บทที่ 113: ละครฉากใหญ่กำลังจะเริ่ม

เมื่อโดนจับได้คาหนังคาเขา ถังปิงหยุนก็หน้าเจื่อนทำตัวไม่ถูก ได้แต่หันไปมองหวังฮ่าวหรานอย่างขอความช่วยเหลือ

"ไหนๆก็โดนจับได้แล้ว งั้นผมก็ไม่เสแสร้งต่อแล้วกัน ใช่ครับ เราไม่ใช่แฟนกันจริงๆ"

หวังฮ่าวหรานหยิบถ้วยชาใบใหม่ รินน้ำชาส่งให้เหยียนกุยซานด้วยรอยยิ้ม

แต่ในจังหวะที่ยื่นถ้วยให้นั้น เขาแอบ 'เติมเครื่องปรุง' ลงไปนิดหน่อย

ด้วยเทคนิควิชาพิษระดับบรรพกาล ทุกอย่างแนบเนียนไร้ร่องรอย ต่อให้อยู่ต่อหน้าก็ไม่มีทางจับสังเกตได้

"ดื่มชาดับร้อนก่อนสิครับ" หวังฮ่าวหรานเชื้อเชิญ

เหยียนกุยซานแม้จะไม่ชอบขี้หน้าหวังฮ่าวหราน แต่ด้วยศักดิ์ศรีของราชาทหาร และต่อหน้าสาวงามอย่างถังปิงหยุน เขาไม่อยากลดตัวลงไปทะเลาะกับเด็กเมื่อวานซืน

มันจะดูเสียมารยาทและไร้วุฒิภาวะเกินไป

สำหรับเขาแล้ว ต่อหน้าผู้หญิง ลูกผู้ชายต้องรักษามาดให้ดูดีที่สุด

อีกอย่าง แค่จูบกันนิดหน่อย เขาไม่ถือสาหรอก

ชีวิตที่ผ่านมา เขาผ่านผู้หญิงมานับไม่ถ้วน ชนิดที่ว่าเอานิ้วมือนิ้วเท้ามานับรวมกันยังไม่พอ

เขาคงไม่หน้าด้านไปเรียกร้องให้ถังปิงหยุนต้องบริสุทธิ์ผุดผ่องดุจผ้าขาวหรอก

เหยียนกุยซานยกชาขึ้นจิบ แล้ววางลง เป็นสัญญาณบอกถังปิงหยุนว่าเขาไม่ถือสาเรื่องเมื่อกี้แล้ว

หวังฮ่าวหรานแอบยิ้มเยาะในใจ แต่ภายนอกยังคงนิ่งเฉย

"หิวแล้วครับ สั่งอาหารกันเถอะ"

พนักงานเสิร์ฟนำเมนูมาให้

หวังฮ่าวหรานจิ้มเลือกแต่เมนูแพงระยับ สั่งคนเดียวล่อไปห้าจานที่เป็นเมนูซิกเนเจอร์ของโรงแรม

เหยียนกุยซานขมวดคิ้ว แต่ก็ไม่ได้ห้ามปราม

ต่อหน้าถังปิงหยุน เขาต้องทำตัวป๋าเข้าไว้

"ประธานถังให้เกียรติมาเยือน ทำไมไม่บอกกล่าวกันบ้างล่ะครับ?"

ถังปิงหยุนกำลังจะสั่งอาหาร เสียงทักทายก็ดังขึ้นจากด้านข้าง

เมื่อหันไปมองก็พบชายหญิงคู่หนึ่งเดินควงแขนกันเข้ามาที่โต๊ะ

ฝ่ายชายอายุราวห้าสิบ รูปร่างอ้วนท้วมลงพุง ตาหยีจนแทบมองไม่เห็น

ส่วนฝ่ายหญิงยังสาวและสวยสง่า ดูมีมาดผู้ดี

ดูเผินๆเหมือนพ่อกับลูกสาว แต่จริงๆแล้วคือคู่สามีภรรยาต่างวัย

ชายอ้วนลงพุงคนนี้คือ 'เสิ่นคัง' เจ้าของโรงแรมต้าฮ่าวแห่งนี้นั่นเอง

"อ้าว ประธานเสิ่น คุณนายเสิ่น สวัสดีค่ะ"

ถังปิงหยุนยิ้มทักทาย

กับคุณนายเสิ่น เธอยิ้มให้ตามมารยาท แต่กับเสิ่นคัง รอยยิ้มของเธอแฝงแววรังเกียจอย่างปิดไม่มิด

คุณนายเสิ่นยิ้มตอบ พลางลอบสังเกตถังปิงหยุนด้วยความอิจฉา

เธอเองก็จัดว่าสวย แต่พอมาเทียบกับถังปิงหยุนแล้ว เหมือนหิ่งห้อยแข่งกับแสงจันทร์

คุณนายเสิ่นกวาดตามองคนอื่นๆบนโต๊ะ

สะดุดตากับหนุ่มหล่อวัยใสอายุไม่ถึงยี่สิบคนนั้น

แต่ยังไม่ทันได้พิจารณาละเอียด สายตาก็เหลือบไปเห็นชายหนุ่มฝั่งตรงข้าม... เหยียนกุยซาน

เป็นเขา!

คุณนายเสิ่นตกใจแทบช็อก

เมื่อคืนเธอกับเขาเพิ่งจะบรรเลงเพลงรักอันเร่าร้อนกันที่โรงแรมนี้เอง

นึกว่าชาตินี้คงไม่ได้เจอกันอีกแล้ว โลกมันกลมเกินไปหรือเปล่า

เธอพยายามระงับความตื่นตระหนก ปั้นหน้าให้เป็นปกติที่สุด

ผิดกับคุณนายเสิ่นที่หน้าซีดเผือด เหยียนกุยซานกลับนิ่งสนิท ไม่สะทกสะท้าน

สาเหตุที่ปฏิกิริยาต่างกันราวฟ้ากับเหว ก็เพราะ...

คุณนายเสิ่นแค่อยากแก้แค้นสามี แต่ไม่กล้าเปิดเผย

เธอกลัวว่าถ้าเสิ่นคังรู้เรื่องสวมเขา เขาต้องระเบิดอารมณ์ใส่เธอแน่

ซึ่งเธอรับมือไม่ไหวหรอก

ส่วนเหยียนกุยซาน ในฐานะราชาทหารรับจ้าง เขาเชื่อมั่นในฝีมือตัวเองว่าไร้เทียมทาน

ต่อให้เสิ่นคังจับได้ว่าเขาเป็นชู้กับเมียตัวเอง เสิ่นคังก็ทำอะไรเขาไม่ได้

หนำซ้ำ เขายังจงใจส่งสายตาโลมเลียไปที่คุณนายเสิ่นอย่างเปิดเผย

เหมือนกำลังรำลึกความหลังอันเผ็ดร้อนเมื่อคืน

"ไอ้หมอนี่มองอะไร?"

หวังฮ่าวหรานไม่ได้สนใจคู่ผัวเมียเสิ่นคังแม้แต่น้อย แต่สายตาแปลกๆของเหยียนกุยซานมันสะดุดตาเขา

พอมองตามสายตาเหยียนกุยซานไป ก็เห็นคุณนายเสิ่นทำหน้าเลิ่กลั่ก แววตาตื่นตระหนก

สองคนนี้... มีซัมติงกันชัวร์!

หวังฮ่าวหรานเริ่มคาดเดา

ตัวเอกสายราชาทหารในนิยาย ส่วนใหญ่เคยใช้ชีวิตเสี่ยงตาย พอได้พักผ่อนก็มักจะปลดปล่อยเต็มที่

และผู้หญิงคือการผ่อนคลายที่ดีที่สุด

ดังนั้นตัวเอกสายนี้แทบทุกคนจะเป็นเสือผู้หญิง เจ้าชู้ประตูดิน

ถ้าเหยียนกุยซานจะแอบมีสัมพันธ์กับคุณนายเสิ่นก็ไม่แปลกเลยสักนิด

และดูจากโปรไฟล์ของเสิ่นคังแล้ว ชัดเจนว่าเป็นตัวประกอบเศรษฐีที่มีไว้ให้ตัวเอกตบหน้า

เพราะเสิ่นคังขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าชู้ในเมืองชิงหลิง

ข่าวกุ๊กกิ๊กกับดารา นางแบบ มีให้เห็นตามหน้าหนังสือพิมพ์บันเทิงบ่อยๆ

เสิ่นคังมัวแต่จ้องถังปิงหยุนน้ำลายยืด เลยไม่ทันสังเกตความผิดปกติระหว่างเมียตัวเองกับชายหนุ่มแปลกหน้า

ไอ้เฒ่าลามกนี่กล้าคิดไม่ซื่อกับถังปิงหยุน

อย่าว่าแต่หวังฮ่าวหรานเลย ถ้าเหยียนกุยซานรู้เข้า ไอ้เฒ่านี่คงศพไม่สวย

แต่ยังไม่ทันได้ทำอะไร เสิ่นคังก็มีสายเข้าพอดี

เขาขอตัวไปรับโทรศัพท์

สักพักก็เดินกลับมา

"ประธานถังครับ มื้อนี้ผมเลี้ยงเอง พอดีผมมีธุระด่วน เดี๋ยวผมแวะมาใหม่นะครับ"

พูดจบ เขาก็หันไปพูดกับภรรยาเสียงแข็ง

"คุณไม่ต้องตามมา ผู้จัดการโรงแรมโทรมาบอกว่ามีงานด่วนให้ไปเคลียร์ คุณเดินเล่นรอแถวนี้ไปก่อนแล้วกัน"

"ทราบแล้วค่ะ" คุณนายเสิ่นรับคำเสียงหวาน แต่ในใจแค่นหัวเราะเยาะ

เธอรู้สันดานสามีดี

งานด่วน?

คงจะรีบไปแอบแซ่บกับเด็กในสต๊อกที่เปิดห้องรอไว้ล่ะสิไม่ว่า

"เชิญทานให้อร่อยนะคะ ฉันขอตัวก่อน" คุณนายเสิ่นบอกลาตามมารยาท แล้วเดินแยกตัวออกไปอย่างไร้จุดหมาย

"ขอตัวไปห้องน้ำก่อนนะครับ" จู่ๆเหยียนกุยซานก็ลุกขึ้น แล้วเดินตามคุณนายเสิ่นออกไป

"เขาไม่เชื่อเลยว่าเราเป็นแฟนกัน ละครที่เล่นไปเมื่อกี้เสียของจริงๆ" ถังปิงหยุนถอนหายใจเมื่อเหลือกันแค่สองคน

"แผน A พลาด ก็ยังมีแผน B ครับ" หวังฮ่าวหรานยิ้มปลอบ

"มีสองแผนเหรอเนี่ย แล้วแผน B คืออะไร?" ถังปิงหยุนตาโต ถามด้วยความอยากรู้

"ความลับครับ" หวังฮ่าวหรานลุกขึ้นยืนบ้าง

"ผมขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ เดี๋ยวมา"

พูดจบ หวังฮ่าวหรานก็รีบเดินตามไป

เขาไม่ได้อยากเข้าห้องน้ำหรอก แต่ตาทิพย์เห็นเต็มสองตาว่าเหยียนกุยซานเดินตามก้นคุณนายเสิ่นไปต้อยๆ

เมื่อกี้ก็เห็นส่งสายตาวิบวับให้กัน ราชาทหารเพลย์บอยอย่างเหยียนกุยซานตามไปแบบนี้ คงไม่ใช่ไปถามสารทุกข์สุกดิบแน่

หวังฮ่าวหรานใช้ตาทิพย์นำทาง ไม่นานก็เจอทั้งคู่แอบเข้าไปในห้องน้ำชายชั้นเดียวกัน

เขารีบย่องตามเข้าไป แอบอยู่ในห้องส้วมข้างๆ

เตรียมตัวดูหนังสด... เอ้ย! ดูเรื่องสนุก!

*****