บทที่ 100: ต่างคนต่างแผนการ

"หยุนหานกับฮ่าวหรานรู้จักกันมานานแล้ว จะสนิทกันก็ไม่แปลกนี่"

ฉินไคตอบกลับอย่างไม่ยี่หระเมื่อได้ยินคำฟ้องของเซียวอี้เฟิง

"คุณอาฉินครับ ที่ผมบอกว่าสนิทกัน ไม่ใช่สนิทแบบเพื่อนนะครับ แต่สนิทแบบ... คนรัก" เซียวอี้เฟิงพูดตรงๆ

"หืม? หยุนหานกับฮ่าวหรานคบหากันเหรอ?!" ฉินไคตกใจเล็กน้อย ก่อนจะเปลี่ยนเป็นยิ้มกว้างอย่างพึงพอใจ

"หยุนหานก็โตเป็นสาวแล้ว มีความรักบ้างก็เป็นเรื่องปกติ ฮ่าวหรานเองก็เป็นเด็กดีมีอนาคตไกล"

ได้ยินแบบนั้น หน้าเซียวอี้เฟิงแทบจะกลายเป็นสีถ่าน

ท่าทีของฉินไคชัดเจนว่าไม่คัดค้าน แถมยังดูจะสนับสนุนเสียด้วยซ้ำ

ก็อย่างว่า หวังฮ่าวหรานกับฉินหยุนหานทั้งฐานะชาติตระกูลและหน้าตาเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก

แต่เซียวอี้เฟิงไม่มีทางยอมรับเด็ดขาด!

"ในเมื่อคุณอาฉินไม่ว่าอะไร ก็ถือว่าผมหวังดีเกินเหตุไปเองครับ"

เซียวอี้เฟิงเก็บความไม่พอใจไว้ในอก แสร้งทำหน้าเจียมเนื้อเจียมตัว

เขาหมายปองคุณหนูอยู่ ขืนแสดงออกว่าหึงหวงให้ฉินไครู้ มีหวังโดนไล่ออกแน่นอน

"อี้เฟิง อาต้องเข้าประชุมแล้ว แล้วเจอกันนะ" ฉินไคตัดบทเมื่อผู้ช่วยเข้ามาเตือนเรื่องเวลาประชุม

"ครับคุณอา ผมจะรีบไปสืบเรื่องสามคนนั้นทันที" เซียวอี้เฟิงรับคำแล้วเดินออกจากห้องไป

แต่พอก้าวออกจากฉินกรุ๊ป เขากลับไม่ได้มุ่งหน้าไปสืบเรื่องศัตรูทางธุรกิจตามที่รับปาก

เหตุผลที่เขาได้มาเป็นบอดี้การ์ดก็เพราะฉินหยุนหานตกอยู่ในอันตราย ถ้าอันตรายหมดไป เขาก็หมดหน้าที่

ดังนั้นเรื่องสืบหาคนร้าย... ไม่จำเป็นต้องรีบร้อน

สิ่งที่เขากลัวที่สุดตอนนี้คือการที่หวังฮ่าวหรานจะล่วงเกินคุณหนูของเขา

แค่จับมือถือแขน ขายังพอทนได้

แต่ถ้าถึงขั้นจูบ หรือ... มากกว่านั้น... เขาคงอกแตกตาย!

ในเมื่อฉินไคไม่จัดการ เขาก็ต้องลงมือเอง

วิธีหยุดผู้ชายเจ้าชู้ที่ดีที่สุดคือ... การทำให้มัน 'ใช้งานไม่ได้' อีกต่อไป

คนโบราณเขาคิดค้นวิธีนี้มานานแล้ว นั่นคือ 'ขันที'

แน่นอนว่าเขาคงไม่บ้าถึงขนาดไปจับตอนให้เลือดสาด

แค่ใช้วิชาแพทย์ขั้นเทพของเขา ทำให้มัน 'นกเขาไม่ขัน' ตลอดกาลแบบเงียบๆก็พอ

รับรองว่าหมอเทวดาหน้าไหนก็รักษาไม่หาย

เมื่อวางแผนเสร็จสรรพ เซียวอี้เฟิงก็มุ่งหน้าไปที่โรงเรียนทันทีเพื่อหาจังหวะลงมือ

ช่วงพักเบรกระหว่างคาบเรียนภาคค่ำ

"พี่หยุนหาน เลิกเรียนแล้วฉันว่าจะกลับบ้านไปเยี่ยมคุณปู่หน่อย"

"ปู่มู่เป็นอะไรมากหรือเปล่า?"

"เมื่อตอนกลางวันท่านตากแดดออกกำลังกายนานไปหน่อยเลยเป็นลมแดด ให้น้ำเกลือแล้วอาการดีขึ้นมาก แต่ฉันก็ยังอยากไปดูให้เห็นกับตา ไม่ได้กลับบ้านตั้งนานแล้วด้วย"

"ค่อยยังชั่วหน่อย" ฉินหยุนหานโล่งอก แต่แล้วก็ทำหน้ามุ่ย

"งั้นคืนนี้ฉันก็ต้องนอนคนเดียวน่ะสิ?"

ฉินหยุนหานกับมู่เจาเจานอนห้องเดียวกันมาหลายปีจนชิน แถมเธอยังเป็นคนกลัวความมืด

พอต้องนอนคนเดียวก็เลยอดหวั่นใจไม่ได้

"ไม่เป็นไรหรอกพี่ ปิดไฟ หลับตา แป๊บเดียวก็เช้าแล้ว" มู่เจาเจาปลอบ

"กลัวจะนอนไม่หลับน่ะสิ" ฉินหยุนหานบ่นอุบ

"งั้นชวนเพื่อนผู้หญิงสักคนมานอนเป็นเพื่อนไหม จะได้ไม่กลัว" มู่เจาเจาเสนอไอเดีย

"ช่างเถอะ ฉันชินแค่การนอนกับเธอ" ฉินหยุนหานส่ายหน้าปฏิเสธ ก่อนจะฮึดสู้ "แค่คืนเดียวเอง สบายมาก ฉันทำได้!"

......

"คืนนี้ฉินหยุนหานอยู่คนเดียว..."

หวังฮ่าวหรานที่แอบฟังผ่านหูฟังยิ้มมุมปาก

เขากำลังหาโอกาสเข้าหาฉินหยุนหานอยู่พอดี สวรรค์ช่างเป็นใจเสียจริง

ถ้าไม่ฉวยโอกาสนี้ไว้ก็คงเสียชาติเกิดแย่

สามคาบเรียนภาคค่ำผ่านไปอย่างรวดเร็ว นักเรียนทยอยออกจากห้องเรียน

ฉินหยุนหานกอดหนังสือเรียนเดินกลับหอพักครู

สักพักเธอก็มาถึงหน้าห้อง หยิบกุญแจเตรียมจะไขประตู

"หยุนหาน?"

เสียงเรียกดังขึ้นไม่ไกล

ฉินหยุนหานหันไปมอง เห็นหวังฮ่าวหรานเดินตรงเข้ามา

ในมือเขาหิ้วถุงพลาสติกหลายใบ กลิ่นหอมฉุยลอยมาเตะจมูก

จมูกไวยิ่งกว่าเรดาร์ เธอรู้ทันทีว่าเป็นของกิน

"มาทำอะไรที่นี่เหรอ?" ฉินหยุนหานถามด้วยความดีใจ

"ซื้อของรอบดึกมาฝาก กินไหม?" หวังฮ่าวหรานชูถุงในมือ

"เพิ่งเลิกเรียนเอง ไปซื้อมาตอนไหนเนี่ย?" ฉินหยุนหานตาโต

"ฉันโดดเรียนคาบสุดท้ายออกไปซื้อน่ะ" หวังฮ่าวหรานโกหกหน้าตาย จริงๆก็แค่สั่งให้คนขับรถไปซื้อมา

แต่ฉินหยุนหานกลับเชื่อสนิทใจ แถมยังซาบซึ้งจนน้ำตาซึม

อุตส่าห์โดดเรียนเพื่อไปซื้อของกินให้เธอ... เขาช่างดีกับเธอเหลือเกิน

[ติ๊ง! โฮสต์ทำให้หัวใจของนางเอก 'ฉินหยุนหาน' หวั่นไหว ได้รับแต้มวายร้าย 100 แต้ม!]

"เข้ามาสิ" ฉินหยุนหานเปิดประตูต้อนรับ

หวังฮ่าวหรานเดินตามเข้าไป วางถุงอาหารลงบนโต๊ะเล็กในห้อง

"มู่เจาเจาล่ะ?" เขาแกล้งถาม

"เจาเจากลับบ้านน่ะ"

"งั้นเหรอ? ซื้อมาเยอะซะด้วยสิ เธอกินคนเดียวหมดไหมเนี่ย" หวังฮ่าวหรานยิ้ม พลางเปิดกล่องอาหารทั้งเก้ากล่อง

เยอะขนาดนี้ ฉินหยุนหานกินได้สักหนึ่งในสามก็เก่งแล้ว

"โห! เยอะขนาดนี้ใครจะไปกินหมด" ฉินหยุนหานบ่นอุบ ก่อนจะถามกลับ "นายหิวไหม?"

"นิดหน่อย"

"งั้นมากินด้วยกันสิ"

"ได้เลย" หวังฮ่าวหรานรอประโยคนี้อยู่แล้ว

พูดจบ เขาก็ถือวิสาสะปิดประตูห้อง ลงกลอน

ฉินหยุนหานไม่ได้รู้สึกตะขิดตะขวงใจอะไร

นี่เป็นหอพักครู มีคนเดินผ่านไปผ่านมาตลอด

เธอก็กลัวคนอื่นเห็นเหมือนกันว่าอยู่กับผู้ชายสองต่อสองในห้อง

ยิ่งมีใจให้เขาอยู่แล้ว ก็ยิ่งร้อนตัวกลัวคนรู้เข้าไปใหญ่

หวังฮ่าวหรานหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดหนังรักโรแมนติกให้ดูระหว่างกิน

ทั้งสองคนกินไปดูไปอย่างช้าๆ

บวกกับฉินหยุนหานที่ต้องรักษาภาพลักษณ์กุลสตรี กินคำเล็กๆเคี้ยวช้าๆ หนังความยาว 90 นาทีจบลงแล้ว แต่อาหารยังไม่หมด

แต่ฉินหยุนหานอิ่มจนจุกแล้ว กินต่อไม่ไหว

"ห้าทุ่มแล้วเหรอเนี่ย?" หวังฮ่าวหรานดูเวลาในมือถือแล้วแกล้งทำท่าตกใจ

"จริงด้วย ดึกขนาดนี้แล้วเหรอ" ฉินหยุนหานยิ้มหวาน

ได้กินข้าวและดูหนังกับคนที่ชอบ ช่างเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขและเพลิดเพลิน

เผลอแป๊บเดียวเวลาก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว

*****