บทที่ 101: กำแพงมีหู

ฉินหยุนหานยังคงอาลัยอาวรณ์ อยากจะอยู่กับหวังฮ่าวหรานให้นานกว่านี้อีกหน่อย แต่เวลาก็ล่วงเลยมาจนดึกมากแล้ว

"เดี๋ยวฉันโทรเรียกคนขับรถมารับละกัน" หวังฮ่าวหรานหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดโทรออกไปยังเบอร์ที่ไม่มีอยู่จริง

เขาแนบโทรศัพท์กับหู รอสักพักแล้วก็วางลง

"ไม่มีคนรับสายเหรอ?" ฉินหยุนหานถามขึ้นเมื่อเห็นว่าเขาดูเหมือนจะโทรไม่ติด

"ใช่ ไม่รู้ว่าคนขับหายไปไหน" หวังฮ่าวหรานตีหน้าเศร้า

"ดึกขนาดนี้แล้ว หน้าโรงเรียนคงไม่มีแท็กซี่ผ่าน สงสัยฉันต้องเดินกลับบ้านซะแล้ว"

"บ้านนายอยู่แถวไหน?"

"หมู่บ้านลี่สุ่ย"

หมู่บ้านลี่สุ่ยเป็นย่านคนรวยของเมืองชิงหลิง ห่างจากที่นี่ประมาณยี่สิบนาทีถ้ารั่งรถ แต่ถ้าเดิน คงถึงบ้านตอนตีสามตีสี่

"เดินกลับมันไกลเกินไปนะ จะไหวเหรอ" ฉินหยุนหานเป็นห่วง

"งั้น... ขอนอนค้างที่นี่สักคืนได้ไหม? ฉันนอนพื้นก็ได้" หวังฮ่าวหรานสบโอกาสรุกฆาต

"หา? เอ่อ... คือ..." ฉินหยุนหานลังเล

"จริงๆแล้วฉันแค่อยากคุยกับเธอต่ออีกหน่อย แต่ถ้าเธอไม่สบายใจ งั้นฉันเดินกลับก็ได้" หวังฮ่าวหรานแสร้งทำหน้าเศร้าสร้อย เดินคอตกไปทางประตู

"เดี๋ยวก่อน!" ฉินหยุนหานทนเห็นภาพนั้นไม่ได้ จึงรีบเรียกเขาไว้

"ฉันไม่ได้ไม่ไว้ใจนายนะ แค่เมื่อกี้ตกใจนิดหน่อย นาย... นายค้างที่นี่ก็ได้"

จริงๆแล้วเธอก็กลัวความมืด ถ้ามีคนอยู่เป็นเพื่อนคงจะอุ่นใจกว่า

และลึกๆแล้ว เธอก็อยากอยู่กับหวังฮ่าวหรานต่อนั่นแหละ

แต่ด้วยความเป็นกุลสตรี เลยไม่กล้าพูดออกไปตรงๆ

"นายนั่งตามสบายนะ ฉัน... ฉันขอตัวไปอาบน้ำก่อน" ฉินหยุนหานหน้าแดงก่ำ รีบคว้าเสื้อผ้าแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำไป

อากาศร้อนอบอ้าวขนาดนี้ ไม่ได้อาบน้ำคงนอนไม่หลับ

คนรักสะอาดอย่างเธอทนไม่ได้หรอก

เมื่อฉินหยุนหานหายเข้าไปในห้องน้ำ หวังฮ่าวหรานก็แอบยิ้มมุมปาก

ไม่กลับบ้าน นอนพื้น... นี่แค่แผนขั้นแรก

สเต็ปต่อไปก็คือ:

พื้นมันเย็นจัง ขอนอนเตียงด้วยคนนะ เรานอนคนละฝั่ง สัญญาจะไม่ล้ำเส้น

นอนไม่หลับเลย ขอจับมือหน่อยได้ไหม จะได้เจอกันในฝัน

ยังไม่หลับอีก ขอกอดหน่อยนะ

มือวางไว้เฉยๆ ไม่ขยับมั่วซั่วแน่นอน

ขอดูหน่อยนะ แค่ดูเฉยๆ!

สัญญา แค่ถูๆไถๆ ไม่ใส่เข้าไปหรอก!

แล้วสุดท้าย... ก็เรียบร้อยโรงเรียนจีน

สูตรสำเร็จตามตำราเป๊ะ ด้วยค่าความชอบระดับ 'รักที่ไม่มีวันเสื่อมคลาย' ของฉินหยุนหาน รับรองว่าเสร็จโจรแน่นอน

ระหว่างรอ หวังฮ่าวหรานเปิดใช้ตาทิพย์ส่องดูเล่นๆ

ทีแรกกะดูว่าฉินหยุนหานจะอาบน้ำเสร็จเมื่อไหร่ แต่สายตาดันเหลือบไปเห็นห้องข้างๆ

เซียวอี้เฟิง!

หมอนั่นกำลังเอาหูแนบผนังแอบฟังอยู่!

หวังฮ่าวหรานตกใจแทบแย่

ห้องข้างๆเป็นห้องพักกลางวันของซ่งเจินอวี่ ห้องแคบๆที่ไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวกอะไรมาก กลางคืนเธอไม่ได้นอนที่นี่

สมเป็นตัวเอกจริงๆ มีความสามารถรอบด้าน ขนาดแอบย่องมาแอบฟังข้างห้องยังไม่มีใครรู้ตัว

เซียวอี้เฟิงเอาหูแนบผนัง สีหน้าโกรธจัด นิ้วจิกผนังจนเป็นรอย

ดูท่าจะเดือดดาลน่าดู

คงแอบฟังอยู่นานแล้ว ได้ยินบทสนทนาหวานหยดย้อยระหว่างเขากับฉินหยุนหานเข้าไป คงจุกอกตายชัก

ไม่โกรธก็แปลกแล้ว

"ไอ้หมอนี่ชักจะเกะกะแล้วสิ..."

หวังฮ่าวหรานเริ่มไม่พอใจ

จัวชิวเฉินอวี้ยังหาวัตถุดิบปรุงพิษจัดการเซียวอี้เฟิงไม่ครบ เขาเลยยังใช้ไม้ตายไม่ได้

ถ้าปะทะกันตรงๆ เขาก็ชนะได้แหละ แต่คงเสียงดังเอิกเกริก

แผนเผด็จศึกฉินหยุนหานคงล่มไม่เป็นท่า

คิดไปคิดมา หวังฮ่าวหรานตัดสินใจดูสถานการณ์ไปก่อน

เซียวอี้เฟิงอาจจะตามรอยเขามา หรืออาจจะตามมาเพราะฉินหยุนหาน

แต่ไม่ว่าจะเพราะอะไร หมอนั่นต้องลงมือแน่

หวังฮ่าวหรานไม่เชื่อหรอกว่ามันจะทนยืนฟังอยู่เฉยๆได้ทั้งคืน

สักพัก ฉินหยุนหานก็อาบน้ำเสร็จ

"ฉันขอไปอาบบ้างนะ" หวังฮ่าวหรานยิ้ม แล้วเดินสวนเข้าไปในห้องน้ำ

อากาศร้อนอบอ้าว เหงื่อท่วมตัว เหนียวเหนอะหนะไปหมด ขืนไม่อาบน้ำคงนอนไม่หลับ

ถึงจะไม่มีเสื้อผ้าเปลี่ยนก็ช่างมันเถอะ คืนนี้มี 'ภารกิจสำคัญ' ต้องทำ

เมื่อเข้าห้องน้ำ หวังฮ่าวหรานยังไม่เปิดฝักบัว แต่ใช้ตาทิพย์จับตาดูเซียวอี้เฟิงต่อ

หลังจากแนบหูฟังอยู่อีกสักพัก เซียวอี้เฟิงก็เอาผ้าขนหนูมาพันหน้า แล้วย่องออกจากห้องข้างๆ พอเห็นว่าทางสะดวก ก็ตรงมาเคาะประตูห้องฉินหยุนหาน

"ใครคะ?" ฉินหยุนหานถาม

"ครูฉีเองค่ะ รบกวนเปิดประตูหน่อยได้ไหม? ห้องครูกระดาษทิชชู่หมด ขอยืมหน่อยสิ" เสียงตอบกลับเป็นเสียงผู้หญิงวัยกลางคน

แต่ภาพที่หวังฮ่าวหรานเห็นผ่านตาทิพย์ คนพูดคือเซียวอี้เฟิงชัดๆ!

เชี่ยเอ๊ย! ตัวเอกแม่งโคตรเทพ!

ดัดเสียงผู้หญิงได้ด้วย?!

อีกด้านหนึ่ง

ฉินหยุนหานไม่รู้ว่าครูฉีคือใคร แต่ฟังจากเสียงก็รู้ว่าเป็นผู้หญิง

เธอไม่ได้ระแวงสงสัย จึงหยิบห่อทิชชู่ แง้มประตูออกเล็กน้อยเพื่อยื่นให้ กะจะรีบๆส่งให้เสร็จๆไป

เพราะมีหวังฮ่าวหรานอยู่ในห้อง เธอไม่อยากให้ใครเห็น เดี๋ยวจะเป็นขี้ปากชาวบ้าน

แต่ยังไม่ทันจะได้เห็นหน้าคนขอ มือปริศนาก็สอดเข้ามาทางช่องประตู

แล้วจี้จุดเข้าที่ไหล่ของเธอ

ฉินหยุนหานรู้สึกง่วงงุนขึ้นมากะทันหัน ร่างกายอ่อนระทวย ทรุดลงไปกองกับพื้น หมดสติไปทันที

เซียวอี้เฟิงรีบแทรกตัวเข้ามาในห้อง แล้วปิดประตูล็อคกลอน

"มันจะทำอะไร?"

หวังฮ่าวหรานที่แอบดูอยู่ในห้องน้ำเริ่มสงสัย

เขาจ้องมองต่อไป

เซียวอี้เฟิงเดินตรงมาที่ห้องน้ำ หยิบเข็มเงินออกมาจากอกเสื้อ แล้วยื่นมือจะเคาะประตู

"หวังฮ่าวหราน เปิดประตูหน่อย" เสียงพูดเหมือนฉินหยุนหานถึงเก้าส่วน

เทพ! เอ็งจะเทพไปไหนวะ!

เลียนเสียงฉินหยุนหานได้ด้วย!

หวังฮ่าวหรานสบถในใจ

ด้วยค่าพลังต่อสู้ตอนนี้ เขาชนะเซียวอี้เฟิงได้แน่ แต่โอกาสฆ่าให้ตายมีน้อยมาก

อย่างดีที่สุดเซียวอี้เฟิงก็แค่บาดเจ็บสาหัสแล้วหนีไป

แถมเซียวอี้เฟิงเป็นหมอเทวดา รักษาตัวเองได้ ไม่นานก็หาย

ถ้าจัดการไม่เด็ดขาด มันจะรู้ตัวและระวังมากขึ้น สู้หาจังหวะลอบกัดดีกว่า

หวังฮ่าวหรานตัดสินใจได้ในทันที

"หวังฮ่าวหราน เปิดประตูหน่อยสิคะ ฉันเอาผ้าขนหนูมาให้เช็ดตัว"

หน้าประตู เซียวอี้เฟิงดัดเสียงฉินหยุนหานออดอ้อน

หวังฮ่าวหรานแทบจะอ้วกแตก

ไอ้ตัวเอกเวร! จะน่าขยะแขยงไปถึงไหน?

ปลอมเป็นผู้หญิงยังไม่พอ ยังดัดจริตทำเสียงอ้อนอีก!

*****