บทที่ 117: รักษาไม่ได้

คิดได้ดังนั้น หวังฮ่าวหรานก็หยุดปากไม่ได้ ถามลองเชิงออกไป

"ถ้าเกิดว่า... โรคของฉันมันรักษาไม่หายตลอดชีวิตล่ะ เธอจะยังอยู่กับฉันไหม?"

ได้ยินคำถามนั้น ฉินหยุนหานแทบจะร้องไห้ออกมาด้วยความร้อนใจ น้ำเสียงหนักแน่นจริงจัง

"ทำไมนายถามแบบนี้ล่ะ? ความรู้สึกของฉัน นายยังไม่เข้าใจอีกเหรอ? ชาตินี้ฉันไม่มีวันรักใครได้อีกแล้วนอกจากนาย!"

"ล้อเล่นน่า" หวังฮ่าวหรานยิ้มปลอบ

แต่ในใจแอบกระหยิ่มยิ้มย่อง ค่าความชอบระดับ 90 (รักชั่วนิรันดร์) นี่มันของจริงแฮะ

ความรักที่ฉินหยุนหานมีให้เขา ต่อให้ตายก็คงไม่เปลี่ยน

พูดอีกอย่างคือความอดทนของเธอที่มีต่อเขาสูงลิบลิ่ว

ยัยคุณหนูจอมวีนที่เคยชี้นิ้วสั่งเขาเป็นเบี้ยล่าง ตอนนี้กรรมตามสนองกลายเป็นลูกไก่ในกำมือเขาโดยสมบูรณ์

ทีนี้ล่ะ... จะแกล้งให้เข็ดเลย

ช่วงพักคาบเช้าวันรุ่งขึ้น

หวังฮ่าวหรานโอนเงิน 3 ล้านหยวนให้ฟางเสวียน

ไม่ถึงสิบวินาที ฟางเสวียนก็โทรกลับมา

หวังฮ่าวหรานเดินเลี่ยงไปคุยในที่เงียบๆ

"ฉันไม่ใช่ผู้หญิงหน้าเงินนะ เงินก้อนนี้ถือว่าฉันขอยืมคุณ เดี๋ยวฉันจะหามาคืนให้" ฟางเสวียนรีบออกตัว

สำหรับเธอ เงิน 10 ล้านแรกที่เขาให้มา นั่นคือ 'ค่าตัว' ของเธอแล้ว ไม่มีเหตุผลที่จะไปขอเพิ่มอีก

"ไม่ต้องคืนหรอก ฉันให้เธอ" หวังฮ่าวหรานตอบอย่างใจป้ำ

"ให้เลยเหรอ?" ฟางเสวียนแทบไม่เชื่อหู

"ใช่ ให้ฟรีๆนั่นแหละ" หวังฮ่าวหรานย้ำ

รอให้เธอหาเงิน ชาตินี้คงไม่ได้คืนหรอก

อีกอย่าง เงินแค่ 3 ล้านสำหรับเขาแล้วเศษเงินชัดๆ

เพราะมี 'กุมารทอง' อย่างฟางเหิงคอยปั๊มเงินให้อยู่เรื่อยๆ

เขาได้กำไรจากบ้านนี้ไปตั้งเท่าไหร่แล้ว แบ่งคืนให้นิดหน่อยจะเป็นไรไป

แถมถ้าเงินก้อนนี้ซื้อใจฟางเสวียนได้ ได้แต้มวายร้ายกลับมา นั่นก็ยิ่งกว่าคุ้ม

"ไม่ได้หรอก ฉันรับเงินคุณเปล่าๆไม่ได้ ถือว่าเป็นหนี้ที่ต้องชดใช้" ฟางเสวียนยังคงดื้อดึงในศักดิ์ศรี

"บอกว่าให้ก็คือให้สิ จะเรื่องมากทำไม หรืออยากให้ฉันยึดเงินคืนทั้งหมด?" หวังฮ่าวหรานขี้เกียจเถียง เลยแกล้งขู่เสียงแข็ง

ฟางเสวียนตกใจกลัว รีบเสียงอ่อนลงทันที

"ก็ได้... แต่ค่ารักษาแม่แค่ 2 ล้านก็พอแล้ว ไม่ต้องถึง 3 ล้านหรอก เดี๋ยวฉันโอนคืนให้ 1 ล้านนะ"

"เก็บไว้ใช้เถอะ อีกล้านนึงเอาไปซื้อเสื้อผ้าดีๆใส่บ้าง ใส่แต่ของถูกๆระวังจะ... หย่อนยานนะ" หวังฮ่าวหรานแซวทิ้งท้าย

ปลายสายเงียบกริบไปพักใหญ่ แต่หวังฮ่าวหรานได้รับข้อความจากระบบแทน

[ติ๊ง! นางเอก 'ฟางเสวียน' ค่าความประทับใจที่มีต่อโฮสต์เพิ่มขึ้น +10 ปัจจุบันค่าความประทับใจรวมคือ 55 (เริ่มมีใจ)]

[ติ๊ง! โฮสต์เปลี่ยนแปลงทิศทางของเนื้อเรื่อง ได้รับแต้มวายร้าย 300 แต้ม!]

"ขอบคุณนะ... ฉันจะจดจำความดีของคุณไปชั่วชีวิต" เสียงฟางเสวียนสั่นเครือด้วยความซาบซึ้ง

"ไม่ต้องจำความดีอะไรหรอก แค่ทำตัวให้มันน่ารักๆหน่อยก็พอ เวลาฉันไปหาก็อย่าทำหน้าบึ้งตึงใส่ ช่วยกระตือรือร้นหน่อยสิ?"

หวังฮ่าวหรานนึกถึงเมื่อคืนแล้วอดบ่นไม่ได้

"อื้อ... ต่อไปฉันจะปรับปรุง ถ้าคุณต้องการเมื่อไหร่... ฉัน... ฉันจะไปหาทันที" ฟางเสวียนรับคำเสียงแผ่ว หน้าแดงระเรื่อ

"พูดแล้วนะ จำไว้ด้วยล่ะ"

หวังฮ่าวหรานวางสายอย่างอารมณ์ดี

สนามบินชิงหลิง

ที่ทางออกผู้โดยสารขาเข้า คณะแพทย์ต่างชาติกลุ่มหนึ่งเดินออกมา

มีกันประมาณสิบคน ส่วนใหญ่เป็นฝรั่งตาน้ำข้าว

ผู้นำทีมเป็นชายวัยห้าสิบเศษ จมูกงุ้ม สวมแว่นตา ท่าทางภูมิฐาน

เหยียนกุยซานที่รอรับอยู่รีบเดินเข้าไปทักทายด้วยความดีใจ

"สมิธ! ยินดีต้อนรับสู่ประเทศเหยียน"

"ท่านราชาหมาป่า! ไม่เจอกันนาน ท่านยังดู... สง่างามเหมือนเดิมเลย ผมใช้สำนวนถูกไหมครับ?" สมิธพยายามพูดภาษาจีนกระท่อนกระแท่น

"ฮ่าๆ ภาษาจีนนายใช้ได้เลยนี่" เหยียนกุยซานเอ่ยชม

"ประเทศเหยียนเป็นมหาอำนาจแห่งตะวันออก ผมอยากมาเที่ยวตั้งนานแล้ว เสียดายที่ต้องมาในสถานการณ์แบบนี้" สมิธถอนหายใจ ก่อนจะถามเข้าเรื่อง

"ว่าแต่... ร่างกายท่านมีปัญหาตรงไหนครับ?"

"เอ่อ..." รอยยิ้มบนหน้าเหยียนกุยซานจางหายไป กลายเป็นความกระอักกระอ่วน

"ตรงนี้คนเยอะ คุยไม่สะดวก นายเดินทางมาเหนื่อยๆ ไปพักที่โรงแรมก่อนดีกว่า ฉันจองไว้ให้แล้ว"

สมิธพยักหน้าเข้าใจ

เหยียนกุยซานพาทีมแพทย์ไปเช็กอินที่โรงแรมต้าฮ่าว

ช่วงบ่าย อุปกรณ์การแพทย์ล้ำสมัยของทีมสมิธก็ถูกส่งมาถึง

เหยียนกุยซานรวบรวมความกล้า เล่าความจริงให้สมิธฟังอย่างหมดเปลือก

สมิธและทีมงานเริ่มทำการตรวจร่างกายเหยียนกุยซานอย่างละเอียดทันที

ไม่นานผลตรวจก็ออกมา

เหยียนกุยซานอ่านตัวเลขทางการแพทย์ไม่รู้เรื่อง ได้แต่ถามสมิธด้วยความร้อนใจ

"ตกลงฉันเป็นอะไรกันแน่?"

"จากผลตรวจ อวัยวะทุกส่วนทำงานปกติ ไม่มีร่องรอยของโรคหรือความผิดปกติทางกายภาพใดๆ" สมิธรายงาน

"แต่ฉัน... ฉัน 'ไม่ขัน' จริงๆนะเว้ย! เรื่องแบบนี้ฉันจะโกหกนายทำไม?" เหยียนกุยซานเถียงคอเป็นเอ็น

"ใจเย็นครับท่าน ฟังผมก่อน ถึงจะไม่มีความผิดปกติทางกายภาพ แต่จากข้อมูลค่าเลือดและฮอร์โมน บ่งชี้ว่าไตของท่านทำงานหนักเกินไปจนเกิดภาวะเสื่อมสภาพชั่วคราว หรือพูดง่ายๆคือ... ใช้งานหนักเกินไปนั่นแหละครับ พอกลับมาประเทศเหยียน ท่านคงจัดหนักน่าดูใช่ไหม?"

สมิธอธิบายด้วยทฤษฎีที่น่าจะเข้าใจง่ายที่สุดสำหรับคนไข้

เหยียนกุยซานนึกย้อนดู... เหงื่อแตกพลั่ก

เขากลับมาได้ครึ่งเดือนก็ตะลุยราตรีทุกคืนแทบไม่ได้พักผ่อน

แต่ตอนอยู่เมืองนอก เขาก็ใช้ชีวิตแบบนี้นี่หว่า?

ทำไมตอนนั้นไม่เห็นเป็นไร?

พอกลับมาบ้านเกิด ดันพังซะงั้น?

หรือผู้หญิงที่นี่จะมีพิษ?!

"สมิธ! สรุปแล้วรักษาได้ไหม?" เหยียนกุยซานถามเสียงเครียด

"ท่านราชาหมาป่า เราคนกันเอง ผมขอพูดตรงๆนะครับ... เคสของท่าน รักษาให้หายขาดไม่ได้ครับ" สมิธฟันธง

"ไม่! แกต้องรักษาได้สิ! ต้องรักษาได้! เท่าไหร่ฉันก็ยอมจ่าย ขอแค่ให้ฉันหาย!" เหยียนกุยซานสติแตก คว้าไหล่สมิธเขย่าอย่างแรงพลางตะโกนลั่นห้อง

เขาเป็นเสือผู้หญิงมาทั้งชีวิต ไม่กลัวตาย แต่กลัว 'ใช้งานไม่ได้' ยิ่งกว่าอะไรทั้งมวล

สำหรับเขา การเป็นขันทีทรมานยิ่งกว่าตายทั้งเป็นร้อยเท่าพันเท่า!

เขาไม่มีวันยอมรับชะตากรรมนี้เด็ดขาด!

"ใจเย็นๆครับท่าน! ใจเย็นๆ! ผมจะพยายามสุดความสามารถ ผมกับทีมจะรีบไปประชุมหาวิธีรักษาเดี๋ยวนี้เลยครับ! มันต้องมีทางออกแน่ๆ!"

สมิธถูกเขย่าจนหัวสั่นหัวคลอน กลัวกระดูกจะหักคามือราชาหมาป่าที่บ้าคลั่ง รีบรับปากส่งเดชไปก่อนเพื่อเอาตัวรอด

"เออ! รีบไปสิวะ!" เหยียนกุยซานผลักสมิธออก แต่อารมณ์ยังคุกรุ่น

สมิธพยักหน้าหงึกหงัก รีบเผ่นแน่บออกจากห้องไปรวมกลุ่มกับลูกทีม

แต่ไม่ใช่ไปประชุมหาวิธีรักษาหรอกนะ...

ไปวางแผนหนีต่างหาก!

เพราะเคสนี้มันเกินเยียวยาแล้วจริงๆ

ขืนอยู่ต่อแล้วรักษาไม่ได้ ราชาหมาป่าคลั่งขึ้นมาได้ฆ่ายกทีมแน่

ชื่อเสียงความโหดเหี้ยมของ 'ราชาหมาป่าโลหิต' ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น

บทจะบ้าเลือดขึ้นมา ใครหน้าไหนก็เอาไม่อยู่!

*****