บทที่ 89: ศึกชิงนายของสองราชินีน้ำส้มสายชู

เมื่อฟางเหิงตอบตกลง หวังฮ่าวหรานก็เริ่มดำเนินการโอนเงินผ่านแอปธนาคาร

ไม่ถึงสิบนาที เงินจำนวน 7.7 ล้านหยวนก็โอนเข้าบัญชีของฟางเสวียนเรียบร้อย

เพื่อความแน่ใจ ฟางเสวียนจึงโชว์หน้าจอโทรศัพท์ให้น้องชายดู

"อาเหิง ดูนี่สิ เงินเข้าแล้วนะ"

"โอเค เยี่ยมเลย" ฟางเหิงยิ้มหน้าบาน ยื่นมือไปจับกับหวังฮ่าวหราน

"ยินดีที่ได้ร่วมธุรกิจกัน"

"เช่นกัน" หวังฮ่าวหรานจับมือตอบ พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ซ่อนไว้ในใจ

"พี่ พี่ส่งข้าวเสร็จแล้วใช่ไหม งั้นเรากลับพร้อมกันเลยสิ" ฟางเหิงมองรถเฟอร์รารี่ด้วยความตื่นเต้น อยากลองนั่งซูเปอร์คาร์สักครั้ง

ในใจแอบคิดเล่นๆว่าถ้ามีเงินเมื่อไหร่จะถอยมาขับเองสักคัน

"อาเหิงกลับไปก่อนเถอะ พี่ยังมีธุระต้องไปทำให้เจ้านายต่ออีกหน่อย" ฟางเสวียนปฏิเสธอย่างนุ่มนวล

รถคันนี้เป็นของเจิ้นหลี่ แถมหวังฮ่าวหรานก็ยืนหัวโด่ดูอยู่ เธอไม่กล้าเอารถเจ้านายไปรับส่งคนอื่นซี้ซั้วหรอก

กลัวน้องชายจอมซุ่มซ่ามจะทำรถเป็นรอย เดี๋ยวจะซวยเอา

"ก็ได้ งั้นผมกลับเอง" ฟางเหิงเข้าใจและไม่เซ้าซี้

พอดีมีแท็กซี่ผ่านมา ฟางเหิงจึงโบกและขึ้นรถจากไปจนลับสายตา

"เดี๋ยวฉันไปธนาคารแถวนี้โอนเงินคืนให้คุณนะคะ" ฟางเสวียนเอ่ยขึ้น

บัญชีของเธอเป็นบัญชีธรรมดา วงเงินโอนต่อวันมีจำกัด ถ้าโอนผ่านแอปอาจจะช้าและยุ่งยาก เธออยากรีบจัดการเงินก้อนโตนี้ให้พ้นตัว

"รอก่อน เดี๋ยวฉันกินข้าวเสร็จแล้วจะพาไป"

"คะ?" ฟางเสวียนงง

"แค่นี้รอไม่ได้หรอ?" หวังฮ่าวหรานแกล้งแซว

"มะ...ไม่ใช่ค่ะ" ฟางเสวียนรีบปฏิเสธ

เธอเป็นคนซื่อสัตย์ รับเงินเขามาแล้ว ก็ต้องบริการให้เต็มที่

"เธอเฝ้าแจกันนี่ไว้ก่อน ฉันเรียกคนขับรถมารับของแล้ว"

"หมายความว่าพอคนขับรถมารับของ ฉันก็กลับได้เลยใช่ไหมคะ?"

"เปล่า เธอต้องรอฉันกินข้าวเสร็จแล้วออกมาหา ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย"

"อ๋อ... เข้าใจแล้วค่ะ"

หวังฮ่าวหรานหิ้วถุงอาหารเดินกลับเข้าโรงเรียน

"ถืออะไรมาเยอะแยะน่ะ?"

เมื่อเดินมาถึงหน้าห้องเรียน ฉินหยุนหานที่ยืนพิงระเบียงชมวิวอยู่ก็เอ่ยทักด้วยความอยากรู้อยากเห็น

จริงๆเธอมายืนรอเพื่อจะได้ 'บังเอิญ' เจอเขาตั้งนานแล้ว

"วันนี้เบื่อข้าวโรงอาหาร เลยสั่งอาหารจากโรงแรมมากินน่ะ" หวังฮ่าวหรานอธิบาย ก่อนจะถามตามมารยาท

"ทานข้าวหรือยัง มากินด้วยกันไหม?"

"เอาสิ! ฉันยังไม่ได้กินพอดีเลย!" ฉินหยุนหานตอบรับทันทีโดยไม่ลังเล

"พี่หยุนหาน มาทำอะไรตรงนี้น่ะ?" มู่เจาเจาเดินเข้ามาสมทบด้วยความสงสัย

"ตรงนี้วิวดีน่ะ มองเห็นข้างล่างชัดดี" ฉินหยุนหานแถหน้าตาย

"เหรอ?" มู่เจาเจามองตาม แต่ก็ไม่เห็นจะมีวิวอะไรน่าสนใจ

"ในเมื่อยังไม่ได้ทานข้าว งั้นไปทานที่ห้องฉันเถอะ" หวังฮ่าวหรานเอ่ยชวน

"อ้าว? พี่หยุนหาน เมื่อกี้เราเพิ่งกินข้าวที่โรงอาหารมาไม่ใช่เหรอ?" มู่เจาเจาหลุดปากถามออกมาซื่อๆ

ฉินหยุนหานหน้าแดงก่ำ หันไปถลึงตาใส่เพื่อนรัก แล้วตอบเสียงแข็ง

"เมื่อกี้ฉันไม่อิ่ม! อยากกินอีก มีปัญหาไหมยะ?!"

"ไม่มี ไม่มี... ว่าไปแล้ว ฉันก็เริ่มหิวเหมือนกัน" มู่เจาเจาลูบท้องแก้เก้อ

"กับข้าวเยอะแยะ งั้นมาทานด้วยกันสิ" หวังฮ่าวหรานชวน

"ตกลง!" มู่เจาเจาตอบรับด้วยความยินดี

หวังฮ่าวหรานเดินเข้าห้องเรียน ก่อนเอาโต๊ะเรียนมาต่อกันเป็นโต๊ะกินข้าวขนาดย่อม

พอเปิดกล่องอาหาร กลิ่นหอมยั่วน้ำลายก็ฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง

"โห! อลังการสุดๆ!"

ฉินหยุนหานและมู่เจาเจาตาโต

เมนูอาหารแต่ละอย่างระดับภัตตาคารห้าดาว ไม่แพ้งานเลี้ยงเมื่อตอนกลางวันเลย

หวังฮ่าวหรานเองก็แปลกใจนิดหน่อย

เขาโอนเงินให้ฟางเสวียนไปสามหมื่น กะว่าเป็นค่าข้าวส่วนหนึ่ง ที่เหลือเป็นค่าจ้าง

แต่ฟางเสวียนดันซื่อบื้อ เอาเงินทั้งหมดไปซื้อของกินมาให้เขาจนหมดเกลี้ยงซะงั้น

[ติ๊ง! โฮสต์ทำให้หนึ่งในนางเอก 'สวี่มู่เหยียน' เกิดอาการหึงหวง ได้รับแต้มวายร้าย 200 แต้ม!]

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นในหัว หวังฮ่าวหรานชะงักไปชั่วขณะ

เงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นสวี่มู่เหยียนเดินเข้ามาในห้อง

เยี่ยมมากแม่ราชินีน้ำส้มสายชู[1]! หึงให้หนักๆ แต้มจะได้พุ่งกระฉูด!

หวังฮ่าวหรานเชียร์ในใจ แต่ภายนอกแกล้งทำเป็นไม่เห็น ก้มหน้าก้มตากินข้าวคุยกับสองสาวต่อไป

"หึ เสน่ห์แรงซะเหลือเกิน" สวี่มู่เหยียนบ่นอุบอิบ

เหวินจิงที่เดินมาพร้อมกันแซวเพื่อนสาวทันที

"แหมๆ ดาวโรงเรียนสวี่หึงเหรอจ๊ะ?"

เหวินจิงเป็นคนใจกว้างและคลั่งรักหวังฮ่าวหรานแบบไม่ลืมหูลืมตา ยิ่งเห็นสาวๆมารุมล้อมเขา เธอยิ่งภูมิใจว่าตัวเองตาถึงที่เลือกชอบคนไม่ผิด

นอกจากจะไม่หึงแล้ว ยังแอบเชียร์อยู่ลึกๆ

"ใครหึง! ฉันเปล่าซะหน่อย!" สวี่มู่เหยียนปากแข็ง

"เธอสวยขนาดนี้จะไปกลัวอะไร ลองเข้าไปแจมดูสิ ขืนปล่อยให้ดาวโรงเรียนห้องอื่นมาคาบไปกิน เสียชื่อแย่เลยนะ" เหวินจิงยุยง

สวี่มู่เหยียนคิดตามแล้วก็เห็นด้วย

ใช่สิ ยัยสองคนนั้นเป็นคนนอกยังกล้าเข้ามานั่งกินหน้าตาเฉย แล้วฉันเจ้าถิ่นจะไปกลัวอะไร!

คิดได้ดังนั้น เธอก็รวบรวมความกล้า เดินตรงเข้าไปที่โต๊ะอาหาร

"ดูท่าทางน่าอร่อยจัง ฉันชักหิวขึ้นมาแล้วสิ" สวี่มู่เหยียนส่งยิ้มหวานให้หวังฮ่าวหราน

"อยากทานด้วยกันไหม? แต่ตะเกียบหมดแล้วนะ"

ฟางเสวียนเตรียมมาแค่สามชุด ซึ่งตอนนี้มีเจ้าของหมดแล้ว

สวี่มู่เหยียนสูดหายใจลึก ตัดสินใจทิ้งความอาย

"ฉันอยากกินขาหมูตุ๋นมะละกอจัง นายคีบให้ฉันกินหน่อยได้ไหม?"

"เอ่อ... ก็ได้" หวังฮ่าวหรานอึ้งไปเล็กน้อย แต่ก็ยอมทำตาม คีบขาหมูและมะละกอป้อนเข้าปากสวี่มู่เหยียน

สวี่มู่เหยียนเคี้ยวตุ้ยๆอย่างมีความสุข

"อร่อยจัง ขออีกคำได้ไหม?"

หวังฮ่าวหรานมองสวี่มู่เหยียนด้วยความแปลกใจ

ปกติขี้อายจะตาย วันนี้ผีเข้าหรือไงถึงได้กล้าทำอะไรแบบนี้ต่อหน้าคนเยอะแยะ

สงสัยจะโดนฉินหยุนหานกับมู่เจาเจาฉีกหน้าจนทนไม่ไหวต้องลุกขึ้นมาสู้

ฉินหยุนหานที่กำลังกินอย่างเอร็ดอร่อยถึงกับชะงักด้วยความหมั่นไส้

"นี่เธอ! ไม่ใช่แฟนกันซะหน่อย ให้ผู้ชายป้อนข้าวแบบนี้ไม่อายบ้างหรือไง?"

[ติ๊ง! โฮสต์ทำให้หนึ่งในนางเอก 'ฉินหยุนหาน' เกิดอาการหึงหวง ได้รับแต้มวายร้าย 100 แต้ม!]

หวังฮ่าวหรานยิ้มกริ่มในใจ

ราชินีน้ำส้มสายชูคนที่สองถือกำเนิดแล้ว!

*****

[1] มีตำนานสมัยราชวงศ์ถัง เมื่อจักรพรรดิทดสอบความหึงหวงของภรรยาขุนนางโดยให้เลือกระหว่างยอมรับสนมหรือดื่มยาพิษ

นางเลือกดื่มยาพิษโดยไม่ลังเล แต่ปรากฏว่าสิ่งนั้นคือน้ำส้มสายชู

จักรพรรดิจึงใช้เรื่องนี้เปรียบว่าความหึงรุนแรงยิ่งกว่ายาพิษ และกลายเป็นสัญลักษณ์สืบมา