บทที่ 129 ผลพลอยได้

รถตู้คันหนึ่งแล่นเข้ามาจอดภายในโรงงานร้าง

ชายหนุ่มฉกรรจ์รูปร่างกำยำสักลายพร้อยเต็มแขนหลายคนเดินลงมาจากรถ ก่อนจะช่วยกันหามกระสอบป่านที่ถูกเจาะรูเพื่อระบายอากาศใบหนึ่งออกมาจากท้ายรถ

"ลูกพี่ คนอยู่นี่แล้วครับ"

หนึ่งในชายหนุ่มสักลายตะโกนบอกชายร่างยักษ์ที่ยืนรออยู่ภายในโรงงาน

ชายผู้ถูกเรียกว่า 'ลูกพี่' หรือ 'อีกา' นั้นมีรูปร่างสูงใหญ่เกือบ 190 เซนติเมตร ไว้ผมยาว ท่าทางดูเป็นนักเลงอันธพาลเต็มขั้น

"ทำได้ดีมาก" อีกาเอ่ยชมลูกน้องด้วยน้ำเสียงแหบพร่าอันเป็นเอกลักษณ์ ก่อนจะหันไปพูดกับชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมที่ยืนอยู่ข้างๆ

"ประธานเสิ่น ผมเอาตัวคนมาให้แล้ว เงินงวดสุดท้ายล่ะ?"

"คิดว่าคนอย่างฉันจะโกงเศษเงินแค่นี้หรือไง? ขอดูของก่อน ฉันต้องตรวจสอบให้แน่ใจ" เสิ่นคังกล่าวเสียงเข้ม

"ก็จริงของท่าน" อีกาหันไปสั่งลูกน้อง "แก้มัดปากถุง เปิดให้ท่านประธานดูหน้ามันหน่อย"

ลูกสมุนรีบกุลีกุจอเข้าไปแก้เชือกที่มัดปากกระสอบออก

ร่างของเหยียนกุยซานที่นอนสลบไสลปรากฏแก่สายตาของทุกคน

"นังแพศยา! ไอ้หมอนี่ใช่ไหม?!" เสิ่นคังกระชากร่างของภรรยาที่หน้าซีดเผือดให้มายืนข้างเหยียนกุยซานเพื่อยืนยันตัวตน

"ชะ... ใช่... เป็นเขา" คุณนายเสิ่นพยักหน้า ตัวสั่นงันงก

"นังหญิงชั่ว! เลือกผู้ชายได้ดีนี่หว่า ไอ้หมอนี่ดูท่าทางแข็งแรงดีนี่ คงจะถูกใจเธอมากล่ะสิ?" เสิ่นคังกัดฟันถามด้วยความเจ็บแค้น

คุณนายเสิ่นไหนเลยจะกล้าส่งเสียง เธอก้มหน้าต่ำ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

"ทำไมมันถึงสลบอยู่? ปลุกมันให้ตื่น! ฉันจะจัดการมันตอนที่ยังมีสติครบถ้วน จะได้สาสมกับความแค้นของฉันหน่อย!" เสิ่นคังสั่งลูกน้องของอีกาด้วยความโกรธ

ลูกน้องของอีกาหยิบขวดน้ำยาเคมีขวดหนึ่งออกมาเทใส่ผ้าจนชุ่ม

เพื่อให้เหยื่ออยู่นิ่งๆระหว่างขนย้าย พวกเขาจึงใช้ยาสลบไปก่อนหน้านี้ หากต้องการให้ตื่น ก็ต้องใช้น้ำยาเคมีที่มีกลิ่นฉุนรุนแรงกระตุ้นประสาท

ลูกน้องถือผ้าเดินตรงเข้าไปหาร่างที่นอนแน่นิ่ง

ทว่ายังไม่ทันจะถึงตัว เหยียนกุยซานก็ลืมตาโพลงขึ้นมาอย่างกะทันหัน!

"เฮ้ย!"

ลูกน้องคนนั้นตกใจจนสะดุ้งโหยง ผงะถอยหลังจนเกือบหงายหลัง

ในขณะเดียวกัน...

ในมุมอับสายตาที่ไม่มีใครสังเกตเห็น มีคนผู้หนึ่งลักลอบเข้ามาและกำลังจับตามองสถานการณ์อย่างใกล้ชิด

"ที่แท้ราชาทหารก็แกล้งโดนจับนี่เอง... ฉันก็ว่าแล้ว ระดับตัวเอกสายบู๊จะมาตกม้าตายด้วยน้ำมือตัวประกอบกระจอกๆได้ยังไง" หวังฮ่าวหรานพึมพำในใจพลางซุ่มดูเหตุการณ์ต่อ

เหยียนกุยซานลุกขึ้นยืนปัดฝุ่น กวาดสายตามองไปรอบๆด้วยรอยยิ้มเย็นยะเยือก

เดิมทีเขาเข้าใจว่าเป็นศัตรูเก่าจากต่างแดนตามมาล้างแค้น จึงแกล้งยอมให้จับตัวเพื่อจะดูโฉมหน้าคนบงการ

ที่ไหนได้... กลายเป็นแค่พวกสวะปลายแถว

คนรอบตัวมีอยู่ประมาณยี่สิบกว่าคน สำหรับเหยียนกุยซานแล้ว คนพวกนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับฝูงมด

"พวกไม่ได้เรื่อง! ขายขี้หน้าชะมัด มันมีแค่คนเดียว พวกแกจะไปกลัวมันทำซากอะไร!"

อีกาผู้ยังคงวางมาดโอหัง เห็นลูกน้องแสดงท่าทีหวาดกลัวจึงถีบเข้าให้หนึ่งทีพร้อมตะคอกใส่

"อีกา! รีบให้คนของแกจับมันไว้ แล้วตัดไอ้นั่นของมันมาให้ฉันเดี๋ยวนี้!" เสิ่นคังจ้องมองเหยียนกุยซานด้วยความเคียดแค้นชิงชัง

"วางใจเถอะประธานเสิ่น มันหนีไปไหนไม่พ้นหรอก" อีกรับคำ ก่อนจะส่งสัญญาณให้สมุนมือขวาที่เป็นนักสู้ฝีมือดีที่สุด

ในสายตาของเขา เหยียนกุยซานก็แค่ตัวคนเดียว ให้ลูกน้องฝีมือดีสักคนไปจัดการก็ถือว่าให้เกียรติมากแล้ว

ทว่า... เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา อีกาก็ต้องยืนอ้าปากค้าง

สมุนมือขวาของเขาถูกเหยียนกุยซานซัดหมัดเดียวร่วงลงไปนอนกองกับพื้น ลุกไม่ขึ้นอีกเลย

"ลุย! เข้าไปรุมมันเร็วเข้า!" อีกาเริ่มใจคอไม่ดี ตะโกนสั่งลูกน้องทั้งหมดที่เหลือ

เสียงต่อสู้ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วโรงงาน

ไม่ถึงสองนาที ลูกน้องกว่ายี่สิบชีวิตก็นอนเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้น บ้างแขนหัก บ้างขาหัก

เสียงร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวดดังก้องโรงงานร้าง

"โรงงานหนึ่ง! โรงงานหมายเลขหนึ่ง! ขอกำลังเสริมด่วน!" อีกาคว้าวิทยุสื่อสารมาจากเอวของลูกน้องที่นอนเจ็บอยู่ แล้วตะโกนเรียกพวกพ้องเสียงหลง

เหยียนกุยซานยืนกอดอกมองดูเฉยๆ ไม่คิดจะห้ามปราม ปล่อยให้อีกาเรียกคนมาเพิ่มตามสบาย

ช่วงสองสามวันมานี้เขาอารมณ์บูดสุดขีดเพราะปัญหาเรื่อง 'นกเขาไม่ขัน'

แถมความหวังเดียวอย่างสมิธดันหอบทีมแพทย์หนีไปอีก

อารมณ์ของเหยียนกุยซานตอนนี้จึงเดือดดาลถึงขีดสุด เขาต้องการที่ระบายออกอย่างรุนแรง แต่ไอ้สวะยี่สิบกว่าตัวที่กองอยู่บนพื้นนี่ยังไม่พอให้เขายืดเส้นยืดสายด้วยซ้ำ

อีกาจะเรียกคนมาเพิ่มงั้นเหรอ? ...เข้าทางเขาเลย!

ไม่นานนักเสียงฝีเท้าสับสนอลหม่านก็ดังใกล้เข้ามา

ลูกน้องของอีกากลุ่มใหญ่ถือแป๊บเหล็ก ไม้หน้าสาม และมีดดาบ วิ่งกรูเข้ามาในโรงงานหมายเลขหนึ่ง

จำนวนคนดูคร่าวๆน่าจะมีถึง 70-80 คน และดูเหมือนจะยังมีตามมาสมทบเรื่อยๆ

โชคดีที่โรงงานนี้กว้างขวางพอ ไม่อย่างนั้นคงอัดกันจนโรงงานแตก

เหยียนกุยซานแสยะยิ้ม พุ่งตัวเข้าใส่ฝูงชนด้วยมือเปล่า ราวกับรถถังบุกตะลุย

ทุกที่ที่เขาเคลื่อนผ่านจะมีเสียงกระดูกหักและเสียงร้องโหยหวนดังระงม

เปรียบเสมือนหมาป่ากระโจนเข้าขย้ำฝูงแกะ ไม่มีใครหยุดยั้งได้

ไม่ถึงสิบนาที... บนพื้นโรงงานก็เต็มไปด้วยร่างคนนอนเกลื่อนกลาด

"มีอีกไหม? เรียกมาอีกสิ" เหยียนกุยซานยังรู้สึกไม่จุใจ จึงหันไปถามอีกา

ใบหน้าสีทองแดงของอีกาซีดเผือดจนขาวราวกับกระดาษ

ความโหดเหี้ยมและความเก่งกาจของเหยียนกุยซานนั้นเหนือกว่าที่เขาจินตนาการไว้ไปไกลโข

ลูกน้องนับร้อยคนรุมกินโต๊ะกลับทำอะไรผู้ชายคนนี้ไม่ได้เลย

ไอ้หมอนี่มันปีศาจชัดๆ!

"อีกา! คนของแกไปไหนหมด? เรียกมาอีกสิวะ!" เสิ่นคังหน้าถอดสี ตะโกนเร่งเร้าอีกาเสียงสั่น

หน้าของอีกาบิดเบี้ยวจนดูไม่ได้เหมือนกินยาขม

ถึงเขาจะคุยโวว่ามีลูกน้องหลายร้อย แต่ส่วนใหญ่ก็แค่เด็กใหม่หัดห้าว ถ้าคัดเอาเนื้อๆเน้นๆก็มีเท่าที่เห็นนี่แหละ

ร้อยกว่าชีวิต... โดนเหยียนกุยซานคนเดียวเก็บเรียบ

แถมสภาพแต่ละคน ถ้าไม่แขนหักก็ขาเป๋ พิการกันถ้วนหน้า

——

"ราชาทหารแม่งโคตรเจ๋ง!"

หวังฮ่าวหรานที่แอบดูอยู่ถึงกับต้องยกนิ้วให้ในใจ

เดิมทีเขาพนันกับจัวชิวเฉินอวี้ว่าจะถล่มแก๊งอีกาให้ราบคาบ

ตอนนี้เขาไม่ต้องออกแรงเองแม้แต่นิดเดียว เหยียนกุยซานจัดการให้เสร็จสรรพ

เหยียนกุยซานลงมือหนักหน่วงมาก หักแขนหักขาลูกน้องอีกาเป็นว่าเล่นราวกับหักสายบัว

อย่าว่าแต่รักษาให้หายขาดเลย ต่อให้รักษาได้ก็ต้องพักฟื้นกันเป็นปีกว่าจะกลับมาซ่าได้

แก๊งอีกาตอนนี้ถือว่าสิ้นสภาพ กลายเป็นแก๊งว่างเปล่าไร้ลูกน้องโดยสมบูรณ์แบบ

และด้วยนิสัยกร่างๆของอีกาที่ผ่านมา คงสร้างศัตรูไว้ไม่น้อย พอข่าวเรื่องลูกน้องโดนเก็บเรียบแพร่ออกไป โจทย์เก่าคงแห่มาคิดบัญชีกันเพียบ

หวังฮ่าวหรานละความสนใจจากอีกากลับมาโฟกัสที่เหยียนกุยซาน

ทางฝั่งอีกาจบเห่ไปแล้ว...

แต่ฝั่งเหยียนกุยซานนี่สิ ได้โชว์เทพจนฟินเลย

มันต้องมีการ 'ลงโทษ' กันหน่อย

หวังฮ่าวหรานหยิบเข็มเงินออกมาจากกระเป๋า แล้วค่อยๆย่องเงียบเข้าไปด้านหลังเหยียนกุยซานราวกับเงามรณะ…

*****