บทที่ 123 คาดการณ์ผิด

เช้าวันใหม่

หวังฮ่าวหรานเดินออกจากโรงแรมต้าฮ่าวด้วยความรู้สึกกระปรี้กระเปร่าเต็มเปี่ยม

ช่วงบ่าย เขาเห็นสายเรียกเข้าจากถังปิงหยุน

เมื่อวานเขาเพิ่งจะ 'กล่อม' ถังปิงหยุนไปหยกๆ ผ่านไปแค่วันเดียว หรือว่าเธอจะคิดตกแล้ว?

หวังฮ่าวหรานกดรับสายด้วยความคาดหวังลึกๆ

"เย็นนี้เลิกเรียนกี่โมง?" ถังปิงหยุนเอ่ยถามผ่านปลายสาย

"น่าจะประมาณสามทุ่มครึ่งครับ" หวังฮ่าวหรานตอบกลับ ก่อนจะถามต่อ "มีอะไรหรือเปล่าครับ?"

"ก็ไม่มีอะไรหรอก ช่วงนี้เธอช่วยฉันไว้เยอะ ฉันเลยอยากจะเลี้ยงข้าวเย็นสักมื้อ แต่สามทุ่มครึ่งมันค่อนข้างดึกเลย เธอสะดวกไหม?" ถังปิงหยุนบอกจุดประสงค์

หวังฮ่าวหรานต้องเข้าเรียน ส่วนเธอก็เลิกงานดึก กลางวันต่างคนต่างไม่ว่าง เวลาที่ลงตัวที่สุดจึงมีแค่ช่วงนี้

"น้าถังเอ่ยปากชวนทั้งที ผมก็ต้องไปอยู่แล้วครับ"

เลิกเรียนสามทุ่มครึ่ง กว่าจะเดินทางไปถึงร้าน กว่าจะทานเสร็จ ไปๆมาๆคงปาเข้าไปสี่ห้าทุ่ม

หวังฮ่าวหรานแอบคิดในใจ... กินข้าวเสร็จแล้วจะมีรายการอะไรต่อไหมนะ?

"งั้นตกลงตามนี้ เดี๋ยวฉันไปรับ" ถังปิงหยุนกำชับ

"ผมมีคนขับรถครับ เดี๋ยวผมไปเองก็ได้" หวังฮ่าวหรานไม่เข้าใจเจตนาของเธอ จึงปฏิเสธไปตามสัญชาตญาณ

"ไม่ได้ ฉันจะไปรับเอง แบบนี้ถึงจะดูมีความจริงใจหน่อย" ถังปิงหยุนยังคงยืนกราน

แค่เรื่องความจริงใจงั้นเหรอ?

หวังฮ่าวหรานไม่เชื่อน้ำคำนั้นสักเท่าไหร่

ตามที่เขาคาดเดา ถังปิงหยุนคงกลัวว่าคนขับรถจะเอาเรื่องที่เธอนัดกินข้าวกับผู้ชายไปพูดต่อมากกว่า

ต้องไม่ลืมว่าถังปิงหยุนกับเจิ้นหลี่นับถือกันเป็นเพื่อนรุ่นเดียวกัน

ขืนเรื่องที่ถังปิงหยุนแอบนัดหวังฮ่าวหรานมากินข้าวสองต่อสองดึกๆดื่นๆรู้ไปถึงหูเจิ้นหลี่เข้า

วันหน้าถ้าต้องเจอหน้ากัน ถังปิงหยุนคงอับอายจนแทบอยากแทรกแผ่นดินหนี

"ก็ได้ครับ งั้นน้ามารับผมแล้วกัน" หวังฮ่าวหรานยอมตอบตกลง

เวลาล่วงเลยไปอย่างรวดเร็ว

ราตรีมาเยือน

ไม่นานก็ถึงเวลาสามทุ่มครึ่ง

ถังปิงหยุนขับรถออดี้ A3 มารับเขา ไม่รู้ว่าไปยืมรถคันนี้มาจากไหน

ที่คิดว่าไปยืมมา ก็เพราะด้วยฐานะระดับมหาเศรษฐีอย่างถังปิงหยุน ขืนขับรถราคาแค่สองสามแสนหยวนออกมา มีหวังคนได้หัวเราะจนฟันร่วงหมดปาก

ชัดเจนว่ารถคันนี้ไม่ใช่ของเธอ

ไม่ขับรถตัวเอง แสดงว่าไม่อยากให้เป็นจุดสนใจ

ยิ่งเห็นแบบนี้หวังฮ่าวหรานก็ยิ่งคาดหวังในใจลึกๆ

เขาอยากรู้นักว่าถังปิงหยุนกำลังวางแผนจะทำอะไรกันแน่ถึงได้ทำตัวลับๆล่อๆขนาดนี้

ประมาณสิบนาทีต่อมา ถังปิงหยุนก็พาเขามาถึงลานจอดรถใต้ดินแห่งหนึ่ง

หลังจากจอดรถเสร็จ เธอก็เตรียมตัวลงจากรถ

ทว่าก่อนลงรถ เธอกลับจัดแจงแต่งกายมิดชิด สวมทั้งแว่นกันแดดและหมวกปิดบังใบหน้าจนแทบจำไม่ได้

โชคดีที่อากาศค่อนข้างร้อน ไม่อย่างนั้นหวังฮ่าวหรานเดาว่าเธอคงพันผ้าพันคอเพิ่มอีกชิ้นแน่ๆ

"น้าถังครับ ใส่แว่นกันแดดตอนกลางคืนแบบนี้ ไม่กลัวมองไม่เห็นทางเหรอครับ?" หวังฮ่าวหรานแกล้งแซว

"สายตาฉันดี มองเห็นชัดเจน" ถังปิงหยุนตอบเสียงแข็ง

แต่พูดยังไม่ทันขาดคำ เธอก็เกือบจะไปชนรถที่จอดอยู่ข้างๆเข้าให้

"ผมว่าถอดแว่นออกดีกว่าไหม?" หวังฮ่าวหรานเสนอ

"แบบนี้แหละดีแล้ว" ถังปิงหยุนยังคงดื้อดึง

ทั้งคู่เดินออกจากลานจอดรถ ขึ้นลิฟต์ไปด้านบน ไม่นานก็มาถึงร้านอาหารแห่งหนึ่ง... ซึ่งเป็น 'ร้านอาหารสำหรับคู่รัก'

หวังฮ่าวหรานเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมถังปิงหยุนถึงต้องทำตัวลับๆล่อๆ

ที่แท้ก็กลัวจะเจอคนรู้จักนี่เอง...

ลูกค้าในร้านส่วนใหญ่มากันเป็นคู่ บรรยากาศคึกคักมาก

ตรงโซนที่นั่งรอหน้าร้านยังมีคู่รักอีกหลายคู่กำลังต่อคิวอยู่

นี่ก็ปาเข้าไปสามทุ่มสี่สิบกว่าแล้ว ถ้าเป็นร้านอื่นป่านนี้คงแทบไม่มีคน

แต่ร้านอาหารคู่รักเวลานี้กลับมีคนแน่นขนัดเป็นพิเศษ

ถังปิงหยุนจองห้องสวีทที่แพงที่สุดไว้ล่วงหน้า พอมาถึงจึงไม่ต้องรอคิว

พนักงานเดินนำทั้งสองไปยังห้องสวีทสุดหรู

ภายในห้องกว้างขวางมาก แบ่งเป็นสองชั้น สิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน มีทั้งโซนทานข้าว โซนอาบน้ำ และโซนนั่งเล่น

แน่นอนว่า... มีโซนห้องนอนด้วย

กินข้าว นั่งเล่น นอนหลับ... นี่มันบริการแบบ 'One Stop Service' ครบวงจรชัดๆ

หวังฮ่าวหรานแสร้งเดินสำรวจรอบห้อง ก่อนจะเดินกลับมาที่โต๊ะอาหารแล้วมองถังปิงหยุนด้วยสายตาแปลกๆ

"อาหารที่นี่รสชาติดี ฉันก็เลยจองที่นี่ เธออย่าคิดมากล่ะ" ถังปิงหยุนรีบแก้ตัวด้วยท่าทีเคร่งขรึม

"อาหารรสชาติดี? น้าเคยมากินที่นี่เหรอครับ?" หวังฮ่าวหรานย้อนถาม

"จะเคยได้ยังไง แฟนก็ไม่มี ฉันจะมาที่แบบนี้ได้ยังไง ก็แค่ฟังเพื่อนเขาพูดกันมาอีกที" ถังปิงหยุนรีบปฏิเสธ

หวังฮ่าวหรานร้อง "อ๋อออ" ลากเสียงยาวอย่างมีเลศนัย เป็นเชิงว่าเข้าใจแล้ว

ถังปิงหยุนเรียกพนักงานให้นำเมนูมา แล้วส่งให้หวังฮ่าวหรานเป็นคนสั่ง

ในเมนูล้วนเต็มไปด้วยชื่ออาหารที่เป็นมงคลและสื่อถึงความรัก เช่น รักมิรู้ลืม, ร่วมเรียงเคียงหมอน, สุขสมหวัง, ดนตรีประสานใจ, รักนิรันดร์ร้อยปี ฯลฯ

ไอ้เมนูที่ชื่อ ร่วมเรียงเคียงหมอน ที่จริงมันก็แค่เป็ดม้วนสองรส รักนิรันดร์ร้อยปี ก็คือผัดขึ้นฉ่ายใส่กุ้งกับหัวไชเท้า ส่วน สุขสมหวัง ก็แค่ปลิงทะเลตุ๋นเป๋าฮื้อรวมมิตร...

ชื่อเมนูพวกนี้ช่างปั้นแต่งได้เหลือเกินจริงๆ

ตัวอาหารเองก็ไม่ได้มีความพิเศษอะไรมากมาย ถ้าจะให้หาจุดเด่นจริงๆก็คงเป็น... ความแพง!

หวังฮ่าวหรานกินของดีมาเยอะจนรู้สึกเฉยๆกับอาหารร้านนี้ แต่เขาก็สั่งไปส่งๆสองสามอย่างตามมารยาท

แค่กับข้าวธรรมดาสามอย่าง ราคารวมปาเข้าไปหนึ่งหมื่นหยวน

ถ้าให้คนธรรมดามาจ่าย คงหน้าซีดกันเป็นแถบ

แต่วันนี้ท่านประธานสาวสวยเป็นเจ้ามือ

เงินแค่นี้ถังปิงหยุนจ่ายได้สบาย ขนหน้าแข้งไม่ร่วงสักเส้น แถมยังคะยั้นคะยอให้หวังฮ่าวหรานสั่งเพิ่มอีก

หวังฮ่าวหรานปฏิเสธ แล้วให้ถังปิงหยุนเป็นคนสั่งบ้าง

ถังปิงหยุนจิ้มเลือกมาอีกสองสามอย่าง แถมยังสั่งไวน์แดงชาโตลาฟิต ปี 82 ขวดละแสนหยวนมาอีกหนึ่งขวด

แค่มื้อนี้มื้อเดียว คิดคร่าวๆก็ปาเข้าไปแสนสามหมื่นหยวนแล้ว

สมกับเป็นประธานบริษัทจริงๆ แค่กินข้าวธรรมดาๆมื้อเดียวก็ผลาญเงินไปขนาดนี้

ไม่นาน อาหารและไวน์แดงก็ถูกนำมาเสิร์ฟ

แสงไฟสลัวสร้างบรรยากาศในห้องสวีทให้ดูโรแมนติกขึ้นทันตา

ทั้งสองเริ่มลงมือทานอาหาร พอทานไปได้ครึ่งทาง จู่ๆถังปิงหยุนก็ทำท่าเหมือนสำลัก

"ช่วย... ช่วยไปเอาน้ำให้ฉันหน่อย" เธอไอเบาๆพลางร้องขอ

"ได้ครับ"

หวังฮ่าวหรานรีบลุกไปรินน้ำมาให้

"เป็นไงบ้างครับ?"

"ดีขึ้นแล้วล่ะ" ถังปิงหยุนจิบน้ำเข้าไปเล็กน้อย อาการไอก็หายไป เธอรีบยกแก้วไวน์ขึ้นมา

"ฮ่าวหราน ขอบใจมากนะที่ช่วงนี้ช่วยฉันอยู่ตลอด มา... แก้วนี้ฉันขอดื่มให้เธอ"

"น้าถังเกรงใจเกินไปแล้วครับ" หวังฮ่าวหรานยิ้มตอบ ก่อนจะยกแก้วไวน์ของตัวเองขึ้นชนกับเธอ

เสียงแก้วกระทบกันดังกังวานใส

หวังฮ่าวหรานตั้งท่าจะกระดกไวน์ แต่พอแก้วจ่อที่ริมฝีปาก เขาก็ชะงักกึก

ในไวน์แดง... มีบางอย่างเจือปนอยู่

หวังฮ่าวหรานเหลือบตาขึ้นมองถังปิงหยุนแวบหนึ่ง

ดูท่าเมื่อกี้ถังปิงหยุนไม่ได้สำลักจริง แต่แค่หาเรื่องกันเขาออกไป เพื่อแอบใส่ 'ยา' ลงในแก้วไวน์ของเขา

"ทำไมไม่ดื่มล่ะ?"

ถังปิงหยุนที่จิบไวน์ไปพลางลอบมองหวังฮ่าวหรานไปพลาง พอเห็นเขาชะงัก แววตาของเธอก็ฉายแววตื่นตระหนกวูบหนึ่ง

"ดื่มครับ ดื่ม" หวังฮ่าวหรานยิ้ม ก่อนจะกระดกไวน์รวดเดียวหมดแก้ว

ด้วยความรู้ระดับปรมาจารย์ด้านพิษ เขาสามารถแยกแยะได้ทันทีว่าสิ่งที่เติมลงไปไม่ใช่ของดีต่อร่างกายแน่ๆ

แต่มันก็ไม่ใช่ยาพิษร้ายแรงที่กะเอาให้ตาย

และด้วยระดับความชอบที่ถังปิงหยุนมีต่อเขา เธอย่อมไม่มีทางทำร้ายเขาแน่นอน

หรือว่า... ยาที่ถังปิงหยุนใส่ลงไป จะเป็นยาประเภทนั้น...

หวังฮ่าวหรานเดาทางไว้ในใจ แล้วปล่อยให้ฤทธิ์ยาทำงาน

ไม่ถึงสองนาที ยาก็เริ่มออกฤทธิ์

หวังฮ่าวหรานรู้สึกสมองตื้อไปหมด ความมึนงงจู่โจมเข้ามาอย่างหนัก

เรื่องนี้ทำเอาเขาตกใจไม่น้อย

เพราะดูเหมือนเขาจะ... คาดการณ์ผิดไปถนัด

นี่มันไม่ใช่ยาปลุกกำหนัดที่กินแล้วคึกคัก... แต่มันคือยากล่อมประสาท...

สิ้นความคิดสุดท้าย หวังฮ่าวหรานก็ฟุบลงกับโต๊ะอาหาร หมดสติไปในทันที

*****