค้าในโกดังโรงงานล้วนเป็นของหนีภาษี

เพื่อกวาดล้างแก๊งอีกาให้สิ้นซาก หวังฮ่าวหรานจึงไม่รังเกียจที่จะสวมบทบาท 'พลเมืองดี' สักหน่อย

ปลายสายรับโทรศัพท์อย่างรวดเร็ว หวังฮ่าวหรานดัดเสียงพร้อมทำท่าทีตื่นกลัว

"คะ...คุณตำรวจคนสวยครับ... คือ... คือผมจะแจ้งเบาะแส..."

——

ยามค่ำคืน บาร์แบล็กพีโอนี

จัวชิวเฉินอวี้นั่งกระวนกระวายอยู่ในห้องทำงาน ทุกๆห้านาทีเธอจะกดโทรออกเบอร์เดิม แต่ปลายสายก็ยังไม่มีคนรับ

นั่นทำให้เธอเริ่มหงุดหงิด

เบอร์ที่เธอโทรหาคือเบอร์ของหวังฮ่าวหราน

ตั้งแต่รู้ข่าวว่าหวังฮ่าวหรานจะบุกไปถิ่นอีกา จัวชิวเฉินอวี้ก็นั่งไม่ติด

ไม่ใช่ว่าเป็นห่วงหวังฮ่าวหรานหรอกนะ แต่เธอห่วงตัวเองต่างหาก

หวังฮ่าวหรานไม่รับสาย... หรือว่าเขาจะเป็นอะไรไปแล้ว?

เธอยังโดนพิษของหวังฮ่าวหรานเล่นงานอยู่ ขืนเขาตายไป เธอคงต้องตกตายไปตามกัน

"เจ๊ใหญ่! เจ๊ใหญ่ครับ!"

ลูกน้องคนหนึ่งวิ่งพรวดพราดเข้ามาในห้องทำงานด้วยท่าทางตื่นเต้น

จัวชิวเฉินอวี้กำลังอารมณ์บูด จึงคว้าสมุดบัญชีใกล้มือปาใส่หน้าลูกน้องเต็มแรง

"อยากตายหรือไง! แหกปากโวยวายอะไรวะ!"

"เจ๊ใหญ่ ข่าวดีครับ ข่าวดีสุดๆเลย!" ลูกน้องยิ้มหน้าบาน

"ข่าวดีบ้าบออะไร?" จัวชิวเฉินอวี้ถามเสียงขุ่น

"ธุรกิจค้าของเถื่อนของไอ้อีกาโดนทลายเรียบ! ลูกน้องร้อยกว่าคนโดนรวบตัวไปหมดแล้วครับ ต่อไปไอ้อีกาไม่มีทางกลับมาเหิมเกริมได้อีกแล้ว!" ลูกน้องรีบรายงาน

"ตำรวจเดี๋ยวนี้เก่งขนาดนั้นเชียวเหรอ? ทลายแหล่งค้าของเถื่อนแถมจับลูกน้องได้เป็นร้อย?! ต้องใช้กำลังคนขนาดไหนกันเนี่ย" จัวชิวเฉินอวี้ไม่อยากจะเชื่อ

"เห็นว่ามีคนบุกเข้าไปถล่มรังของอีกาจนราบคาบ ลูกน้องร้อยกว่าคนโดนอัดจนน่วม แขนขาหักระเนระนาด พอตำรวจไปถึง พวกมันเจ็บหนักจนหนีไม่ไหว เลยโดนรวบยกแก๊งครับ"

"คนเดียวจัดการคนเป็นร้อย? ใครกัน?" จัวชิวเฉินอวี้รีบถาม

"เรื่องนี้ไม่มีใครรู้เลยครับ" ลูกน้องส่ายหน้า

"หรือว่าจะเป็นเขา?!" จัวชิวเฉินอวี้เริ่มปะติดปะต่อเรื่องราว

เมื่อบ่ายหวังฮ่าวหรานบอกว่าจะไปจัดการอีกา ตกค่ำรังของอีกาก็โดนถล่มจริงๆ มันจะบังเอิญเกินไปหน่อยไหม

หวืด... หวืด...

โทรศัพท์บนโต๊ะทำงานสั่นครืน

จัวชิวเฉินอวี้เหลือบมองหน้าจอ รีบกดรับสายด้วยความดีใจ

"โทรไปตั้งนานไม่รับ ฉันนึกว่าคุณเป็นอะไรไปแล้วซะอีก!"

"เมื่อกี้ติดธุระนิดหน่อยเลยไม่ได้รับสาย"

หวังฮ่าวหรานในชุดคลุมอาบน้ำนอนเอนกายอยู่บนเตียงนุ่มในห้องเพรสซิเดนเชียลสวีทของโรงแรม ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเกียจคร้าน

"เรื่องของอีกา... ฝีมือคุณใช่ไหม?" จัวชิวเฉินอวี้ถามตรงๆ

"เธอคิดว่าไงล่ะ?" หวังฮ่าวหรานย้อนถาม

"ดูท่าฉันจะประเมินคุณต่ำไปจริงๆ ไม่นึกเลยว่าคุณจะเก่งขนาดนี้ คนเดียวล้มลูกน้องอีกาได้เป็นร้อย" จัวชิวเฉินอวี้อุทานด้วยความทึ่ง

【ติ๊ง! จัวชิวเฉินอวี้เกิดความเลื่อมใสในตัวโฮสต์ ค่าความชอบเพิ่มขึ้น 10 แต้ม ค่าความชอบรวมปัจจุบันคือ 30 (เป็นมิตร)】

【ติ๊ง! โฮสต์ส่งผลกระทบต่อการดำเนินเรื่อง ได้รับแต้มวายร้าย 300 แต้ม!】

หวังฮ่าวหรานฟังแล้วก็อดขำไม่ได้

ดูเหมือนจัวชิวเฉินอวี้จะได้ข้อมูลมาไม่ครบ เลยเข้าใจผิดคิดว่าคนที่อัดลูกน้องอีกาเละเทะเป็นฝีมือเขา

แต่จะว่าไป... เรื่องนี้เขาก็เป็นคนบงการอยู่เบื้องหลังจริงๆ

จะรับเอาความดีความชอบไปก็ไม่เห็นจะเสียหายตรงไหน

"ตอนนี้รู้ความเก่งกาจของฉันแล้ว ตกหลุมรักฉันบ้างหรือยังล่ะ?"

"ตกหลุมรัก? ฝันไปเถอะย่ะ" จัวชิวเฉินอวี้ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชาสไตล์สาวมั่น

ค่าความชอบแค่ 30 หวังฮ่าวหรานไม่แปลกใจเลยที่เธอจะตอบแบบนี้

เสียงน้ำไหลจากห้องน้ำในห้องสวีทเงียบลง แสดงว่าคนข้างในอาบน้ำเสร็จแล้ว หวังฮ่าวหรานไม่อยากเสียเวลาต่อปากต่อคำกับจัวชิวเฉินอวี้อีก

"เธอแพ้พนันแล้วนะ เตรียมเหล้าดีๆรอไว้ได้เลย เดี๋ยวว่างแล้วฉันไปหา"

ติ๊ด... ติ๊ด...

จัวชิวเฉินอวี้ได้ยินเพียงเสียงสัญญาณถูกตัดไป หวังฮ่าวหรานชิงวางหูไปดื้อๆหลังจากพูดจบ

พอนึกถึงเดิมพันที่วางไว้ ความรู้สึกอันหลากหลาย ทั้งหงุดหงิด อับจนหนทาง และเขินอายก็ประเดประดังเข้ามาในใจของเธอ

*****