บทที่ 90: ไปบาร์กันเถอะ

"ถึงจะไม่ใช่แฟน แต่เราก็เป็นเพื่อนสนิทกัน แค่คีบอาหารให้กินนิดหน่อยมันไปหนักหัวเธอหรือไง?"

สวี่มู่เหยียนตอบโต้ฉินหยุนหานกลับอย่างไม่ลดละ

"ไม่ได้หนักหัว แต่ฉันแค่อยากจะพูด มีปัญหาอะไรไหม?" ฉินหยุนหานสวนกลับทันควัน

"งั้นเธอก็พูดไปสิ ฉันจะทำเป็นหูทวนลมก็แล้วกัน" สวี่มู่เหยียนเชิดหน้าใส่ แล้วหันไปยิ้มหวานให้หวังฮ่าวหราน

"ฉันอยากกินมะละกออีก"

"ได้สิ เดี๋ยวป้อนให้" หวังฮ่าวหรานใช้ตะเกียบคีบมะละกอส่งให้

ฉินหยุนหานไม่พูดอะไรต่อ แต่ทำหน้าบูดบึ้งอย่างเห็นได้ชัด

[ติ๊ง! โฮสต์ทำให้หนึ่งในนางเอก 'ฉินหยุนหาน' เกิดอาการหึงหวง ได้รับแต้มวายร้าย 100 แต้ม!]

สวี่มู่เหยียนเคี้ยวตุ้ยๆอย่างเอร็ดอร่อย แววตาฉายแววผู้ชนะอย่างปิดไม่มิด

"พี่หยุนหาน กินมะละกอเยอะๆสิ เขาว่ากินแล้วจะช่วยให้... โตไว"

มู่เจาเจาที่เงียบอยู่นานจู่ๆก็พูดโพล่งขึ้นมาพร้อมทั้งคีบมะละกอชิ้นโตใส่ชามฉินหยุนหานรัวๆ กลัวสวี่มู่เหยียนจะแย่งกินหมด

"เจาเจา! ถ้าพูดไม่เป็นก็เงียบไปเลย..." ฉินหยุนหานถลึงตาใส่เพื่อนรัก

เธอก็รู้ตัวดีว่า 'ส่วนเว้าส่วนโค้ง' ของเธอสู้สวี่มู่เหยียนไม่ได้ การกินมะละกออาจจะช่วยได้บ้างก็จริง แต่เรื่องแบบนี้มันเอามาพูดต่อหน้าคนอื่นได้ที่ไหนกันเล่า!

"ฉันอิ่มแล้ว ขอตัวก่อนนะ ของดีๆแบบนี้เก็บไว้ให้คนที่ 'จำเป็น' ต้องกินดีกว่า" สวี่มู่เหยียนมองอาการของฉินหยุนหานแล้วกลั้นขำแทบแย่ เธอหันไปบอกลาหวังฮ่าวหรานด้วยอารมณ์สุนทรีย์สุดๆ

"คิดว่าตัวเอง 'ใหญ่' นักหรือไง? แน่จริงก็ไปเทียบกับยัยนี่สิ!" ฉินหยุนหานเหลืออด คว้าตัวมู่เจาเจามายืนประจันหน้า แล้วผลักไปทางสวี่มู่เหยียน

มู่เจาเจานั้นระดับคัพ F ผู้หญิงทั่วไปเทียบไม่ติดฝุ่น

ส่วนสวี่มู่เหยียนนั้นอยู่ระหว่าง C กับ D

"ฉันยอมแพ้ แต่ก็ถือว่าดีกว่าบางคนนะ" สวี่มู่เหยียนทิ้งระเบิดลูกสุดท้ายแล้วเดินจากไปอย่างผู้ชนะ ตรงไปหาเหวินจิงที่โต๊ะเรียน

ฉินหยุนหานโกรธจนกัดฟันกรอด

"พี่หยุนหาน ฉันขอนั่งได้หรือยัง?" มู่เจาเจาที่ยังเคี้ยวข้าวตุ้ยๆถามเสียงอู้อี้

"ก้นก็อยู่ที่เธอ จะนั่งก็นั่งไปสิ!" ฉินหยุนหานมองเพื่อนรักด้วยสายตาเอือมระอา

เมื่อกี้สวี่มู่เหยียนเหน็บแนมเธอ เพื่อนซี้หน้าอกภูเขาไฟคนนี้แทนที่จะช่วยตอกกลับ ดันไปชี้เป้าจุดอ่อนเธอให้ศัตรูหัวเราะเยาะซะงั้น

นี่มันเพื่อนร่วมทีมหมูชัดๆ!

"พี่หยุนหาน ใจเย็นๆนะ กินมะละ..." มู่เจาเจาพยายามจะปลอบ แต่พูดยังไม่ทันจบก็โดนสายตาพิฆาตของฉินหยุนหานจ้องเขม็ง

มู่เจาเจารีบหุบปากฉับ ก้มหน้าก้มตากินข้าวต่อทันที

ฉินหยุนหานละสายตาจากเพื่อนรัก หันไปจ้องมะละกอในชามด้วยความเคียดแค้น ก่อนจะกลั้นใจคีบพวกมันทั้งหมดเข้าปากเคี้ยวกลืนอย่างรวดเร็ว

เธอรู้ตัวดีว่าหน้าอกหน้าใจเธอไม่ได้โดดเด่น เมื่อก่อนเธอก็ไม่ได้แคร์อะไร มู่เจาเจาบอกให้กินมะละกอเธอก็ฟังผ่านหูซ้ายทะลุหูขวา

เธอคิดแค่ว่ามีความสุขกับตัวเองก็พอ ทำไมต้องไปเปลี่ยนแปลงเพื่อใคร

นมใหญ่ไปก็มีแต่จะล่อตาล่อใจพวกผู้ชายลามกเปล่าๆ

เธอไม่เห็นจะอยากได้

แต่ตอนนี้... ความรู้สึกอยากจะ 'อัพไซส์' มันพุ่งพล่านขึ้นมาอย่างรุนแรง

ขอแค่ 36D ก็ยังดี!

เฮ้อ... พี่หยุนหานอาการหนักแล้ว...

มู่เจาเจาแอบถอนหายใจ

ถึงเธอจะซื่อบื้อพูดไม่ค่อยเก่ง แต่เธอก็มองออกว่าฉินหยุนหานมองสวี่มู่เหยียนเป็นศัตรูหัวใจไปแล้ว

สงสัยพี่หยุนหานจะมีความรักครั้งแรกเข้าให้แล้ว ถึงขั้นยอมเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อหวังฮ่าวหรานขนาดนี้...

แต่จะว่าไปหวังฮ่าวหรานก็เพอร์เฟกต์จริงๆนั่นแหละ หล่อ รวย เก่ง กล้าหาญ ความเป็นผู้นำสูงลิ่ว

คิดไปคิดมา มู่เจาเจาเองก็อดไม่ได้ที่จะแอบมองหวังฮ่าวหรานด้วยความชื่นชม

บรรยากาศในห้องเรียนเริ่มคุกรุ่น

ห้องนี้มีดาวโรงเรียนประจำการอยู่แล้วหนึ่ง จู่ๆดาวโรงเรียนห้องอื่นอีกสองคนก็บุกเข้ามา

สามสาวงามระดับท็อปของโรงเรียนมารวมตัวกันที่ห้องเดียว แถมยังมารุมล้อมหวังฮ่าวหรานอีก

พวกผู้ชายต่างพากันอิจฉาริษยาจนตาแทบลุกเป็นไฟ

ส่วนพวกผู้หญิงก็ได้แต่น้อยใจวาสนา ถ้าสวยได้สักครึ่งของพวกหล่อน ก็คงมีโอกาสได้ใกล้ชิดกับเทพบุตรสุดหล่อบ้างแล้ว

หลังจากทานมื้อเย็นเสร็จ ฉินหยุนหานและมู่เจาเจาก็อาสาเก็บกวาดให้

หวังฮ่าวหรานจึงปลีกตัวไปที่หน้าโรงเรียนก่อนเวลาเข้าเรียนภาคค่ำเล็กน้อย

ฟางเสวียนยังคงรออยู่อย่างเบื่อหน่าย

"ไปกันเถอะ" หวังฮ่าวหรานเปิดประตูขึ้นนั่งฝั่งข้างคนขับของรถเฟอร์รารี่

"ไปไหนคะ?" ฟางเสวียนตามขึ้นมานั่งฝั่งคนขับ ถามด้วยความงุนงง

"เปลี่ยนถุงน่องอีกแล้วเหรอ... คุณภาพเป็นไงบ้าง?" หวังฮ่าวหรานมองต่ำลงไปที่เรียวขาพร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม

ฟางเสวียนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะสตาร์ทรถ

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าต้องไปที่ไหน

เรื่องบางเรื่อง พอมีครั้งแรก ครั้งที่สองและครั้งต่อไปก็ตามมาไม่ยาก

ตอนนี้เธอเริ่มจะชินชากับมันแล้ว

......

[ติ๊ง! โฮสต์ครอบครองนางเอก 'ฟางเสวียน' ซ้ำอีกครั้ง ได้รับแต้มวายร้าย 500 แต้ม, ออร่าตัวเอกของฟางเหิง -25, ออร่านางเอกของฟางเสวียน -25, ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +50!]

......

ไม่กี่นาทีก่อนเลิกเรียนภาคค่ำ

หวังฮ่าวหรานเก็บของออกจากห้องเรียนโดยไม่รอเสียงออด

ด้วยความสัมพันธ์อันดีกับซ่งเจินอวี่ การเลิกเรียนก่อนเวลาไม่กี่นาทีเป็นเรื่องจิ๊บจ๊อย

เขาเดินถือกุญแจรถเฟอร์รารี่มุ่งหน้าไปที่หน้าโรงเรียน

รถคันนี้ฟางเสวียนขับมาทิ้งไว้ให้

คืนนี้เขาตัดสินใจจะไปบุกถ้ำเสือที่บาร์แบล็กพีโอนี แต่ไม่อยากให้พ่อรู้เรื่อง เดี๋ยวจะเป็นห่วงเปล่าๆ เลยไม่เรียกคนขับรถ

เขาจึงยึดรถเฟอร์รารี่ไว้ แล้วให้ฟางเสวียนนั่งแท็กซี่กลับบริษัทไป

ช่วงปิดเทอมเขาไปสอบใบขับขี่มาแล้ว ถึงประสบการณ์ขับจะยังน้อย แต่ขับบนถนนปกติไม่มีปัญหาแน่นอน

แต่พอเดินมาถึงหน้าประตูโรงเรียน เขาก็เจอกับฉินหยุนหานที่กำลังเดินถือกล่องพัสดุออกมาจากป้อมยาม

ฉินหยุนหานสะดุ้งโหยง รีบซ่อนกล่องพัสดุไว้ข้างหลังทันที แล้วปั้นหน้ายิ้มทักทาย

"หวังฮ่าวหราน ยังไม่เลิกเรียนเลย จะรีบไปไหนน่ะ?"

"มีธุระนิดหน่อยน่ะ เลยขอออกมาก่อน" หวังฮ่าวหรานตอบเลี่ยงๆ

"อ๋อ..." ฉินหยุนหานพยักหน้า ก่อนจะเหลือบไปเห็นกุญแจรถเฟอร์รารี่ในมือเขา "ขับรถมาเองเหรอ? จะไปไหนล่ะนั่น?"

"ก็กลับบ้านสิ จะไปไหนได้"

"ไม่เชื่อ! ปกติมีคนขับรถมารับตลอด วันนี้ขับเอง มีพิรุธนะเนี่ย!" ฉินหยุนหานจับผิด

"โอเคๆ ยอมรับก็ได้ ช่วงนี้เรียนหนักเลยรู้สึกเบื่อๆ ว่าจะไปหาที่ผ่อนคลายสักหน่อย" หวังฮ่าวหรานยอมบอกความจริงครึ่งหนึ่ง

"ที่ไหนเหรอ? พาฉันไปด้วยสิ ช่วงนี้ฉันก็เบื่อๆเหมือนกัน" ฉินหยุนหานทำหน้ามุ่ย

หวังฮ่าวหรานลังเล

เขาจะไปทำธุระสำคัญ ขืนหนีบยัยคุณหนูนี่ไปด้วยคงไม่สะดวก

"ฉันว่าจะไปบาร์ ที่แบบนั้นไม่เหมาะกับเธอหรอก อย่าไปเลย" เขาพยายามตัดบทให้เธอถอดใจ

"เกิดมาฉันยังไม่เคยไปบาร์เลย พาฉันไปด้วยสิ นะๆๆๆ!"

ผิดคาด! แทนที่จะถอย ฉินหยุนหานกลับยิ่งตื่นเต้น อยากรู้อยากเห็นหนักกว่าเดิมซะอีก

*****