บทที่ 124 งานเลี้ยงสังสรรค์

เมื่อหวังฮ่าวหรานรู้สึกตัว ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เขาพบว่าตนนอนอยู่บนเตียงกว้างในห้องสวีท

ร่างของเขาห่มคลุมด้วยผ้านวมสีขาวสะอาด แต่ทว่าผ้าปูที่นอนที่เคยรองรับร่างกลับอันตรธานหายไป... ดูเหมือนจะมีใครบางคนจงใจเก็บมันไปแล้ว

มองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้ามืดสนิท

เขาเหลือบมองนาฬิกา เป็นเวลาตีสามแล้ว

ภายในห้องว่างเปล่า นอกจากตัวเขาแล้วก็ไม่มีใครอื่น

ถังปิงหยุนไม่อยู่แล้ว

แต่สิ่งที่ปรากฏขึ้นแทนคือข้อความแจ้งเตือนจากระบบซึ่งได้รับมาตั้งแต่ช่วงที่เขาสลบไสลไม่ได้สติ

【ยินดีด้วย! โฮสต์ถูกหนึ่งในนางเอก 'ถังปิงหยุน' ครอบครองสำเร็จ ส่งผลให้ได้รับรางวัลสองเท่า: แต้มวายร้าย 2,000 แต้ม, ออร่าตัวเอกของเหยียนกุยซาน -100, ออร่านางเอกของถังปิงหยุน -100, และออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +200!】

รางวัลครั้งนี้ช่างมหาศาล เรียกได้ว่าทำลายสถิติใหม่เลยทีเดียว

ทว่าหวังฮ่าวหรานกลับไม่ได้รู้สึกดีใจเป็นพิเศษ

ประการแรก เขาไม่รู้สึกตัวเลยตลอดเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น มันเหมือนกับเขานอนหลับไปแล้วก็ตื่นขึ้นมาเฉยๆ

ประการที่สอง เขารู้สึกคับแค้นใจพิกล

เขาอุตส่าห์เป็นถึง 'จอมวายร้าย' ระดับบอส ตามบทแล้วเขาควรจะเป็นฝ่ายรุก เป็นผู้ล่าเหยื่อสิ

แต่นี่กลับพลาดท่าเสียทีโดนนางเอกวางยาแล้วรวบหัวรวบหาง... ช่างน่าอับอายสิ้นดี!

หวังฮ่าวหรานหงุดหงิดอยู่พักใหญ่ อดไม่ได้ที่จะบ่นถึงถังปิงหยุนในใจ

ทำไมต้องวางยาสลบด้วย?

เล่นกันแบบท่อนไม้ ไม่มีการตอบสนองแบบนี้ คุณไม่เหนื่อยหรือไง?

แถมวางยาแล้วยังไม่พอ เสร็จกิจก็หนีไปดื้อๆ ไม่บอกไม่กล่าวสักคำ

เห็นฉันเป็นตัวอะไรเนี่ย?

บัดซบเอ๊ย!

......

ช่วงพักกลางวัน

ฉินหยุนหานที่เฝ้าคะนึงหาหวังฮ่าวหราน อาศัยช่วงเวลาพักเที่ยงนัดเขาออกมาเจอกันที่สวนดอกไม้

บรรยากาศในสวนดอกไม้เงียบสงบ มีเพียงคู่หนุ่มสาวมานั่งพลอดรักกันประปราย ไม่เป็นที่สะดุดตาเท่าไหร่นัก

"เป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมดูไม่ค่อยมีความสุขเลย ฉันทำอะไรให้นายโกรธอีกหรือเปล่า?" ฉินหยุนหานเห็นสีหน้าเรียบเฉยและดูหงุดหงิดเล็กน้อยของหวังฮ่าวหรานจึงเอ่ยถามด้วยความกังวล

"เปล่าหรอก ฉันแค่คิดเรื่องเรียนเพลินไปหน่อยเลยเหม่อน่ะ ไม่มีอะไร" แน่นอนว่าหวังฮ่าวหรานคงไม่บอกเรื่องถังปิงหยุนออกไป จึงหาข้ออ้างกลบเกลื่อน

"แล้วนายตั้งใจจะสอบเข้าที่ไหนเหรอ?" ฉินหยุนหานถามด้วยความอยากรู้

"มหาวิทยาลัยชิงหลิง" หวังฮ่าวหรานตอบกลับทันที

มหาวิทยาลัยชิงหลิงแม้จะไม่ได้ติดอันดับท็อป 10 ของประเทศ แต่ก็ถือว่าไม่ได้แย่จนเกินไปนัก

ด้วยผลการเรียนระดับเขา สามารถเข้ามหาวิทยาลัยชั้นนำระดับประเทศได้สบายๆ

แต่เขาไม่อยากจากเมืองชิงหลิงไปไกล

อิทธิพลของตระกูลหวังหยั่งรากลึกอยู่ที่นี่ หากต้องการจัดการกับพวกตัวเอก เขายังสามารถยืมมือตระกูลหวังได้สะดวก

แต่ถ้าต้องย้ายไปอยู่เมืองอื่นที่ไม่คุ้นเคย นอกจากเงินแล้ว เขาก็แทบจะไม่มีเส้นสายอะไรเลย

การจะลงมือทำอะไรสักอย่างย่อมไม่สะดวกเหมือนอยู่ที่นี่

"นายจะเลือกมหาวิทยาลัยชิงหลิงจริงๆเหรอ?" ฉินหยุนหานถามย้ำด้วยความดีใจ

"อืม ใช่" หวังฮ่าวหรานพยักหน้า

ฉินหยุนหานจ้องมองหวังฮ่าวหรานด้วยแววตาซาบซึ้ง รู้สึกแสบจมูกขึ้นมานิดๆ ก่อนจะเอียงศีรษะซบลงบนไหล่ของเขา

【ติ๊ง! โฮสต์สร้างความประทับใจให้แก่นางเอก 'ฉินหยุนหาน' อย่างลึกซึ้ง ได้รับแต้มวายร้าย 300 แต้ม!】

หวังฮ่าวหรานชะงักไปเล็กน้อย

เสียงของฉินหยุนหานดังแว่วข้างหู

"ปกติฉันไม่ค่อยตั้งใจเรียน เกรดก็ไม่ได้ดีอะไร คงไม่มีหวังเข้ามหาลัยท็อปๆได้หรอก แต่ถ้าเป็นมหาวิทยาลัยชิงหลิง ฉันมั่นใจว่าสอบติดแน่"

เธอพูดพลางเงยหน้าขึ้น สบตากับหวังฮ่าวหรานด้วยดวงตาฉ่ำน้ำ

"นายจะยอมละทิ้งมหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดแล้วเลือกเรียนที่ชิงหลิงเพื่อฉันจริงๆเหรอ? ในอนาคตนายจะไม่เสียใจใช่ไหม?"

หวังฮ่าวหรานถึงกับอึ้งไปเล็กน้อย

ที่จริงเหตุผลที่เขาเลือกมหาวิทยาลัยชิงหลิงไม่ได้เกี่ยวกับฉินหยุนหานเลยสักนิด

แม่คุณคนนี้ช่างจินตนาการเข้าข้างตัวเองเก่งเสียจริง

"ฉันตัดสินใจดีแล้ว ฉันจะเรียนที่ชิงหลิง เพราะฉันไม่อยากแยกจากเธอ" หวังฮ่าวหรานสวมรอยเล่นตามน้ำ พูดจาหวานหยดย้อย

【ติ๊ง! ค่าความชอบของนางเอก 'ฉินหยุนหาน' ที่มีต่อโฮสต์เพิ่มขึ้น 5 แต้ม ค่าความชอบรวมปัจจุบันคือ 95 (รักชั่วนิรันดร์)】

【ติ๊ง! โฮสต์เปลี่ยนแปลงแนวโน้มของเนื้อเรื่อง ได้รับแต้มวายร้าย 200 แต้ม!】

"ฮ่าวหราน..." ฉินหยุนหานซาบซึ้งใจจนพูดไม่ออก เธอหลับตาพริ้ม เงยหน้าขึ้นเล็กน้อยรอคอยบางสิ่ง

ใบหน้าสวยหวานที่กำลังเคลิบเคลิ้มนั้นช่างยั่วยวนชวนให้ใครต่อใครหวั่นไหว

หวังฮ่าวหรานก้มหน้าลง กำลังขยับเข้าไปใกล้เพื่อสานต่อความปรารถนาเล็กๆของเธอ

ทว่าเสียงโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดันดังขัดจังหวะขึ้นมาอย่างไม่รู้จักเวล่ำเวลา

"แม่รออยู่หน้าโรงเรียน ลูกออกมาหน่อยสิ แม่จะพาไปที่ที่หนึ่ง" ปลายสายเอ่ยขึ้น

"อ๋อ... ครับ เดี๋ยวออกไป"

หวังฮ่าวหรานวางสาย

"ใครโทรมาเหรอ?" ฉินหยุนหานที่ได้ยินเสียงโทรศัพท์ถามขึ้นด้วยความสงสัย

"เศรษฐีนีคนนึงโทรมาตามน่ะ ฉันต้องไปหาเขาหน่อย" หวังฮ่าวหรานแกล้งตอบทีเล่นทีจริง

【ติ๊ง! โฮสต์ทำให้นางเอก 'ฉินหยุนหาน' เกิดความหึงหวง ได้รับแต้มวายร้าย 100 แต้ม!】

ฉินหยุนหานย่นจมูก ทำท่าเหมือนอยากจะตามหวังฮ่าวหรานไปด้วย

"เศรษฐีนีคนนั้นชื่อ 'เจิ้นหลี่' เธอแน่ใจนะว่าจะตามฉันไป?" หวังฮ่าวหรานแหย่กลับ

"เจิ้นหลี่... นั่นมันคุณแม่ของนายนี่นา..." ฉินหยุนหานเปลี่ยนจากหน้าบึ้งเป็นยิ้มแหยๆ รีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน

"นายรีบไปเถอะ ฉันไม่ไปแล้ว"

ตอนนี้เธอยังรู้สึกเหมือน 'ลูกสะใภ้ขี้เหร่เจอหน้าแม่สามี' ยังไม่กล้าพอที่จะไปสู้หน้าแม่ของเขา

ที่หน้าประตูโรงเรียน เจิ้นหลี่ผู้สง่างามกำลังยืนพิงรถเฟอร์รารี่คันหรู เมื่อเห็นลูกชายเดินออกมา เธอก็ยิ้มร่าเอ่ยปากชมทันที

"ลูกชายแม่หล่อขึ้นอีกแล้วนะเนี่ย"

"แม่จะพาผมไปไหนหรอครับ?" หวังฮ่าวหรานยังต้องรอฟังข่าวจากจัวชิวเฉินอวี้อยู่

เขากลัวว่าถ้าเจิ้นหลี่พาไปไกล เดี๋ยวจะกลับมาดูละครฉากเด็ดระหว่าง 'เสิ่นคัง VS เหยียนกุยซาน' ไม่ทัน

"งานเลี้ยงสังสรรค์ระดับท็อปน่ะ มีบิ๊กบอสในวงการธุรกิจของเมืองชิงหลิงไปร่วมงานเพียบ แม่จะพาลูกไปเปิดตัว ให้คนเขารู้จักหน้าค่าตาไว้ จะได้ไม่มีใครตาบอดมาหาเรื่องทีหลัง" เจิ้นหลี่ตอบด้วยเหตุผลง่ายๆ

"แต่ช่วงบ่ายผมมีเรียนนะแม่" หวังฮ่าวหรานอิดออด

การไปโชว์ตัวในฐานะนายน้อยลูกเศรษฐีมันก็เท่ดีอยู่หรอก แต่เขาว่ามันดูน่าเบื่อไปหน่อย

"ไม่เสียเวลาลูกนานหรอกน่า เดี๋ยวใกล้ถึงเวลาเรียนแม่มาส่ง" เจิ้นหลี่ไม่ฟังคำทัดทาน ลากลูกชายขึ้นรถไปทันที

ไม่นานนัก เจิ้นหลี่ก็พาหวังฮ่าวหรานมาถึงหน้าคฤหาสน์ส่วนตัวสุดหรูที่มีพื้นที่กว้างขวางใหญ่โต

บริเวณด้านนอกคฤหาสน์เต็มไปด้วยรถหรูจอดเรียงราย ดูท่าแขกเหรื่อที่มาร่วมงานคงมีไม่น้อย

เจิ้นหลี่จอดรถแล้วพาหวังฮ่าวหรานเดินเข้าไปด้านใน

ผู้คนที่เดินผ่านไปมาและจำเจิ้นหลี่ได้ต่างพากันโค้งศีรษะทักทายอย่างนอบน้อม

เจิ้นหลี่ถือโอกาสแนะนำลูกชายให้ทุกคนรู้จัก

คนพวกนั้นพอได้ยินก็รีบสรรเสริญเยินยอหวังฮ่าวหรานกันยกใหญ่ ชมว่าเป็นคนมีความสามารถบ้างล่ะ หุ่นดีบ้างล่ะ หล่อเหลาเอาการบ้างล่ะ

หวังเซียงและเจิ้นหลี่ถือเป็นผู้มีชื่อเสียงโด่งดังในแวดวงธุรกิจเมืองชิงหลิง ทรัพย์สินของหวังเซียงติดอันดับ 1 ใน 5 ของเมือง ส่วนเจิ้นหลี่เองก็มีบริษัท 'กั๋วเสี้ยเทียนเซียง' ที่จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ มูลค่าทรัพย์สินไม่น้อยหน้าใคร ติดอันดับ 1 ใน 3 ของทำเนียบเศรษฐีนีเมืองชิงหลิง

บวกกับพื้นเพตระกูลเดิมของเจิ้นหลี่ที่ทรงอิทธิพล ทำให้เจิ้นหลี่เป็นที่รู้จักกว้างขวาง ยกเว้นขาใหญ่ระดับท็อปเพียงไม่กี่คนแล้ว คนอื่นๆในแวดวงธุรกิจต่างก็ต้องเกรงใจและให้เกียรติเธอ

"ลูกรัก จำไว้นะ ถ้าเรียนจบออกมาแล้วเกิดมีเรื่องขัดใจกับใคร ไม่ต้องเก็บมาใส่ใจหรอก ลงมือสั่งสอนมันให้เต็มที่ มีเรื่องอะไรเดี๋ยวแม่เคลียร์เอง" เจิ้นหลี่สอนลูกชายด้วยความรักแบบตามใจสุดขีด

หวังฮ่าวหรานฟังแล้วก็ได้แต่พูดไม่ออก

โชคดีที่เขาไม่ใช่ตัวร้ายประเภท 'ไร้สมอง' ขืนเป็นพวกบ้าบอเชื่อคำแม่ คงออกไปกร่างทั่วเมือง แล้วเผลอๆอาจจะไปเหยียบตาปลาตัวเอกตัวเป้งเข้า จนสุดท้ายพาตัวเองไปตายอนาถ

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ หวังฮ่าวหรานก็เกิดความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในหัว

งานเลี้ยงที่มีคนใหญ่คนโตมารวมตัวกันเยอะขนาดนี้... จะมี 'ตัวเอก' โผล่มาในงานหรือเปล่านะ?

*****