บทที่ 109: สัญญาหมั้นของประธานสาวผู้เย็นชา

วันรุ่งขึ้น

แสงแดดสาดส่องสดใส

ณ ศาลากลางสวนภายในคฤหาสน์ตระกูลถัง

ชายชราแซ่ถังนั่งประจันหน้ากับเหยียนกุยซาน

ผู้เฒ่าถังบรรจงรินชาชั้นดีส่งให้แขกผู้มาเยือน

"ลองชิมดูสิ ยอดชา 'เสวี่ยติ่งหยินซัว(เข็มเงินยอดหิมะ)' เกรดพรีเมียม" ผู้เฒ่าถังเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม

เหยียนกุยซานยกถ้วยชาขึ้นจิบ ลิ้มรสชาติอันละมุนละไม ก่อนจะเอ่ยชมด้วยสีหน้าพึงพอใจ

"ของดีแบบนี้หาดื่มได้แค่ในประเทศเท่านั้นจริงๆ"

"ชีวิตในต่างแดนคงลำบากน่าดูสินะ?" ผู้เฒ่าถังถามแฝงความนัย

เขารู้เรื่องราวการใช้ชีวิตในต่างประเทศของเหยียนกุยซานมาพอสมควร ชื่อเสียงของเหยียนกุยซานโด่งดังคับฟ้า แต่แลกมาด้วยชีวิตที่ต้องแขวนอยู่บนเส้นด้ายตลอดเวลา

ผู้เฒ่าถังเองก็เคยผ่านสมรภูมิรบมาก่อน จึงรู้สึกชื่นชมและนับถือในตัวชายหนุ่มผู้นี้ไม่น้อย

"ก็เรื่อยๆครับ" เหยียนกุยซานตอบเลี่ยงๆ ไม่ได้ลงรายละเอียด

"แล้วปู่ของเธอเป็นยังไงบ้าง?" ผู้เฒ่าถังนึกถึงสหายเก่า

"นอนติดเตียงครับ คงอยู่ได้อีกไม่นาน" เหยียนกุยซานถอนหายใจ

"แล้วเธอวางแผนชีวิตต่อจากนี้ยังไง?" ผู้เฒ่าถังเข้าประเด็น

"ไหนๆก็กลับมาแล้ว ก็คงอยากใช้ชีวิตสงบๆบ้างครับ"

"พูดแบบนี้แสดงว่าเธอไม่ขัดข้องเรื่องการหมั้นหมายแล้วใช่ไหม?"

"ผมอยากทำตามความปรารถนาสุดท้ายของปู่ก่อนท่านจะสิ้นใจ เรื่องหมั้นผมตกลงครับ" เหยียนกุยซานตอบด้วยน้ำเสียงที่เจือความจำใจและไม่เต็มใจนัก

เขาอยากใช้ชีวิตสงบๆก็จริง แต่สงบในแบบของเขาคือการท่องราตรีเคล้านารี ไม่ใช่การผูกมัดตัวเองด้วยการแต่งงาน

ถ้าไม่ใช่เพราะปู่ที่นอนพะงาบๆ พร่ำเพ้ออยากเห็นเขาเป็นฝั่งเป็นฝา ชาตินี้เขาคงไม่คิดเรื่องแต่งงาน

เขาคือหมาป่าพเนจร หัวใจไม่เคยหยุดอยู่ที่ใคร

และที่สำคัญ เขาไม่คิดว่าจะมีผู้หญิงคนไหนในโลกนี้... คู่ควรที่จะเป็นภรรยาของเขา

ผู้เฒ่าถังผู้เจนโลก มองปราดเดียวก็ทะลุปรุโปร่งถึงความคิดของชายหนุ่ม

"ลองดูนี่สิ" ผู้เฒ่าถังหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เปิดอัลบั้มรูป แล้วยื่นให้เหยียนกุยซาน

เหยียนกุยซานรับมาอย่างงงๆ สายตาเหลือบมองหน้าจอ

ภาพที่ปรากฏคือหญิงสาวหน้าตาสะสวยจนแทบลืมหายใจ บุคลิกเย็นชาดุจน้ำแข็ง

หัวใจของเหยียนกุยซานกระตุกวูบ นิ้วมือเลื่อนดูรูปภาพถัดไปโดยอัตโนมัติ

ในอัลบั้มมีรูปสาวงามคนนี้เป็นร้อยรูป

เหยียนกุยซานดูวนไปวนมาถึงสิบรอบ

ผู้เฒ่าถังยิ้มกริ่ม หลานสาวเขาสวยสะท้านฟ้าขนาดนี้ ถ้าเหยียนกุยซานไม่หวั่นไหวสิแปลก

"คนนี้คือ..." เหยียนกุยซานถามเสียงตื่นเต้นหลังจากตั้งสติได้

เขาเดินทางไปทั่วโลก พบเจอสาวงามมานับไม่ถ้วน แต่ไม่เคยมีใครทำให้ใจเขาเต้นแรงได้ขนาดนี้

"หลานสาวฉันเอง ถังปิงหยุน" ท่านผู้เฒ่าถังตอบยิ้มๆ

"ขอเสียมารยาทนะครับ ท่านผู้เฒ่ามีหลานสาวกี่คน?" เหยียนกุยซานจำได้ว่าปู่เคยบอกว่าคู่หมั้นคือหลานสาวตระกูลถัง

"มีแค่คนเดียว"

ได้ยินคำตอบ เหยียนกุยซานก็ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก แอบลิงโลดในใจ

"ลูกชายกับลูกสะใภ้ฉันจากไปเพราะอุบัติเหตุเมื่อหลายปีก่อน ทิ้งหลานชายสองคนกับหลานสาวคนนี้ไว้ หลานชายสองคนนั้นไม่ได้เรื่อง ไม่มีหัวคิดทำธุรกิจ ฉันไม่อยากให้ธุรกิจที่ฉันสร้างมากับมือต้องพังพินาศในมือพวกมัน เลยตั้งใจจะมอบมรดกให้ปิงหยุนที่มีหัวการค้าสานต่อ"

ใบหน้าเหี่ยวย่นของผู้เฒ่าถังฉายแววกังวล

"แต่การให้ผู้หญิงตัวเล็กๆแบกรับภาระหนักอึ้งขนาดนี้ ฉันก็อดห่วงไม่ได้ หนึ่งคือกลัวพี่ชายไม่เอาถ่านสองคนนั้นจะทำร้ายน้องสาวเพราะความอิจฉา สองคือคู่แข่งทางธุรกิจที่จ้องจะเล่นงานเราอยู่ตลอดเวลา"

เหยียนกุยซานพยักหน้าช้าๆ เข้าใจความหมายของท่านผู้เฒ่าถังดี เขาจึงให้คำมั่นสัญญาอย่างหนักแน่น

"ผู้เฒ่าถังวางใจเถอะครับ ตราบใดที่มีผมอยู่ ผมจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องเธอแม้แต่ปลายเล็บ และจะไม่มีใครรังแกเธอได้เด็ดขาด"

"ฮ่าๆ ได้ยินเธอพูดแบบนี้ฉันก็ตายตาหลับแล้ว" ผู้เฒ่าถังหัวเราะอย่างโล่งใจ

ที่จริงแล้ว เหตุผลที่เขาเร่งรัดงานแต่งนี้ ส่วนหนึ่งก็เพื่อรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับเพื่อนเก่า อีกส่วนหนึ่งก็เพื่อหาคนมาเป็นเกราะคุ้มกันภัยให้ถังปิงหยุน

เขารู้กิตติศัพท์ของเหยียนกุยซานดี

มีคำสัญญาจาก 'ราชาหมาป่าโลหิต' เขาจึงวางใจได้เต็มร้อย

"ท่านผู้เฒ่าครับ แล้ว... ความคิดเห็นของปิงหยุนล่ะครับ?" เหยียนกุยซานนึกถึงประเด็นสำคัญอีกข้อ

"เธอยังไม่รู้เรื่องนี้"

"ยังไม่รู้?!" เหยียนกุยซานตกใจ กังวลขึ้นมาทันที

สมัยนี้มันยุคเสรีภาพ ความรักเป็นเรื่องส่วนบุคคล ผู้หญิงยุคใหม่คงต่อต้านการคลุมถุงชนน่าดู

ถ้าถังปิงหยุนคัดค้านหัวชนฝาจะทำยังไง?

"ไม่ต้องห่วง ถึงปิงหยุนจะไม่พอใจ แต่ฉันมีวิธีจัดการให้เธอยอมตกลงได้" ผู้เฒ่าถังยิ้มเจ้าเล่ห์ รอยย่นบนใบหน้าขยับตามแรงยิ้ม

ตึก... ตึก... ตึก...

เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นดังใกล้เข้ามา

หูของเหยียนกุยซานดีเลิศ เขาหันขวับไปมองทันที

เห็นหญิงสาวร่างสูงโปร่ง ขายาวเรียว เดินตรงเข้ามา

ใบหน้าสวยสดงดงามแฝงความเย็นชาและหยิ่งทระนง ดูเข้าถึงยาก

เหยียนกุยซานจำได้ทันทีว่าเป็นคนเดียวกับในรูป

เพียงแค่ตัวจริงสวยกว่าในรูปเสียอีก

โดยเฉพาะบุคลิกเย็นชานั่น...

จากประสบการณ์อันโชกโชนของเขา ผู้หญิงแบบนี้จีบยากที่สุด

แต่นั่นแหละ ยิ่งยาก ยิ่งท้าทายสัญชาตญาณนักล่า

ถังปิงหยุนเดินเข้ามาในศาลา ปรายตามองชายแปลกหน้าแวบหนึ่ง

สายตาโลมเลียของเขาทำให้เธอรู้สึกไม่ชอบใจ

เธอเมินเฉยต่อเขา แล้วหันไปถามปู่

"คุณปู่เรียกหนูมามีธุระอะไรหรอคะ?"

"มานี่สิ ปู่จะแนะนำใครให้รู้จัก" ผู้เฒ่าถังผายมือไปทางเหยียนกุยซาน

"สวัสดีครับคุณถังปิงหยุน ผมชื่อเหยียนกุยซาน" เหยียนกุยซานลุกขึ้นยืน ยื่นมือออกไปทักทาย

ถังปิงหยุนเพียงแค่ปรายตามอง ไม่คิดจะยื่นมือตอบ

เหยียนกุยซานค้างมือเก้อ แต่เขาก็ไม่ถือสา ยักไหล่เบาๆแล้วดึงมือกลับอย่างเป็นธรรมชาติ

"คุณปู่คะ ที่บริษัทงานยุ่งมาก หนูไม่มีเวลามาทำความรู้จักคนว่างงานหรอกนะคะ" ถังปิงหยุนตัดบท

"เขาไม่ใช่คนว่างงาน แต่เขาคือ... ว่าที่สามีของหลาน" ผู้เฒ่าถังบอกตามตรง

"อะไรนะคะ?!" ถังปิงหยุนนึกว่าหูฝาด

"ตามนั้นแหละ นี่เป็นสัญญาที่ปู่ตกลงกับเพื่อนเก่าไว้ตั้งแต่สมัยก่อน"

"คุณปู่! นี่มันยุคไหนแล้วคะ ยังจะมีสัญญาโบราณแบบนั้นอีกเหรอ? เรื่องแต่งงานหนูจัดการเองได้ ไม่ต้องรบกวนคุณปู่หรอกค่ะ" ถังปิงหยุนหัวเราะขื่น รู้สึกเหมือนฟังเรื่องตลก

"เรื่องนี้ปู่ตัดสินใจแล้ว ยังไงหลานก็ต้องแต่ง!" ผู้เฒ่าถังกล่าวเสียงแข็ง

ถังปิงหยุนชะงัก

ปู่ไม่เคยดุเธอแบบนี้มาก่อน

ตั้งแต่เล็กจนโต ปู่ตามใจเธอมาตลอด ไม่เคยขึ้นเสียงใส่เลยสักครั้ง

"คุณปู่คะ เรื่องอื่นหนูยอมได้หมด แต่เรื่องนี้เรื่องเดียวที่หนูยอมไม่ได้!"

"หลาน... หลานว่ายังไงนะ?!" ผู้เฒ่าถังใช้ไม้เท้าพยุงตัวลุกขึ้นยืน ตัวสั่นด้วยความโกรธ

"หนูไม่แต่ง! ถ้าคุณปู่อยากแต่งนักก็แต่งเองสิคะ!"

พูดจบถังปิงหยุนก็หันหลังกลับ เตรียมจะเดินหนี ไม่อยากเสียเวลาทะเลาะด้วย

"หลาน... หลาน... พรวด!" ท่านผู้เฒ่าถังหน้าแดงก่ำ ก่อนจะกระอักเลือดออกมาคำโต แล้วล้มฟุบลงไปกองกับพื้น

"คุณปู่?! คุณปู่คะ!"

ถังปิงหยุนหันกลับมาเห็นภาพนั้น ร้องลั่นด้วยความตกใจสุดขีด

*****