บทที่ 118: คนที่ถูกรักมักทำอะไรก็ได้

หวืด... หวืด...

ทันทีที่สมิธเดินพ้นประตูห้อง โทรศัพท์ของเหยียนกุยซานก็สั่น

ผู้เฒ่าถังโทรมา

เหยียนกุยซานพยายามสงบสติอารมณ์ ควบคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุดก่อนจะกดรับสาย

"กุยซาน เป็นไงบ้าง ผลตรวจร่างกายออกมาหรือยัง?" ผู้เฒ่าถังถามไถ่

"เอ่อ... คือผมยังไม่มีบัตรประชาชนครับ จะไปตรวจที่โรงพยาบาลหรือสถาบันเฉพาะทาง เขาต้องใช้บัตรประชาชนลงทะเบียน ตอนนี้เลยยังตรวจไม่ได้ครับ" เหยียนกุยซานโกหกคำโตเพื่อซื้อเวลา

"มีอะไรให้ฉันช่วยไหม?"

"ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวอีกสักสองสามเดือนบัตรก็น่าจะได้" เหยียนกุยซานพยายามยืดเวลาออกไปให้นานที่สุด

"สองสามเดือนเชียวรึ?" ผู้เฒ่าถังเริ่มร้อนใจ "งั้นเอาแบบนี้ หมั้นกับปิงหยุนไว้ก่อน แล้วเรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลัง"

เหยียนกุยซานไม่ได้รู้สึกดีใจเลยสักนิด กลับรู้สึกหดหู่ใจด้วยซ้ำ

ความผิดปกติของร่างกายทำให้เขารู้สึกด้อยค่าอย่างรุนแรง

เขาไม่รู้จะเอาหน้าไปสู้ถังปิงหยุนได้ยังไง

แต่เพื่อไม่ให้ผู้เฒ่าถังสงสัย เหยียนกุยซานจำต้องเออออไปก่อน

"แล้วแต่ท่านจะเห็นสมควรเลยครับ แต่... ปิงหยุนเธอจะยอมเหรอครับ?"

"เรื่องนั้นปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันเอง ฉันจะกล่อมเธอให้สำเร็จ"

"อ้อ... แล้วก็เพลาๆเรื่องเที่ยวเตร่ลงหน่อยนะ อย่าไปมั่วสุมข้างนอกให้มากนัก" ผู้เฒ่าถังทิ้งท้าย

คำพูดนั้นเหมือนเข็มพันเล่มทิ่มแทงหัวใจเหยียนกุยซานจนพรุน

ต่อให้อยากไปเที่ยวแค่ไหน... ตอนนี้เขาก็ไม่มีปัญญาทำอะไรใครได้แล้ว!

ยามเย็น ณ โรงเรียนมัธยมสุ่ยเจ๋อ

หวังฮ่าวหรานว่างจัดจนเบื่อ เลยนึกสนุกอยากแกล้งฉินหยุนหานเล่น จึงส่งข้อความไปบอกเธอว่าอยากกินชานมหยวนยาง

ฉินหยุนหานตอบกลับสั้นๆว่า "ได้"

จากนั้นเธอก็รีบวิ่งไปที่ร้านชานมหน้าโรงเรียน สั่งชานมหยวนยางมาหนึ่งแก้ว พร้อมกับชานมมะละกออีกแก้วสำหรับตัวเอง

ชานมหยวนยางของเขา

ชานมมะละกอของเธอ

"สุดหล่อคะ ชานมมาส่งแล้วค่ะ กรุณาเซ็นรับของด้วย" ฉินหยุนหานเดินมาที่ห้องเรียนของหวังฮ่าวหราน แสร้งทำเสียงเหมือนพนักงานส่งของ

[ติ๊ง! โฮสต์ทำให้สวี่มู่เหยียนเกิดอาการหึงหวง ได้รับแต้มวายร้าย 100 แต้ม!]

เอาแล้วไง 'ราชินีน้ำส้มสายชู' ทำงานอีกแล้ว

หวังฮ่าวหรานทำเป็นไม่เห็นสวี่มู่เหยียน รับแก้วชานมจากมือฉินหยุนหานมาดูดอึกหนึ่ง แล้วพ่นทิ้งทันที

"อะไรเนี่ย จืดชะมัด น้ำตาลน้อยไปหรือเปล่า?" หวังฮ่าวหรานบ่นอุบ

"ฉันกลัวนายไม่ชอบหวาน เลยสั่งหวาน 30% ให้" ฉินหยุนหานหดคอ ถามเสียงอ่อย

"งั้นเดี๋ยวฉันไปซื้อให้ใหม่เอาไหม?"

"ยังจะยืนบื้ออยู่อีก ไปสิ" หวังฮ่าวหรานโบกมือไล่

ฉินหยุนหานเม้มปาก น้อยใจนิดๆ แต่ก็ยอมเดินกลับไปซื้อให้ใหม่อย่างว่าง่าย

สิบนาทีผ่านไป เธอกลับมาพร้อมชานมหยวนยางแก้วใหม่

"หวานเจี๊ยบขนาดนี้จะกินยังไงไหว! ไม่กินแล้ว!" หวังฮ่าวหรานชิมแล้วพ่นทิ้งอีกรอบ

"ก็เมื่อกี้นายบ่นว่าไม่หวาน ฉันเลยสั่งหวาน 100% มาให้ ทำไมเมื่อกี้ไม่บอกให้ชัดเจนล่ะ?!" ฉินหยุนหานเริ่มของขึ้น สวนกลับบ้าง

"โทษฉันงั้นสิ?" หวังฮ่าวหรานย้อนถาม

"ไม่โทษนายแล้วจะให้โทษ..." ฉินหยุนหานเกือบจะวีนแตก แต่พอนึกขึ้นได้ เธอก็สูดหายใจลึก ระงับอารมณ์

"งั้นเดี๋ยวฉันไปซื้อให้ใหม่"

รอบนี้เธอสั่งหวาน 70% ความหวานกำลังพอดี

"ฉันไม่อยากกินชานมหยวนยางแล้ว อยากกินชามะนาว" หวังฮ่าวหรานเปลี่ยนใจดื้อๆ กะจะปั่นประสาทล้วนๆ

"นาย..." ฉินหยุนหานอยากจะทุบโต๊ะระบายอารมณ์

"สมกับเป็นคุณหนูเอาแต่ใจจริงๆ อารมณ์ร้อนชะมัด ไม่อยากซื้อก็ไม่ต้องซื้อ ไปเถอะ" หวังฮ่าวหรานแกล้งทำเป็นโกรธ

ฉินหยุนหานโกรธจนหน้าแดง หันหลังเดินกระแทกเท้าออกไป

แต่ผ่านไปสิบห้านาที เธอก็กลับมา

ในมือถือแก้วชามะนาว ใบหน้าเปื้อนยิ้ม พูดเสียงอ่อนหวาน

"ชามะนาวได้แล้วนะ นายอย่าโกรธเลย ดีกันนะ?"

หวังฮ่าวหรานถึงกับอึ้ง

เรื่องนี้เขาผิดเต็มประตู หาเรื่องแกล้งเธอชัดๆ แต่เธอกลับเป็นฝ่ายมาขอโทษ

คุณหนูจอมเอาแต่ใจกลายเป็นทาสรักผู้ซื่อสัตย์ไปซะแล้ว...

ค่าความชอบระดับ 'รักชั่วนิรันดร์' นี่มันทรงพลังจริงๆ เขาจะทำอะไรกับเธอก็ได้

"เมื่อกี้อยากกินชามะนาว แต่เธอไปนานจนฉันหายอยากแล้ว ตอนนี้จะทำการบ้าน เธอไปเถอะ ฉันไม่ว่างคุยด้วย"

หวังฮ่าวหรานอยากลองของ ดูซิว่าความอดทนเธอจะมีแค่ไหน จึงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาสุดขั้ว

คราวนี้ฉินหยุนหานไม่โกรธเลยแม้แต่น้อย แต่กลับนิ่งเงียบ

เธอก้มหน้าซ่อนความรู้สึก แล้วหันหลังเดินจากไปเงียบๆ

แว่วเสียงสะอื้นไห้เบาๆลอยตามลมมา

หวังฮ่าวหรานชะงัก

คุณหนูใจบางขนาดนี้เลยเหรอ? ร้องไห้ซะแล้ว...

ทันใดนั้น

[ติ๊ง! โฮสต์ทำให้นางเอก 'ฉินหยุนหาน' เสียใจและผิดหวัง ได้รับแต้มวายร้าย 500 แต้ม, ออร่านางเอกของฉินหยุนหาน -25, ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +25!]

ข้อความแจ้งเตือนทำเอาหวังฮ่าวหรานงงเป็นไก่ตาแตก

ทำนางเอกเสียใจก็ได้รางวัลด้วยเหรอเนี่ย?!

เซอร์ไพรส์สุดๆ

เมื่อก่อนฉินหยุนหานนิสัยแย่จะตาย

เขาแค่อยากแกล้งคืนบ้าง ทดสอบความอดทนเฉยๆ

ไม่นึกว่าจะได้แจ็กพอต

แถมรางวัลยังเยอะซะด้วย

ช่องทางทำมาหากินใหม่ชัดๆ

แต่คิดไปคิดมา หวังฮ่าวหรานก็พับโครงการ

การจงใจทำร้ายจิตใจผู้หญิงมันเกินไปหน่อย

สู้ปั๊มแต้มแบบมีความสุขทั้งสองฝ่ายดีกว่า

หวังฮ่าวหรานหยิบมือถือขึ้นมา เตรียมพิมพ์ข้อความง้อ

แต่ยังพิมพ์ไม่เสร็จ ข้อความจากฉินหยุนหานก็เด้งเข้ามาก่อน

"ฉันรู้ว่านายอารมณ์ไม่ดีเพราะเรื่องโรคที่เป็นอยู่ ฉันควรจะเข้าใจนายมากกว่านี้ ฉันสัญญาว่าต่อไปนี้จะไม่เอาแต่ใจใส่นายอีกแล้ว ยกโทษให้ฉันนะ ดีกันเถอะนะ?"

หวังฮ่าวหรานพูดไม่ออก

กะจะง้อเขา แต่โดนเขาง้อกลับซะงั้น

สมกับเนื้อเพลงที่ว่า 'คนที่ถูกรักมักทำอะไรก็ได้'

หวังฮ่าวหรานตอบกลับไปประมาณว่า ตัวเองก็ผิดเหมือนกัน อย่าเก็บมาใส่ใจเลย

ฉินหยุนหานรีบตอบกลับมาว่าไม่เป็นไร พร้อมส่งสติกเกอร์ดีใจรัวๆ

เรื่องราวก็จบลงด้วยดี

ไม่นาน คาบเรียนภาคค่ำก็เริ่มขึ้น

หวังฮ่าวหรานใส่หูฟังบลูทูธ ฟังเสียงจากปลายทางไปพร้อมกับอ่านหนังสือ

เมื่อวานเขาแอบฝังไวรัสดักฟังไว้ในมือถือของถังปิงหยุนตอนยืมมาใช้

ตอนนี้สิ่งที่เขาได้ยินคือความเคลื่อนไหวทางฝั่งถังปิงหยุน

ในนิยายแนวตัวเอกราชาทหาร นางเอกมักจะเป็นตัวดึงดูดอันตราย

แม้เขาจะวางยาเหยียนกุยซานจนเนื้อเรื่องเปลี่ยนไปเยอะแล้ว

เหยียนกุยซานคงยุ่งจนหัวหมุน ไม่มีเวลามาสนใจถังปิงหยุน

แต่นั่นไม่ได้แปลว่าถังปิงหยุนจะปลอดภัยร้อยเปอร์เซ็นต์

ถ้าเขาเข้าไปช่วยเธอในยามคับขันได้ รับรองว่าคะแนนความชอบพุ่งกระฉูดแน่

ตอนนี้คะแนนความชอบของถังปิงหยุนอยู่ที่ 65 ขาดอีกแค่ 5 แต้มก็จะแตะ 70

พอก้าวข้ามเส้น 70 (รักที่ไม่มีวันเสื่อมคลาย) ความสัมพันธ์จะเปลี่ยนไปแบบก้าวกระโดด

ถึงตอนนั้น จะรวบหัวรวบหางถังปิงหยุนก็คงง่ายเหมือนปลอกกล้วย

*****