บทที่ 112: ปั่นหัวตัวเอกราชาทหาร

รัตติกาลมาเยือน

ณ โรงแรมต้าฮ่าว

ภายในห้องอาหาร ชายหญิงคู่หนึ่งนั่งเผชิญหน้ากัน

ฝ่ายชายคือเหยียนกุยซาน ส่วนฝ่ายหญิงคือถังปิงหยุน

เหยียนกุยซานเป็นคนเลือกโรงแรมนี้เอง

เขาเพิ่งมาเมืองชิงหลิงได้ไม่นาน ไม่รู้แหล่งร้านอาหารดีๆ

แต่เมื่อคืนเขามาที่โรงแรมต้าฮ่าวแล้วรู้สึกว่าบรรยากาศดี หรูหรามีระดับ จึงตัดสินใจนัดเจอที่นี่

"ที่นี่โรงแรมห้าดาว ค่าใช้จ่ายไม่ใช่น้อยๆ คุณมีปัญญาจ่ายเหรอ?" ถังปิงหยุนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา แฝงแววดูถูกเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบัง

นอกจากเวลาอยู่ต่อหน้าหวังฮ่าวหรานแล้ว ถังปิงหยุนมักจะสวมหน้ากากน้ำแข็งเย็นชาใส่คนอื่นเสมอ

"คุณถังวางใจเถอะ ผมอยู่เมืองนอกมานานก็พอจะหาเงินได้บ้าง ถึงจะไม่กล้าคุยว่าเป็นเศรษฐีหมื่นล้าน แต่ระดับพันล้านผมน่าจะพอมีอยู่" เหยียนกุยซานยิ้มกริ่ม เผยเสน่ห์แบบชายชาตรี

พูดจบ เขาก็ล้วงบุหรี่ออกมาตามความเคยชิน แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าคนที่นั่งตรงหน้าไม่ใช่ 'เหยื่อ' ที่จะมาล่า แต่เป็นว่าที่ภรรยาในอนาคต

เหยียนกุยซานจึงอยากรักษามารยาท เก็บซองบุหรี่กลับเข้ากระเป๋าไป

"ทำอะไรที่เมืองนอกถึงได้รวยขนาดนั้น?" ถังปิงหยุนถามอย่างไม่ใส่ใจ

"ธุรกิจส่วนตัวน่ะ" เหยียนกุยซานตอบเลี่ยงๆ

แต่มันก็คือความจริง

เขาก่อตั้งกองทหารรับจ้าง รับงานจ้างวานเสี่ยงตาย พอทำภารกิจสำเร็จก็ได้ค่าคอมมิชชันก้อนโต

เงินพันล้านที่ว่าก็ได้มาจากหยาดเหงื่อและคราบเลือดเหล่านั้น

ถังปิงหยุนไม่ได้สนใจในตัวเขาอยู่แล้ว พอเห็นเขาตอบคลุมเครือ เธอก็คร้านจะซักไซ้ต่อ

"สั่งอาหารเถอะครับ" เหยียนกุยซานเชิญชวน

"ไม่ต้องรีบ ยังมีคนอื่นอีก" ถังปิงหยุนเบรกไว้

"ไม่ได้มีแค่ผมกับคุณเหรอ?" เหยียนกุยซานแปลกใจ

"ฉันแค่รับปากว่าจะมากินข้าวกับคุณ แต่ฉันไม่ได้บอกสักคำนี่ว่าจะมาคนเดียว ถ้าคุณไม่พอใจ งั้นก็ยกเลิกนัดไปเลย" ถังปิงหยุนหยิบกระเป๋าถือ ทำท่าจะลุกหนี

"มีคนเพิ่มมาอีกคนก็ครึกครื้นดีครับ เอาตามนั้นแหละ"

แม้ในใจจะไม่สบอารมณ์ที่มีก้างขวางคอ แต่เหยียนกุยซานก็ทำอะไรไม่ได้ จำต้องยอมตามน้ำ

ระหว่างที่คุยกัน หวังฮ่าวหรานผู้มาสายก็เดินตรงเข้ามา

"ปิงหยุน" หวังฮ่าวหรานเดินมาหยุดข้างๆถังปิงหยุน แล้วเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

ถังปิงหยุนรู้สึกตื้นตันใจอย่างบอกไม่ถูก

ในที่สุดเขาก็เลิกเรียก "น้าถัง" ให้แสลงหูเสียที

"ฮ่าวหราน มานั่งข้างๆฉันสิ" ใบหน้าสวยคมที่เคยเย็นชาดุจน้ำแข็งพลันละลายกลายเป็นรอยยิ้มอบอุ่น เธอดึงแขนหวังฮ่าวหรานให้นั่งลงข้างกาย

ก่อนหน้านี้หวังฮ่าวหรานเตี๊ยมมาแล้วว่าต้องแกล้งเป็นแฟนกัน

ถังปิงหยุนเลยจัดเต็ม แสดงความสนิทสนมออกนอกหน้า

"พวกคุณเป็นอะไรกัน?" เหยียนกุยซานหรี่ตามอง

"ดูไม่ออกเหรอ?" ถังปิงหยุนควงแขนหวังฮ่าวหรานแน่นขึ้น

"เมื่อตอนกลางวัน ผมได้ยินเต็มสองหูว่ามันเรียกคุณว่า 'น้าถัง'"

"นั่นมันก็แค่คำเรียกเล่นๆ จริงๆแล้วฉันแก่กว่าเขาไม่กี่ปี เราคบกันมาปีสองปีแล้ว แต่เพราะกลัวขี้ปากชาวบ้าน เราเลยคบกันแบบเงียบๆ เรื่องนี้แม้แต่คุณปู่ฉันก็ยังไม่รู้" ถังปิงหยุนแต่งเรื่องได้อย่างลื่นไหล

"ดูหน้ามันยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมเลยด้วยซ้ำ คุณคิดว่าผมจะเชื่อเหรอ? จะหาไม้กันหมาทั้งที ก็หาที่มันดูสมน้ำสมเนื้อหน่อยสิครับ ดูถูกกันเกินไปหรือเปล่า?" เหยียนกุยซานแค่นหัวเราะ

"คุณไม่เชื่อเหรอ?" หวังฮ่าวหรานโพล่งขึ้นมา

"ไอ้เด็กเมื่อวานซืน กลับไปดูดนม..."

ยังไม่ทันที่เหยียนกุยซานจะด่าจบ

จุ๊บ!

หวังฮ่าวหรานฉวยโอกาสหอมแก้มขาวเนียนของถังปิงหยุนฟอดใหญ่

คำด่าของเหยียนกุยซานกลืนหายไปในลำคอ สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ

ถังปิงหยุนเองก็ตะลึงงัน

แต่เพราะหวังฮ่าวหรานบอกไว้ก่อนแล้วว่า 'ให้ไหลไปตามสถานการณ์'

เธอที่ตกกระไดพลอยโจนไปแล้ว จึงได้แต่แสร้งทำท่าเขินอาย ตีแขนหวังฮ่าวหรานเบาๆ

"คนอยู่เยอะแยะ อย่าทำแบบนี้สิ"

"ก็เขาไม่เชื่อว่าเราเป็นแฟนกันนี่ ผมก็ต้องพิสูจน์ให้ดูหน่อย" หวังฮ่าวหรานตอบกลับหน้าตาย ก่อนจะหันไปยักคิ้วให้เหยียนกุยซาน

"ทีนี้เชื่อหรือยัง?"

เหยียนกุยซานขมวดคิ้วแน่น แววตาฉายประกายโทสะ แต่ยังพยายามเก็บอาการ

หวังฮ่าวหรานแอบทึ่งในใจ

สมกับเป็นตัวเอกราชาทหาร จิตแข็งใช้ได้

"ดูท่าทางคุณจะยังไม่เชื่อ งั้นแหกตาดูให้ชัดๆนะ"

พูดจบ หวังฮ่าวหรานก็ดึงร่างเพรียวบางของถังปิงหยุนเข้ามาจูบ... จูบอย่างดูดดื่ม

ถังปิงหยุนตกใจจนตาโต

ใจจริงอยากจะผลักเขาออก แต่ขืนทำแบบนั้นความก็แตกพอดี

เธอจึงจำยอมต้อง 'ให้ความร่วมมือ'

แต่ลึกๆแล้วถังปิงหยุนมีใจให้หวังฮ่าวหรานอยู่เป็นทุนเดิม สัมผัสนี้จึงไม่ได้น่ารังเกียจ กลับทำให้เธอเคลิบเคลิ้มและจมดิ่งลงสู่ห้วงอารมณ์อันวาบหวามโดยไม่รู้ตัว

ชั่วขณะนั้น เธอลืมไปเลยว่าตนกำลังอยู่ที่ไหน

เพล้ง!

ถ้วยกระเบื้องเคลือบในมือหนาที่เต็มไปด้วยหนังด้านของเหยียนกุยซานแตกละเอียดคามือ

[ติ๊ง! โฮสต์ทำให้จิตใจของตัวเอก 'เหยียนกุยซาน' เสียสมดุล ได้รับแต้มวายร้าย 400 แต้ม, ออร่าตัวเอกของเหยียนกุยซาน -20, ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +20!]

"พอได้แล้ว!" เหยียนกุยซานตวาดลั่น หมดความอดทน

หวังฮ่าวหรานทำหูทวนลม จูบต่อไม่ยั้ง

ครืดดด...

โต๊ะอาหารเนื้อแข็งเริ่มส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดภายใต้แรงบีบมหาศาลจากมือของเหยียนกุยซาน

[ติ๊ง! โฮสต์ทำให้จิตใจของตัวเอก 'เหยียนกุยซาน' เสียสมดุล ได้รับแต้มวายร้าย 400 แต้ม, ออร่าตัวเอกของเหยียนกุยซาน -20, ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +20!]

แคร่ก...

ผิวโต๊ะเริ่มปริแตก

[ติ๊ง! โฮสต์ทำให้จิตใจของตัวเอก 'เหยียนกุยซาน' เสียสมดุล ได้รับแต้มวายร้าย 400 แต้ม, ออร่าตัวเอกของเหยียนกุยซาน -20, ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +20!]

โบราณว่าทำอะไรอย่าให้เกินสามครั้ง

หวังฮ่าวหรานกลัวว่าเหยียนกุยซานจะสติแตกจนกู่ไม่กลับเหมือนเซียวอี้เฟิง เดี๋ยวจะอดเล่นสนุกต่อ จึงยอมถอนริมฝีปากออกจากถังปิงหยุนอย่างอ้อยอิ่ง

จะรีดขนแกะต้องค่อยๆรีด อย่ารีบเชือดทิ้ง เดี๋ยวอดได้ขนรอบหน้า

ถังปิงหยุนหายใจหอบถี่ หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบจะหลุดออกมานอกอก สองแก้มร้อนผ่าวแดงก่ำ

เธอปรายตามองค้อนหวังฮ่าวหรานด้วยความขัดเขินปนหมั่นไส้

เธอไม่มีประสบการณ์เรื่องพวกนี้เลยแม้แต่น้อย ตลอดเวลาได้แต่เป็นฝ่ายถูกกระทำ ปล่อยให้หวังฮ่าวหรานชักนำอยู่ฝ่ายเดียว

เธออายุตั้ง 23 แล้ว แต่กลับอ่อนหัดเหมือนเด็กน้อย

ในขณะที่ไอ้เด็กตัวแสบที่อายุน้อยกว่าเธอตั้งห้าปีกลับเชี่ยวชาญระดับปรมาจารย์

เจ้าเด็กนี่... ต้องผ่านผู้หญิงมาโชกโชนแน่ๆ

เหยียนกุยซานมองถังปิงหยุนด้วยสายตาผิดหวัง

"ผมรู้นะว่าคุณไม่พอใจเรื่องงานแต่ง แต่ก็ไม่ต้องถึงกับลงทุนจ้างไอ้เด็กเมื่อวานซืนมาเล่นละครตบตาผมขนาดนี้ก็ได้"

ถังปิงหยุนชะงักไปชั่วขณะ แปลกใจที่เขาดูออก แต่ก็ยังแข็งใจเล่นบทต่อ

"ฉันคบกับเขามานานแล้วจริงๆ จะเชื่อหรือไม่ก็เรื่องของคุณ"

"ผมไม่ได้โง่นะ เมื่อกี้ถึงคุณจะดูให้ความร่วมมือ แต่ท่าทางของคุณมันเกร็งและแข็งทื่อมาก ดูจากปฏิกิริยาแล้ว... นี่คงเป็นจูบแรกของคุณล่ะสิ?"

หวังฮ่าวหรานแสร้งทำหน้านิ่ง แต่ในใจแอบชมเชย

ไอ้หมอนี่ตาไวใช้ได้ สมกับเป็นตัวเอกราชาทหารผู้ผ่านโลกมาเยอะ ดูออกด้วยแฮะ?

รู้งี้ซ้อมบทกับถังปิงหยุนมาก่อนก็ดี

*****