บทที่ 128 ราชาทหารโดนจับตัว?

หวังฮ่าวหรานรับโทรศัพท์มือถือมาจากหยางจิงว่าน ปลดล็อกหน้าจอ กดหมายโทรศัพท์ของตนเองลงไป จากนั้นกดโทรออก

เพียงไม่กี่วินาที เสียงสั่นเตือนจากโทรศัพท์ในกระเป๋าของหวังฮ่าวหรานก็ดังขึ้น

หยางจิงว่านชะงักไปเล็กน้อย

ตอนแรกเธอนึกว่าโทรศัพท์ของเขาแบตหมดจึงขอยืมโทรศัพท์เธอโทรหาคนอื่น

ที่ไหนได้... เขาแค่ใช้วิธีเนียนแลกเบอร์กับเธอ

"ขอโทษนะคะ ฉันแต่งงานแล้ว"

หยางจิงว่านเข้าใจว่าหวังฮ่าวหรานคงไม่ได้ยินที่เธอพูดก่อนหน้านี้จึงพยายามเข้ามาจีบ เธอจึงย้ำสถานะของตัวเองอีกครั้ง

"ไม่ต้องกังวลไปครับ ผมก็แค่อยากเป็นเพื่อนธรรมดาๆกับคุณเท่านั้น ไม่ได้มีเจตนาอื่นแอบแฝง" หวังฮ่าวหรานแก้ตัวอย่างลื่นไหล

"ไม่ได้มีเจตนาอื่นแน่นะคะ?" หยางจิงว่านถามย้ำด้วยความระแวง

"โอ๊ย จิงว่าน! ลูกเป็นบ้าอะไรฮะ คุณชายเขาอุตส่าห์ให้เกียรติอยากเป็นเพื่อนด้วย นับเป็นวาสนาของลูกแท้ๆ ทำไมยังทำหน้าไม่พอใจอีก!" หลี่ม่านลี่รีบเอ็ดลูกสาว ก่อนจะหันไปถามหวังฮ่าวหรานด้วยน้ำเสียงประจบประแจง

"คุณชายคะ ไม่ทราบว่าคุณชายแซ่อะไร ชื่อเสียงเรียงนามว่ากระไร?"

"หวังฮ่าวหรานครับ"

"คุณชายหวัง... เอ๊ะ หรือว่าท่านประธานหวังเซียงแห่งหวังกรุ๊ปอันโด่งดังจะเป็น..." หลี่ม่านลี่ถามด้วยความตื่นเต้น

"นั่นคุณพ่อผมเองครับ"

หลี่ม่านลี่ตาโตจนแทบถลนออกมานอกเบ้า

คุณชายตรงหน้านี้ที่แท้คือทายาทเพียงคนเดียวของหวังกรุ๊ป!

ถ้าสามารถเกี่ยวดองกับทายาทตระกูลหวังได้ ครอบครัวเธอคงได้ติดปีกบินขึ้นสวรรค์แน่ๆ!

แต่พอนึกถึงความเป็นจริง หลี่ม่านลี่ก็รู้สึกห่อเหี่ยวใจขึ้นมาทันควัน

เสียดายที่ลูกสาวดันแต่งงานไปแล้ว... ถ้ายังโสดอยู่คงดีไม่น้อย...

ระหว่างนั้น หวังฮ่าวหรานแกล้งทำทีเป็นกดโทรศัพท์เล่นอยู่ครู่หนึ่ง แต่ความจริงแล้วเขากำลังฝังไวรัสติดตามลงในเครื่องของหยางจิงว่าน เมื่อเสร็จเรียบร้อยเขาก็ส่งคืนให้เธอ

"ขอบคุณนะครับ"

"ไม่เป็นไรค่ะ เรื่องเล็กน้อย" หยางจิงว่านตอบรับตามมารยาท

"ตอนนี้เราเป็นเพื่อนกันแล้ว ถ้าคุณมีเรื่องเดือดร้อนอะไรบอกผมได้เลยนะ ผมยินดีช่วยเต็มที่" หวังฮ่าวหรานจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหยางจิงว่าน พร้อมส่งสายตาหวานเชื่อมโปรยเสน่ห์ใส่เธอ

หยางจิงว่านไม่กล้าสบตาเขาตรงๆ รีบหลบสายตาไปทางอื่นด้วยความประหม่า

หวังฮ่าวหรานยิ้มมุมปากอย่างนึกสนุก ก่อนจะเดินกลับไปหาเจิ้นหลี่

"เสร็จแล้วครับแม่ ไปกันเถอะ"

"ลูกรัก... ผู้หญิงที่ชื่อหยางจิงว่านคนนั้นแต่งงานแล้วนะ ลูกคงไม่ได้คิดอะไรกับหล่อนใช่ไหม?" เจิ้นหลี่หรี่ตามองอย่างจับผิด

"แม่อย่าคิดมากสิ ผมแค่ไปยืมโทรศัพท์เธอเฉยๆ" หวังฮ่าวหรานปฏิเสธเสียงแข็ง

"แค่ยืมโทรศัพท์แต่ส่งสายตาหวานหยาดเยิ้มขนาดนั้นเนี่ยนะ?" เจิ้นหลี่สวนกลับอย่างรู้ทัน

หวังฮ่าวหรานถึงกับไปไม่เป็น

"ลูกรัก แม่ไม่ได้ว่าอะไรหรอกนะ อย่างว่าแหละ สาวน้อยหรือจะสู้สาวใหญ่ได้ ลูกแม่นี่ตาถึงจริงๆ!" เจิ้นหลี่กระซิบกระซาบ

หวังฮ่าวหรานที่กำลังเดินอยู่ดีๆถึงกับเกือบสะดุดขาตัวเองล้ม

แม่ตัวแสบของเขานี่ช่างสรรหาคำพูดจริงๆ

ความจริงเขาไม่ได้คิดลึกซึ้งขนาดนั้น เขาแค่ต้องการเข้าใกล้หยางจิงว่านเพื่อฝังไวรัสติดตามในมือถือ จะได้ใช้สอดส่องความเคลื่อนไหวของซูหลาง

ไม่นึกเลยว่าเจิ้นหลี่จะจินตนาการไปไกลขนาดนั้น

แต่จะว่าไป... ถึงหยางจิงว่านจะแต่งงานแล้ว ก็ใช่ว่าจะเป็นสาวใหญ่เจนโลกเสมอไป

ตามพล็อตนิยายแนวเขยแต่งเข้าบ้าน นางเอกตอนต้นเรื่องมักจะบริสุทธิ์ผุดผ่อง เผลอๆอาจจะไม่เคยแม้แต่จับมือกับตัวเอกด้วยซ้ำ

กว่าความสัมพันธ์จะคืบหน้าจนถึงขั้นลึกซึ้งก็ปาเข้าไปช่วงกลางหรือท้ายเรื่องโน่นแหละ

และดูจากท่าทีรังเกียจที่หยางจิงว่านมีต่อซูหลาง เนื้อเรื่องก็น่าจะเพิ่งเริ่มต้น

นั่นหมายความว่าหยางจิงว่าน แม้จะขึ้นชื่อว่าแต่งงานแล้ว แต่อาจจะยังเป็น 'ผ้าขาว' อยู่ก็ได้

——

"จิงว่านเอ๊ย ดูท่าคุณชายหวังเขาจะถูกใจลูกเข้าแล้วนะ งานนี้ลูกได้ลาภลอยก้อนโตเลยล่ะ!" หลี่ม่านลี่รีบพูดกับลูกสาวทันทีที่หวังฮ่าวหรานเดินจากไป

แต่หยางจิงว่านกลับไม่ได้รู้สึกยินดีแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เธอกลับรู้สึกอึดอัดและไม่สบายใจ

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ค้นหาเบอร์ที่หวังฮ่าวหรานเพิ่งโทรออก ตั้งใจจะลบทิ้ง

"แกบ้าไปแล้วหรือไง หยุดเดี๋ยวนี้นะ!" หลี่ม่านลี่รีบคว้ามือลูกสาวไว้

"แม่นั่นแหละที่บ้า หนูแต่งงานแล้วนะ จะให้เก็บเบอร์ผู้ชายอื่นไว้ได้ยังไง มันเหมาะสมเหรอ?" หยางจิงว่านเถียงกลับ

"แต่งไม่แต่งมันต่างกันตรงไหน! ดูไอ้ซูหลางสิ วันๆทำตัวไร้ค่า แกคิดจะฝากชีวิตไว้กับมันจนแก่เฒ่าหรือไง? แม่ว่ารีบๆหาเรื่องหย่ากับมันซะเถอะ" พอพูดถึงซูหลาง หลี่ม่านลี่ก็ของขึ้นทุกที

"พ่อเห็นด้วยนะ ช่วงนี้พ่อก็คิดเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน จิงว่านยังสาวแถมสวยขนาดนี้ จะให้มาจมปลักอยู่กับคนอย่างซูหลางไปตลอดชีวิตได้ยังไง" หยางไท่รีบสนับสนุน

"ไหนพ่อกับแม่เชื่อคำพูดซินแสคนนั้นนักหนาไง ถ้าหย่ากันจริงๆ พ่อกับแม่ไม่กลัวซวยเหรอ?" หยางจิงว่านย้อนถามอย่างเจ็บแสบ

ตอนนั้นหยางไท่กับหลี่ม่านลี่ลากคนจรจัดมา บังคับให้เธอแต่งงานโดยไม่สนความรู้สึกลูกสาวสักนิด

เรื่องนี้ยังคงเป็นหนามยอกอกหยางจิงว่านมาจนถึงทุกวันนี้

พอเจอลูกสาวย้อนถามแบบนี้ หลี่ม่านลี่ก็ชะงัก ไม่กล้าพูดเรื่องหย่าอีก

ขืนหย่ากันแล้วธุรกิจของหยางไท่พังพินาศอีกรอบจะทำยังไง?

แต่พอลองคิดดูอีกที จะให้ทนอยู่แบบนี้ต่อไปหรอ?

ไอ้ซูหลางมันไร้ประโยชน์จนเกินเยียวยา เหมือนโคลนเหลวที่ปั้นไม่ขึ้น

"จิงว่าน... เรื่องหย่าเอาไว้ก่อน แต่เรื่องคุณชายหวัง ลูกลองสานสัมพันธ์ไว้หน่อยก็ดีนะ นี่มันโอกาสทองเลยนะลูก อย่าปล่อยให้หลุดมือเด็ดขาด" หลี่ม่านลี่เสนอทางออกที่ดูเห็นแก่ตัว

หยางจิงว่านอึ้งจนพูดไม่ออก

ถึงเธอจะเว้นระยะห่างกับซูหลาง แต่ในทางนิตินัยเธอก็ขึ้นชื่อว่ามีสามีแล้ว

การให้เธอไปตีสนิทผู้ชายอื่น มันทำให้เธอรู้สึกผิดบาป เหมือนตัวเองเป็นผู้หญิงไม่ดี

หยางจิงว่านไม่อยากทะเลาะกับแม่ให้มากความ จึงเดินหนีออกไปก่อน

หลี่ม่านลี่กับหยางไท่รีบวิ่งตามไป

——

"เหยียนกุยซานถูกคนของ 'อีกา' จับตัวไปแล้ว"

หวังฮ่าวหรานที่กำลังจะเดินเข้าโรงเรียนได้รับโทรศัพท์แจ้งข่าวจากจัวชิวเฉินอวี้

พวกอีกาใช้วิธีไหนกันนะ? วางยา? หรือลอบกัด? ถึงขนาดจับตัวราชาทหารได้

หรือว่า... เหยียนกุยซานแสร้งยอมให้จับเอง?

แต่ไม่ว่าจะด้วยวิธีไหน งานนี้ก็มีเรื่องสนุกๆให้ดูแน่

"ถูกจับไปที่ไหน?" หวังฮ่าวหรานถามทันที

"ลูกน้องอีกาพาตัวเหยียนกุยซานขึ้นรถไป ไม่รู้ว่าจะพาไปไหน แต่คนของฉันกำลังสะกดรอยตามอยู่" จัวชิวเฉินอวี้รายงาน

"ให้คนของเธอส่งโลเคชั่นมาให้ฉัน"

"คุณจะไปเองเหรอ? ฉันว่าอย่าดีกว่า แก๊งอีกามีคนเยอะมาก พวกนักเลงฝีมือดีก็เพียบ ขืนคุณโดนจับได้ จบไม่สวยแน่"

"นี่เธอเป็นห่วงฉันเหรอ?"

"ชีวิตฉันอยู่ในกำมือคุณนะ ถ้าคุณเป็นอะไรไป ฉันไม่ต้องตายตามไปด้วยหรือไง?"

"งั้นตอนนี้เธอก็ไปจุดธูปภาวนาขอให้ฉันแคล้วคลาดปลอดภัยซะ ไม่อย่างนั้นเราอาจจะได้ไปเจอกันที่สะพานไน่เหอ[1]แทน" หวังฮ่าวหรานหยอกเย้า

"คุณ... คุณไม่กลัวตายเลยหรือไง?" เสียงของจัวชิวเฉินอวี้เริ่มร้อนรน

"เพื่อจูบหวานๆของสาวงาม เสี่ยงแค่ไหนก็คุ้มค่า" หวังฮ่าวหรานหัวเราะร่า

"ฉันจะส่งลูกน้องฝีมือดีไปช่วยคุณ" จัวชิวเฉินอวี้ไม่มีอารมณ์จะมาล้อเล่นด้วย จึงพูดเสียงเครียด

"ฉันคนเดียวก็พอ" หวังฮ่าวหรานกลัวจะพลาดฉากเด็ด จึงรีบตัดบทและเร่งเร้า "ภายในหนึ่งนาที ส่งพิกัดมาให้ฉันด้วย"

ปัง!

เสียงเหมือนของแข็งกระแทกพื้นดังลั่นมาจากปลายสาย ดูท่าจัวชิวเฉินอวี้คงโมโหจนขว้างข้าวของระบายอารมณ์

แต่ถึงจะโมโห เธอก็ยอมสั่งให้ลูกน้องส่งโลเคชั่นไปให้หวังฮ่าวหรานแต่โดยดี

เมื่อได้พิกัดมาแล้ว หวังฮ่าวหรานก็รีบเรียกรถตามไปทันที

ไม่นานนัก เขามาถึงบริเวณใกล้เคียงกับโรงงานร้างอันเงียบเชียบแถบชานเมือง

ภายนอกโรงงานมีเวรยามเฝ้าและกล้องวงจรปิดติดอยู่ แต่สำหรับหวังฮ่าวหราน ของพวกนี้ก็เหมือนไม่มี

เขาเปิดใช้งาน 'ตาทิพย์' มองทะลุเข้าไปสำรวจตำแหน่งคนและจุดติดตั้งกล้องวงจรปิดภายในโรงงาน เพียงครู่เดียวก็หาช่องทางลักลอบเข้าไปได้อย่างง่ายดาย

*****

[1] สะพานไน่เหอ คือสะพานในตำนานของจีนที่ดวงวิญญาณต้องเดินข้ามในโลกหลังความตาย เชื่อมต่อระหว่างโลกมนุษย์ สวรรค์ และนรก โดยมีลักษณะเป็นสะพานลื่นๆ เพื่อให้วิญญาณที่ชั่วร้ายตกลงไปในแม่น้ำเบื้องล่างก่อนถึงยายเมิ่งที่ปลายสะพานเพื่อดื่มน้ำใบบัวลืมเลือนก่อนกลับชาติมาเกิดใหม่