บทที่ 116: ราชาทหารเรียกกำลังเสริม

ยามค่ำคืน ณ คฤหาสน์ตระกูลถัง

ภายในห้องที่ตกแต่งอย่างเรียบหรูและเงียบสงบ ผู้เฒ่าถังกำลังจิบชาอย่างสบายอารมณ์

ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงเรียก

"คุณปู่คะ หลับหรือยัง?"

ผู้เฒ่าถังจำเสียงหลานสาวได้แม่น รีบซ่อนถ้วยชา แล้วล้มตัวลงนอน ทำท่าอิดโรยป่วยหนักทันที

"ยังหรอก เข้ามาสิ"

ถังปิงหยุนผลักประตูเข้ามา

"ปิง... ปิงหยุนเอ้ย... ปู่คงอยู่ได้อีกไม่นาน ก่อนตาย ปู่แค่อยากเห็นหลานเป็นฝั่งเป็นฝา... หลาน... หลานรับปากปู่ได้ไหม?"

ท่านผู้เฒ่าถังแสร้งทำเสียงกระท่อนกระแท่นเหมือนคนใกล้จะสิ้นใจ สั่งเสียครั้งสุดท้าย

ถังปิงหยุนรู้ทันว่าปู่แกล้งป่วย ใจจริงไม่ได้รู้สึกสะเทือนใจอะไร แต่ก็แสร้งเล่นตามน้ำไป

"หนูแต่งงานได้ค่ะ แต่ก็ต้องเลือกคนที่ดี หนูไม่อยากแต่งงานแบบส่งเดช"

"เหยียนกุยซาน... ก็คือ... ที่พึ่งที่ดีที่สุด... ของหลานนะ" ท่านผู้เฒ่าถังรีบยัดเยียด

"เหรอคะ?" ถังปิงหยุนยิ้มเย็นชา หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดคลิปที่หวังฮ่าวหรานส่งให้ แล้วยื่นให้ปู่ดู

"ผู้หญิงในคลิปคือภรรยาของเสิ่นคัง เธอแต่งงานมีครอบครัวแล้ว แต่เหยียนกุยซานกลับไปยุ่งกับเมียชาวบ้าน ทำลายครอบครัวคนอื่น คนน่าขยะแขยงแบบนี้ คุณปู่ยังคิดว่าจะฝากผีฝากไข้ได้อีกเหรอคะ?"

เมื่อเห็นคลิป ผู้เฒ่าถังก็แอบตำหนิเหยียนกุยซานในใจ แต่ก็ยังยืนกรานคำเดิม

"ตบมือข้างเดียวไม่ดังหรอก คุณนายเสิ่นคงสมยอมด้วย จะไปโทษเหยียนกุยซานฝ่ายเดียวก็ไม่ได้"

"คุณปู่จะบอกว่าเหยียนกุยซานถูกบังคับงั้นสิคะ?" ถังปิงหยุนแค่นหัวเราะ

"ผู้ชายมันก็ต้องมีบ้างเป็นเรื่องธรรมดา อีกอย่างเขายังไม่แต่งงาน เดี๋ยวพอแต่งงานแล้วก็คงเลิกทำตัวแบบนี้เองแหละ" ผู้เฒ่าถังแก้ตัวแทนน้ำขุ่นๆ

ถังปิงหยุนพูดไม่ออก

ขนาดมีหลักฐานมัดตัวขนาดนี้ ปู่ยังเข้าข้างเขาอีก?

โชคดีที่หวังฮ่าวหรานเตือนไว้ก่อน

เธอจึงงัดแผนสำรองออกมาใช้

"เรื่องนั้นช่างมันก่อน แต่ในเมื่อเขาสำส่อนขนาดนี้ ใครจะรู้ว่าเขาติดโรคอะไรมาบ้าง ถ้าอยากให้หนูพิจารณาเรื่องแต่งงาน เขาต้องเอาใบรับรองแพทย์การตรวจร่างกายแบบละเอียดมายืนยันค่ะ"

"เรื่องนั้นไม่มีปัญหา เดี๋ยวปู่โทรบอกเขาให้"

พูดจบผู้เฒ่าถังก็รีบคว้าโทรศัพท์โทรออกทันที

ณ โรงแรมแห่งหนึ่ง

"ดูภายนอกก็ล่ำบึ้ก นึกว่าของจริง ที่แท้ก็ขยะ! แล้วจะออกมาเที่ยวทำซากอะไร ไปตายซะเถอะ! ไอ้กระจอก!"

หญิงสาวแต่งหน้าจัดคว้าเสื้อคลุมและกระเป๋า ด่ากราดใส่เหยียนกุยซาน ก่อนจะสะบัดก้นเดินกระแทกเท้าออกจากห้องไป

เหยียนกุยซานหน้าซีดเผือดเหมือนคนตาย

ก่อนหน้านี้ตอนอยู่กับคุณนายเสิ่น เขายังปลอบใจตัวเองว่าคงเพราะเครียดหรือเหนื่อยเกินไป

หลังจากทำใจได้ เขาเลยลองไปหาผู้หญิงที่บาร์มาทดสอบสมรรถภาพอีกรอบ

แต่ผลลัพธ์ก็เหมือนเดิม

เขา... มีปัญหาจริงๆ!

หวืด... หวืด...

โทรศัพท์สั่น

เหยียนกุยซานไม่มีอารมณ์จะคุยกับใคร แต่พอเห็นว่าเป็นเบอร์ผู้เฒ่าถัง ก็จำใจต้องกดรับ

"กุยซาน ฉันมีข่าวดี ปิงหยุนยอมอ่อนข้อให้แล้ว แต่เธอขอให้นายไปตรวจร่างกายอย่างละเอียดที่โรงพยาบาล เอาใบรับรองแพทย์มายืนยัน ถ้าผลออกมาปกติ เธอก็พร้อมจะพิจารณาเรื่องแต่งงาน" ผู้เฒ่าถังบอกข่าวดีอย่างกระตือรือร้น

ตรวจร่างกาย...

เหยียนกุยซานหน้าดำคร่ำเครียด

สภาพเขาตอนนี้มันปกติซะที่ไหน ขืนไปตรวจก็ความแตกพอดี

"ผมจะรีบไปตรวจให้เร็วที่สุดครับ" เหยียนกุยซานรับคำส่งเดชไปก่อนเพื่อถ่วงเวลา

วางสายจากผู้เฒ่าถัง เหยียนกุยซานลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกดโทรศัพท์โทรออกต่างประเทศ

"สมิธ ร่างกายฉันมีปัญหานิดหน่อย ต้องการความช่วยเหลือ นายมาที่เมืองชิงหลิง ประเทศเหยียน หน่อยสิ"

"โอ้มายก๊อด! ท่านราชาหมาป่า! ได้ยินเสียงคุณผมดีใจจริงๆ ได้ข่าวว่าคุณเกษียณแล้ว นึกว่าจะไม่ได้เจอกันแล้วซะอีก เมืองชิงหลิง ประเทศเหยียนเหรอ? ได้เลย ผมจะรีบพาทีมแพทย์บินไปหาคุณให้เร็วที่สุด" ปลายสายตอบกลับเป็นภาษาอังกฤษด้วยความตื่นเต้น

"ดี ถึงชิงหลิงแล้วโทรมา ฉันจะไปรับ"

วางสายแล้ว เหยียนกุยซานก็ถอนหายใจโล่งอก

สมิธเป็นหมอชื่อดังระดับโลก ทีมแพทย์ของเขาก็ระดับท็อปคลาส

เมื่อก่อนตอนเหยียนกุยซานบาดเจ็บเจียนตายจากการปฏิบัติภารกิจก็ได้สมิธกับทีมนี่แหละที่ยื้อชีวิตกลับมาจากมัจจุราชได้หลายครั้ง

มีสมิธมาช่วย โรคบ้าๆนี่ต้องหายแน่นอน

เวลา 21:00 น.

นักเรียนชั้นม.6 ของโรงเรียนมัธยมสุ่ยเจ๋อยังคงเรียนภาคค่ำกันอยู่

แต่หวังฮ่าวหรานลาหยุด

เขามาเปิดห้องที่โรงแรมต้าฮ่าว แล้วส่งข้อความหาเหวินจิง บอกว่าคืนนี้ไม่ต้องกลับบ้าน มาเจอกันที่เดิม

เหวินจิงตอบตกลงทันทีด้วยความดีใจ

จากนั้นเขาก็ส่งข้อความหาฉินหยุนหาน บอกว่าจะไปหาช้าหน่อย

เวลาล่วงเลยไป

ฟางเสวียนและเหวินจิงมาถึงห้องแทบจะพร้อมกัน

ทั้งสองมองหน้ากันอย่างงุนงง

บรรยากาศเริ่มอึดอัด

แต่ฟางเสวียนที่เคยคุยโทรศัพท์กับหวังฮ่าวหรานมาก่อนแล้ว จึงเตรียมใจมาบ้าง เป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนาก่อน

"สะ... สวัสดี" ฟางเสวียนทักทายแก้เก้อ

"สวัสดีค่ะ" เหวินจิงตอบรับงงๆ แล้วหันไปถามหวังฮ่าวหรานด้วยความสงสัย

"ใครหรอคะ?"

"คนกันเองน่ะ"

เหวินจิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจความหมาย

เธอไม่มีปัญหาอะไร

เพราะเธอวางสถานะตัวเองไว้เป็นแค่ 'ลูกแมวน้อย' ของเขา

หน้าที่ของลูกแมวคือเชื่อฟังเจ้าของ เจ้าของว่าไงก็ว่าตามกัน

......

วันรุ่งขึ้น

หวังฮ่าวหราน ผู้บริหารเวลาขั้นเทพ ตื่นขึ้นมาในห้องพักครูของฉินหยุนหาน

วิ่งรอกทำภารกิจต่อเนื่อง ได้นอนไม่ถึงสามชั่วโมง แต่เขากลับรู้สึกกระปรี้กระเปร่า สดชื่นแจ่มใส

ต้องขอบคุณ 'โอสถมังกรบำรุงกำลัง' จริงๆ 5,000 แต้มวายร้ายที่จ่ายไป คุ้มค่าทุกบาททุกสตางค์ เป็นการลงทุนที่ยอดเยี่ยมที่สุด

เขาเปิดหน้าต่างสถานะดู พบว่าแต้มวายร้ายเด้งกลับมาอยู่ที่ 4,300 แต้มแล้ว

ปั๊มแต้มไวชะมัด

การเก็บแต้มจากนางเอกนี่สนุกกว่าไปสู้รบปรบมือกับพวกตัวเอกเยอะเลย

เส้นทางสู่การเป็นเซียนคงต้องฝากความหวังไว้ที่เหล่าสาวๆพวกนี้แล้วล่ะมั้ง

แต่ถ้าเจอตัวเอก ก็ยังต้องตบเกรียนเหมือนเดิมนะ

"วันนี้ครบสามวันแล้ว ต่อไปเราคง..." ฉินหยุนหานถอนหายใจ สีหน้าแห่งความสุขเริ่มเจือด้วยความเศร้า

"โลกนี้กว้างใหญ่ อาจจะมีหมอเทวดาที่รักษาโรคนี้ได้ก็ได้นะ" หวังฮ่าวหรานเริ่มปูทาง

เขาวางแผนไว้แล้ว หลอกฉินหยุนหานก่อน แล้วค่อยหาจังหวะบอกว่าไปได้หมอเทพมารักษาจนหายแล้ว

ตอนนี้ต้องหยอดความหวังไว้หน่อย เดี๋ยวพอ 'กลับมาใช้งานได้' เธอจะได้ไม่ตกใจจนช็อก

ได้ยินแบบนั้น แววตาของฉินหยุนหานก็เปี่ยมไปด้วยความหวังอีกครั้ง

หวังฮ่าวหรานเห็นปฏิกิริยานั้นแล้วก็แอบขำในใจ

คุณหนูจอมวีนคนนี้ ดูท่าจะติดใจรสชาติเข้าให้แล้วสิ ถึงได้ทำหน้าเสียดายขนาดนั้น

*****