บทที่ 88: ฟางเฟิง กุมารทองแจกทรัพย์

หลังวางสายจากฟางเสวียน หวังฮ่าวหรานยังมีเวลาเหลืออีกหน่อย จึงโทรหาหวังเซียงต่อ

"เป็นยังไงบ้างครับพ่อ สรุปว่าพวกโจรมันเล็งใครไว้กันแน่?" เขาแกล้งถามทั้งที่รู้อยู่เต็มอก

"ไม่ใช่พวกเราหรอกลูก มันเล็งฉินไค กะจะลักพาตัวฉินหยุนหาน" หวังเซียงตอบ

"อ๋อ... อย่างนี้นี่เอง" หวังฮ่าวหรานทำเสียงเหมือนเพิ่งรู้ความจริง ก่อนจะถามต่อ

"แล้วใครเป็นคนสั่งการพวกโจร พอจะรู้ไหมครับ?"

"ไม่รู้เลย คนบงการมันระวังตัวแจเลย ไม่โผล่หัวออกมาเอง ส่งแค่คนกลางมาคุยกับพวกโจรทางออนไลน์ ขนาดหน้าคนกลางพวกโจรยังไม่เคยเห็นเลย"

"งั้นก็มืดแปดด้านเลยสิครับ..." หวังฮ่าวหรานถอนหายใจ

"ก็ไม่เชิงซะทีเดียว"

"ยังไงครับ?"

"ถึงพวกโจรจะไม่เคยเห็นหน้าคนกลาง แต่พวกมันรู้ว่าฉายาคือ 'อิง(นกอินทรี)' ทางตำรวจสืบจนรู้ว่า 'อิง' เป็นคนของ 'โบตั๋นทมิฬ'"

"โบตั๋นทมิฬคือใคร?"

"ผู้หญิงที่จิตใจเหี้ยมเกรียมยิ่งกว่าผู้ชาย ผู้มีอิทธิพลขาใหญ่ในโลกใต้ดินของเมืองชิงหลิง ชื่อเสียงน่ากลัวจนใครได้ยินก็ขาสั่น แต่ช่วงหลังๆมานี้เริ่มฟอกขาว หันมาทำธุรกิจถูกกฎหมายบ้างแล้ว"

"แล้วโบตั๋นทมิฬนี่ปกติอยู่ที่ไหน?"

"ถนนสิบเก้า มีบาร์ชื่อ 'แบล็กพีโอนี(ดอกโบตั๋นทมิฬ)' ร้านของเธอเอง ปกติเธอจะสิงอยู่ที่นั่นตอนกลางคืน" หวังเซียงตอบจบก็นึกสงสัย

"ลูกรัก ถามเรื่องพวกนี้ไปทำไม?"

"ไม่มีอะไรครับ แค่อยากรู้เฉยๆ" หวังฮ่าวหรานตอบเลี่ยงๆ พอดีกับเสียงออดเข้าเรียนดังขึ้น

"ออดดังแล้ว ผมไปเข้าเรียนก่อนนะครับ บายครับพ่อ"

"โชคดีนะลูกรัก"

วางสายแล้ว หวังฮ่าวหรานกลับไปนั่งที่โต๊ะ พลางครุ่นคิด

ถ้าเป็นอย่างที่พ่อบอก คนบงการเบื้องหลังการลักพาตัวฉินหยุนหานน่าจะเกี่ยวข้องกับโบตั๋นทมิฬ

ต่อให้โบตั๋นทมิฬไม่ใช่คนสั่งการเอง แต่ระดับเจ้าแม่แบบนั้น ต้องรู้จักคนบงการแน่ๆ

ถ้าอยากแก้ปัญหาของฉินไคให้จบสิ้น และทุบหม้อข้าวเซียวอี้เฟิงให้แตก โบตั๋นทมิฬคือกุญแจสำคัญ

"คงต้องไปเยือนบาร์แบล็กพีโอนีนั่นสักหน่อยแล้ว"

หวังฮ่าวหรานตัดสินใจแน่วแน่

แต่บาร์นั่นคงเป็นถ้ำเสือแดนมังกร จะบุกเดี่ยวก็ต้องอัปเกรดตัวเองหน่อย

เขาเปิดหน้าต่างสถานะเช็กแต้มวายร้าย

ตอนนี้มีแต้มสะสม 3,200 แต้ม

เขาไม่ลังเลที่จะใช้ 3,000 แต้มแลกกำลังภายในเพิ่มอีก 6 ปี

หน้าต่างสถานะอัปเดตทันที

[โฮสต์: หวังฮ่าวหราน]

[พลังต่อสู้: 1099]

[เสน่ห์: 268]

[ออร่าตัวร้าย: 736]

[แต้มวายร้าย: 200]

[ทักษะ: ทักษะการคัดลอกระดับปรมาจารย์, มวยหย่งชุนสายต่อสู้จริงระดับปรมาจารย์, ทักษะการร้องเพลงระดับเทพ, ทักษะการแสดงระดับจักรพรรดิภาพยนตร์, ตาทิพย์(มองทะลุ), วิชาพิษระดับสูง, ทักษะการแฮกระดับเทพ, กำลังภายใน 18 ปี]

ค่าพลังต่อสู้พุ่งแตะ 1099 การเปลี่ยนแปลงครั้งนี้มหาศาลมาก

สมรรถภาพร่างกาย ปฏิกิริยาตอบสนอง และความเร็วในการออกอาวุธ ถูกยกระดับขึ้นไปอีกขั้น

ในระยะสามสิบเมตร ต่อให้ศัตรูถือปืน เขาก็สามารถหลบหลีกกระสุนและพุ่งเข้าประชิดตัวเพื่อจัดการได้สบายๆ

หกโมงเย็น

หวังฮ่าวหรานมายืนรอที่หน้าโรงเรียนตามนัด

รถแท็กซี่และรถเฟอร์รารี่แล่นมาจอดเทียบท่าแทบจะพร้อมกัน

ฟางเหิงลงจากรถแท็กซี่

ฟางเสวียนก้าวลงจากเฟอร์รารี่

"พี่! พี่มาทำอะไรที่นี่? แล้วนั่น... รถซูเปอร์คาร์สุดเท่ของใครเนี่ย?!" ฟางเหิงตาค้าง

ฟางเสวียนเปิดกระโปรงหน้ารถเฟอร์รารี่ โชว์กล่องอาหารหรูหราที่วางเรียงรายอยู่

"เจ้านายพี่สั่งให้เอามื้อเย็นมาส่งให้ลูกชายเขา เพื่อความรวดเร็วเลยให้ยืมรถมาขับน่ะ"

เธออธิบายเสร็จก็แกล้งทำเป็นแปลกใจถามน้องชาย

"แล้วนายล่ะ มาทำอะไรที่นี่?"

ฟางเหิงชี้ไปที่ห่อผ้าในอ้อมกอด ซึ่งห่อแจกันสูงราวสองฟุตเอาไว้ ยิ้มหน้าบาน

"ผมได้ของดีมาอีกแล้ว คราวก่อนเขาบอกว่าจะรับซื้อของที่ผมหามาได้ ผมก็เลยเอามาขายเขานี่ไง"

พูดพลางปรายตามองไปทางหวังฮ่าวหราน

ฟางเสวียนเห็นท่าทางดีใจของน้องชายแล้วก็ได้แต่ลอบถอนหายใจ แต่ภายนอกต้องแสร้งทำเป็นตื่นเต้นยินดีไปด้วย

หวังฮ่าวหรานมองสองพี่น้องเล่นละครตบตากันแล้วแอบขำ แต่ก็ปรับสีหน้าให้เคร่งขรึม หันไปพูดกับฟางเหิง

"เปิดให้ดูหน่อย"

ฟางเหิงวางห่อผ้าลงบนพื้นอย่างทะนุถนอม แล้วค่อยๆแกะผ้าออก เผยให้เห็นแจกันลายคราม

หวังฮ่าวหรานนั่งยองๆ แกล้งทำท่าส่องดูอย่างพินิจพิเคราะห์ ราวกับผู้เชี่ยวชาญกำลังตรวจสอบของแท้

ผ่านไปพักใหญ่ เขาถึงเอ่ยปากช้าๆ

"ดูเหมือนจะเป็นเครื่องลายครามสมัยราชวงศ์ถังจริงๆ บอกราคามาสิ"

ข้อมูลพวกนี้ฟางเหิงบอกมาในแชทแล้ว เขาแค่เอามาพูดซ้ำให้ดูสมจริง

ก็คนมันดูไม่เป็นนี่หว่า ช่วยไม่ได้

"ฉันเช็กราคาตลาดมาแล้ว แจกันใบนี้ราคาอยู่ที่ประมาณ 8 ล้านหยวน" ฟางเหิงบอกราคา

"8 ล้าน?!!!" ฟางเสวียนอุทานเสียงหลง

น้องชายเธอคงบ้าไปแล้ว ความโลภบังตาจนกู่ไม่กลับ แจกันเน่าๆนี่กล้าเรียกราคาตั้ง 8 ล้าน?

แต่หวังฮ่าวหรานกลับมีสีหน้าเรียบเฉย ในใจกลับลิงโลด

ยิ่งแพงยิ่งดี ยิ่งแพงเขายิ่งกำไรเยอะ

"เราต้องทำธุรกิจกันยาวๆ นายขายราคาตลาดเป๊ะๆแบบนี้จะดีเหรอ?" หวังฮ่าวหรานไม่ตอบตกลงง่ายๆเหมือนคราวที่แล้ว แต่เริ่มต่อรองราคา

เพราะถ้าตกลงง่ายไป เดี๋ยวฟางเหิงจะสงสัย

"งั้นนายเสนอราคามา ถ้าฉันรับได้ก็โอเค" ฟางเหิงลังเลนิดหน่อย

"7.5 ล้าน" หวังฮ่าวหรานกดราคาลงมานิดหน่อย

"ลดไป 5 แสนเลยเหรอ? เยอะไป ฉันลดให้ได้เต็มที่ 2 แสน"

"คนละครึ่งทาง 7.7 ล้าน เป็นไง?"

ฟางเหิงคิดอยู่ไม่กี่วินาทีก็พยักหน้า "ตกลง"

แม้ราคาตลาดจะอยู่ที่ 8 ล้าน แต่การจะขายของเก่าให้ได้ราคานั้นต้องใช้เวลา การยอมขาดทุน 3 แสนแลกกับเงินสดก้อนโตทันทีถือว่าคุ้มค่า

อีกอย่าง หวังฮ่าวหรานรับปากว่าจะรับซื้อระยะยาว ยอมถอยให้หน่อยเพื่อรักษาคอนเน็กชันไว้ก็ไม่เสียหาย

"งั้นฉันโอนให้เดี๋ยวนี้"

หวังฮ่าวหรานกดโทรศัพท์ทำท่าโอนเงินยิกๆ

ผ่านไปพักใหญ่ก็ยังโอนไม่สำเร็จ

"บัญชีนายมีปัญหาหรือเปล่า? เงินไม่เข้าเลย" หวังฮ่าวหรานทักท้วง

"เป็นไปไม่ได้" ฟางเหิงเริ่มระแวง

"นายคิดจะโกงแจกันฉันหรือเปล่า?"

"ถามพี่สาวนายดูสิ ทรัพย์สินบ้านฉันมีเท่าไหร่ เงินแค่ 7.7 ล้าน ฉันจำเป็นต้องโกงนายเหรอ?" หวังฮ่าวหรานแค่นหัวเราะ

"อาเหิง บัญชีนายอาจจะมีปัญหาจริงๆก็ได้นะ" ฟางเสวียนรีบผสมโรง

"เป็นไปไม่ได้ ช่วงนี้ผมก็ถอนเงินออกมาใช้อยู่ ปกติดีทุกอย่าง" ฟางเหิงสับสน

"เอางี้ไหม" หวังฮ่าวหรานเห็นได้จังหวะ รีบเสนอทางเลือก

"เดี๋ยวฉันลองโอนเข้าบัญชีพี่สาวนายดู"

"ได้ ลองดูเลย" ฟางเหิงพยักหน้าตกลงทันทีโดยไม่ลังเล

*****