บทที่ 127 เทพสงครามหน้าแหก

เดิมทีหวังฮ่าวหรานวางแผนไว้ว่าจะอาศัยจังหวะก่อนที่หม่าหงเซิงจะเดินเข้าคฤหาสน์ลอบวางยาพิษแบบเนียนๆเพื่อตัดบทไม่ให้เขาเข้าร่วมงานเลี้ยงครั้งนี้ได้

ทว่าคาดไม่ถึงเลยว่ารอบกายของหม่าหงเซิงจะมีบอดี้การ์ดห้อมล้อมหนาแน่นขนาดนี้ ทำให้เขาไม่สะดวกที่จะเข้าไปประชิดตัว

ขืนหม่าหงเซิงเป็นลมล้มพับไปดื้อๆ สายตาของทุกคนย่อมต้องจับจ้องมาที่คนรอบข้าง และแน่นอนว่าหวังฮ่าวหรานที่อยู่แถวนั้นต้องตกเป็นเป้าสายตาไปด้วย

นั่นไม่ใช่สิ่งที่หวังฮ่าวหรานต้องการ

เขาจึงจำต้องเปลี่ยนแผนหน้างาน โดยย้ายไปลงมือในโถงรับรองแทน

ข้างในนั้นคนพลุกพล่าน หากหม่าหงเซิงเกิดเป็นอะไรขึ้นมาก็คงจับมือใครดมไม่ได้

เมื่อกลับเข้ามาในห้องโถง หวังฮ่าวหรานกวาดตามองไปรอบๆเพื่อระบุตำแหน่งของซูหลางและครอบครัวหยางจิงว่าน

เขาเห็นซูหลางนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวหนึ่ง สีหน้าฉายแววเย่อหยิ่งทะนงตนแบบผู้สันโดษ ในมือถือแก้วไวน์แดงพลางละเลียดจิบอย่างสบายอารมณ์

ส่วนครอบครัวของหยางจิงว่านกำลังเดินวุ่นไปทั่วงาน พยายามจะผูกมิตรกับบรรดาคนใหญ่คนโต

แต่ดูเหมือนครอบครัวนี้จะคว้าน้ำเหลวไปเสียทุกที่

บรรดาเศรษฐีพวกนี้ไม่ใช่คนโง่ พวกเขามองปราดเดียวก็รู้ว่าครอบครัวหยางจิงว่านนั้นไม่มีทั้งเงินและอำนาจ จึงไม่มีใครคิดจะเสียเวลามาทำความรู้จักด้วย

"เฮ้อ... สงสัยจะมาเสียเที่ยวซะแล้ว" หยางไท่ถอนหายใจยาวเหยียด

"น่าหงุดหงิดจริงๆ! คนพวกนี้มันอะไรกัน ทำวางก้ามสูงส่งใส่เราอยู่ได้!" หลี่ม่านลี่แสดงอาการหงุดหงิดงุ่นง่าน

"แม่คะ อย่าบ่นไปเลย บ้านเราตอนนี้ตกอับ เป็นธรรมดาที่คนอื่นเขาจะไม่อยากคบค้าสมาคมด้วย อย่าไปโกรธให้เสียสุขภาพเลยค่ะ" หยางจิงว่านพูดปลอบใจ

ในขณะที่ครอบครัวกำลังปรับทุกข์กันอยู่ ซูหลางก็เดินเข้ามาหา

"พ่อ แม่ ภรรยา... ผมบอกพวกคุณตั้งนานแล้วว่าไม่มีใครสนใจพวกคุณหรอก ตอนนี้เชื่อหรือยัง?"

ที่จริงซูหลางก็อยู่กับครอบครัวหยางจิงว่านมาตลอด แต่เพราะเมื่อกี้เขาพยายามเตือนไม่ให้ทุกคนเสียเวลาเปล่า หลี่ม่านลี่โมโหจึงไล่ตะเพิดเขาให้ออกไปไกลๆ

"ไอ้ลูกเขยขยะ! แกไม่ช่วยแล้วยังจะมีหน้ามาพูดจาถากถางอีก ไสหัวไปเลย!" หลี่ม่านลี่แหวใส่

ซูหลางยิ้มจางๆ ไม่ถือสาหาความ และยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม

"เธอรีบไปเถอะ ไม่เห็นเหรอว่าแม่เขากำลังโมโห" หยางไท่เองก็มองลูกเขยคนนี้ด้วยความรำคาญ

"ซูหลาง คุณออกไปก่อนเถอะ" หยางจิงว่านขมวดคิ้ว เอ่ยปากไล่อีกคน

"ภรรยา... ที่พวกคุณมาที่นี่ก็เพื่อจะหาเส้นสายงานรับเหมาใช่ไหมล่ะ? เรื่องนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ผมเถอะ ผมจัดการให้ได้" ซูหลางกล่าวด้วยน้ำเสียงถือดี

หยางจิงว่านส่ายหน้าด้วยความระอา

เธอเกลียดท่าทางแบบนี้ของซูหลางที่สุด นอกจากงานบ้านงานครัวแล้วก็ทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง แต่ดันชอบทำตัวอวดเก่งราวกับตัวเองยิ่งใหญ่คับฟ้า

เธอเหนื่อยหน่ายจนขี้เกียจจะด่าแล้ว

แต่หลี่ม่านลี่ทนไม่ไหว ตะโกนใส่หน้าซูหลางจนน้ำลายกระเด็น

"ไอ้ขยะอย่างแกจะเอาปัญญาที่ไหนไปจัดการ! นึกว่าตัวเองเป็นใคร? ไม่บอกมาเลยล่ะว่าตัวเองรู้จักกับประธานหม่าหงเซิง?"

"ผมรู้จักเขาจริงๆ" ซูหลางพยักหน้ารับพร้อมรอยยิ้มบางๆ

"แกมันบ้าไปแล้ว!" หลี่ม่านลี่ส่ายหัวอย่างหมดคำพูด

"ประธานหม่ามาแล้ว!"

"คุณหม่ามาแล้ว!"

เกิดความโกลาหลขึ้นที่หน้าประตูห้องโถง

ซูหลางกระตุกยิ้มมุมปาก... ในที่สุดก็มาสักที ฉันรอเวลานี้มานานแล้ว

หม่าหงเซิงพาบอร์ดี้การ์ดมาเยอะก็จริง แต่เพราะคนในงานแน่นขนัด เขาจึงให้ติดตามเข้ามาแค่สองคนที่ฝีมือดีที่สุด ส่วนที่เหลือให้รอคำสั่งอยู่หน้าประตู

ทันทีที่หม่าหงเซิงก้าวเข้ามาในงาน เหล่าเศรษฐีน้อยใหญ่ต่างพากันกรูเข้าไปห้อมล้อมทักทายอย่างกระตือรือร้น

คนรวยเองก็มีการแบ่งชนชั้น มีทั้งระดับสิบล้าน ร้อยล้าน พันล้าน ไปจนถึงหมื่นล้านแสนล้าน

ทุกๆระดับชั้นที่สูงขึ้น สถานะก็จะแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

หม่าหงเซิงจัดอยู่ในระดับแสนล้าน เป็นมหาเศรษฐีระดับท็อป ย่อมได้รับความเคารพยำเกรงเป็นพิเศษ

หม่าหงเซิงยิ้มทักทายตอบรับความกระตือรือร้นของทุกคน

แต่เนื่องจากคนเข้ามาทักเยอะเหลือเกิน ทำให้เขาปลีกตัวไปไหนไม่ได้เลยชั่วขณะ

"ไหนแกคุยโวว่ารู้จักหม่าหงเซิงไง? ไม่เดินเข้าไปทักเขาล่ะ?" หลี่ม่านลี่หันมาเยาะเย้ยซูหลาง

"ไม่จำเป็นหรอก เดี๋ยวเขาจะเดินมาทักทายผมเอง" ซูหลางเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยด้วยความหยิ่งทะนง

"ฉันน่าจะส่งแกไปโรงพยาบาลบ้าจริงๆ ดูสิ สมองแกมันเพี้ยนจนกู่ไม่กลับแล้ว" หลี่ม่านลี่เบ้ปาก

"เฮ้อ... กรรมเวรของตระกูลเราแท้ๆ" หยางไท่มองซูหลางแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่

หยางจิงว่านไม่ได้พูดอะไร แต่สีหน้าเต็มไปด้วยความสมเพชตัวเอง นึกน้อยใจในโชคชะตา

ซูหลางเก็บอาการของทุกคนไว้ในสายตา แต่ไม่ได้ใส่ใจ

เพราะอีกเพียงแค่อึดใจเดียว รอให้หม่าหงเซิงเดินเข้ามาพินอบพิเทาทักทายเขาเมื่อไหร่ สถานการณ์ทุกอย่างจะพลิกกลับตาลปัตรทันที

ซูหลางยืนจิบไวน์รอคอยช่วงเวลานั้นด้วยรอยยิ้มแห่งผู้ชนะ

"ประธานหม่า?!"

"ประธานหม่าเป็นอะไรไปครับ?!"

"ประธานหม่าเป็นลม! รีบพาไปส่งโรงพยาบาลเร็วเข้า!"

......

เสียงตะโกนด้วยความตื่นตระหนกดังลั่นมาจากทางหน้าประตู

บอร์ดี้การ์ดรีบหามร่างของหม่าหงเซิงวิ่งออกไปนอกคฤหาสน์อย่างรวดเร็ว

ชัดเจนว่าต้องรีบนำตัวส่งโรงพยาบาลด่วน

ซูหลางที่กำลังยืนเก๊กหล่อรอโชว์พาวถึงกับหน้าถอดสี ชะงักค้างอยู่กลางอากาศ

【ติ๊ง! โฮสต์ทำลายโอกาสในการ 'โชว์เทพ' ของตัวเอกซูหลาง ได้รับแต้มวายร้าย 300 แต้ม, ออร่าตัวเอกของซูหลาง -15, ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +15!】

หวังฮ่าวหรานได้รับข้อความแจ้งเตือนจากระบบ

แน่นอนว่าหม่าหงเซิงไม่ได้เป็นลมเพราะอุบัติเหตุ แต่เป็นฝีมือของหวังฮ่าวหรานที่แฝงตัวเข้าไปในกลุ่มคนรวยแล้วลอบลงมือบางอย่างกับหม่าหงเซิง

เมื่อซูหลางไม่มีโอกาสได้เจอหน้าหม่าหงเซิง โอกาสที่จะโชว์พาวก็เป็นอันพังทลาย

หลังจากหม่าหงเซิงถูกหามออกไป บรรดาเศรษฐีในงานก็เริ่มหมดสนุก บางส่วนทยอยกลับกันบ้างแล้ว

"เสียเวลาเปล่าจริงๆ กลับกันเถอะ" หลี่ม่านลี่บอกคนในครอบครัวอย่างห่อเหี่ยว

"แม่ เดี๋ยวผมจะตามไปคุยกับหม่าหงเซิงให้เขาแนะนำคอนเนคชั่นให้ รับรองว่าต้องหางานให้พ่อทำได้แน่" ซูหลางยังไม่ยอมแพ้

"ยังไม่หยุดอีก! หุบปากเน่าๆของแกเดี๋ยวนี้เลย แกเป็นตัวอะไรฮะ? มหาเศรษฐีระดับนั้นจะมารู้จักแกได้ยังไง?!" หลี่ม่านลี่ที่อารมณ์ค้างอยู่แล้ว พอได้ยินซูหลางยังพล่ามไม่เลิกก็ยิ่งโมโหหนักกว่าเดิม

"ผมไม่ได้โกหก ผมรู้จักหม่าหงเซิงจริงๆ" ซูหลางยืนกราน

"งั้นแกก็ไปลากคอหม่าหงเซิงมาต่อหน้าฉันสิ! เดี๋ยวนี้! ตอนนี้เลย!" หลี่ม่านลี่ท้าทาย

"งั้นเดี๋ยวผมจะตามไปดูที่โรงพยาบาล ถ้าเขาไม่เป็นอะไรมาก ผมจะพาเขามาหาพวกคุณแน่นอน"

พูดจบซูหลางก็หันหลังเดินจากไปทันที

ดูท่าทางเขาจะบุกไปหาหม่าหงเซิงที่โรงพยาบาลจริงๆ

ครอบครัวหยางจิงว่านมองว่าเขาบ้าไปแล้ว จึงคร้านจะใส่ใจ แล้วเตรียมตัวจะกลับบ้าน

ในจังหวะนั้นเอง หวังฮ่าวหรานก็เดินเข้ามา

"คุณน้าครับ มีเรื่องอะไรกันหรือเปล่าครับ?" หวังฮ่าวหรานตีเนียนเข้ามาทักทาย

"เอ่อ... คุณชายมีธุระอะไรหรือเปล่าคะ?" หลี่ม่านลี่เปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มแย้มประจบประแจงทันที

"เรื่องเล็กน้อยน่ะครับ" หวังฮ่าวหรานตอบกลับหลี่ม่านลี่ ก่อนจะหันไปยิ้มให้หยางจิงว่าน

"ขอโทษนะครับ ผมขอยืมโทรศัพท์คุณหน่อยได้ไหม?"

แม้หยางจิงว่านจะไม่ชอบท่าทางดูถูกคนของเจิ้นหลี่ แต่หวังฮ่าวหรานพูดจาสุภาพนุ่มนวล แถมยังหน้าตาหล่อเหลา ทำให้เธอยากที่จะรู้สึกไม่ดีด้วย

"ได้ค่ะ"

หยางจิงว่านส่งโทรศัพท์มือถือของเธอให้หวังฮ่าวหราน

*****